استقلال ساپینتو هربازی هواداران را سورپرایز میکند!
استقلال با هدایت ساپینتو به تیمی تبدیل شده که اعتماد کامل هوادارانش را جلب نمیکند و هر روز در موقعیت جدید است!
استقلال با هدایت ساپینتو به تیمی تبدیل شده که با وجود صدرنشینی و شانس قهرمانی در سه جام، به دلیل نوسانات فنی و حواشی مدیریتی، اعتماد کامل هوادارانش را جلب نمیکند و هر روز در موقعیت جدید است!
استقلالِ ساپینتو تیمی است که انگار در میانه یک طوفان دائمی ایستاده است؛ تیمی که تماشای آن همزمان لذتبخش و گاها عذابآور است. آنها نه آنقدر ضعیف هستند که بتوان به راحتی از قهرمانیشان قطع امید کرد و نه آنقدر مقتدر که بتوان روی موفقیتشان حساب ویژهای باز کرد. این تیم، مجموعهای از تضادهای بیپایان است؛ تیمی که ۵ هفته در حسرت پیروزی میماند اما همچنان با ۳۵ امتیاز در صدر جدول کنار تراکتور و سپاهان جا خوش میکند. تیمی که مقابل شمسآذر برد ۲-۰ را با تساوی عوض میکند و در ثانیههای پایانی دوباره به پیروزی ۳-۲ میرسد تا هوادارانش را بین خشم و فریاد شادی معلق نگه دارد.
استقلالِ فعلی، تیمی است که در اوج نیاز به بازیکن، ستارههایش را در لیست خروج میگذارد و با پنجره بسته، عجیبترین تصمیمات مدیریتی را اتخاذ میکند. ساپینتو تیمی ساخته که فوتبال ماشینی بازی نمیکند، گاهی هجومی چشمنواز و گاهی نا امید کننده حتی برای خلق موقعیتهای پنجاه درصدی!
وضعیت فعلی استقلال در جدول لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا به شکلی است که همچنان به عنوان مدعی جدی در هر سه جام فعالیت میکند. اما دقیقا همین هفتههای گذشته بود که بارها با تساوی و شکست مقابل تیمهای نیمه پایین جدول مثل ذوبآهن و پیکان، فرصت صدرنشینی قاطعانه را از دست دادند. با این حال، آنها با ۳۵ امتیاز همراه با تراکتور و سپاهان در صدر قرار دارند. این یعنی رقبای استقلال هم به اندازه آنها لغزش داشتهاند، اما استقلال نتوانسته از این هدایا استفاده کند.
در لیگ قهرمانان، نمایش هجومی مقابل الحسین امیدوارکننده بود، اما روی یک شوت از راه دور شکست خوردند و حتی راهی برای به تساوی کشیدن مسابقه پیدا نکردند. این نوسان شدید را چطور میشود تحلیل کرد؟ یا اگر نخواهیم فنی و تاکتیکی به مسئله نگاه کنیم، مسائل روحی روانی روی او و تیمش تاثیر زیادی دارد. در جام حذفی هم شرایط امیدوارکننده است؛ در غیاب مدعیانی مانند پرسپولیس و سپاهان، استقلال شانس اول قهرمانی است، به شرطی که خودش، خودش را شکست ندهد و جامحذفی را هم تبدیل به یک شگفتی دیگر نکند!
این تیم در تمام جهات مدام برای هوادارانش سورپرایز دارد. در حالی که پنجره نقل و انتقالات آنها بسته است، ستارههایشان را در لیست خروج قرار میدهند. جدایی رامین رضاییان قطعی میشود و ابوالفضل جلالی مدام بین لیست خروج و ترکیب اصلی در نوسان است. نیمکتنشین کردن حسین گودرزیِ آماده برای بازگشت جلالی، نشاندهنده نوعی سردرگمی در مدیریت نیروی انسانی است، اینکه چطور یک بازیکن در آستانه خروج قرار میگیرد و به یکباره به ترکیب اصلی باز میگردد شاید به قول و قرارهای سرمربی با بازیکنان و مدیریت لحظهای رختکن برمیگردد!
ساپینتو و دستیارانش باید برنامه مشخصتری را به تیمشان منتقل کنند. رکن اصلی یک تیم موفق و قهرمان، ثبات حداکثری است؛ چیزی که استقلالِ فعلی به طور کامل با آن بیگانه است. با شوکهای لحظهای یا افتهای مقطعی شاید بتوان چند بازی را برد، اما نمیتوان به قهرمانی رسید رسید.
برای استقلال هنوز لیگ قهرمانان آسیا تمام نشده و بازی برگشت پیش روی آنهاست، همانطور که در مرحله گروهی شروع نا امیدکنندهای داشتند و در نهایت به مرحله حذفی رسیدند ممکن است در اردن کاری را انجام دهند که دوباره تا این تیم را زنده کند اما اینکه چه زمان ساپینتو تیمش را به آرامش کامل میرساند همچنان غیر قابل پیشبینی است!
