ماجرای نظارت بر یک نهاد انتخابی، طنزی پارادوکسیکال است. دموکراسی که یکی از وجوهش پارلمان انتخابی مردم است، حق نظارت را از آنِ رأیدهندگان میداند و شکل آن در رأیآوری یا عدم رأیآوری در دور بعد تجلی پیدا میکند؛ اما شورای نگهبان با توسعه حدود وظایف خود و تفسیرکردن آن میخواهد این حق را از آن خود کند؛ یعنی وکیلی که از سوی موکل خود انتخاب شده و به همین علت هم تنها از سوی او امکان عزل دارد، توسط نهادی دیگر در همان دوره نمایندگی عزل شود.