چگونه مارها موقع بلعیدن طعمههای بزرگ خفه نمیشوند؟
ساختار منحصربهفرد دستگاه تنفسی مارها، از جمله قابلیت جابهجایی دهانه نای و تنفس با کمک حرکت دندهها، این امکان را فراهم میکند که هنگام بلع طعمههای بزرگتر از دهانشان نیز بدون خطر خفگی به نفس کشیدن ادامه دهند.
توانایی مارها در حمل و بلع طعمههایی بزرگتر از اندازه دهانشان همواره توجه پژوهشگران را جلب کرده است. پرسش اصلی این است که مار چگونه در حالی که طعمهای بزرگ گلویش را پر کرده، همچنان قادر به تنفس است؟
به گزارش فرارو، در کف دهان مار ساختاری به نام «گلوتیس» قرار دارد که به نای و ریهها متصل میشود. این دهانه در مارها بسیار جلوتر از سایر جانوران قرار گرفته و قابلیت حرکت به سمت جلو یا کنار دهان و عملکردی شبیه به یک لوله تنفسی غواصی دارد.
به این ترتیب حتی زمانی که طعمهای بزرگ در گلو قرار گرفته، انتهای مجرای تنفسی به هوای آزاد دسترسی دارد و امکان دم و بازدم فراهم میشود.
مارها علاوه بر این، با استفاده از حرکت دندههای خود هوا را به داخل ریهای بلند پمپاژ میکنند. در شرایطی که بخشی از بدنشان به دلیل درگیر بودن با طعمه تحت فشار است، از دندههای دیگر برای ادامه تنفس بهره میگیرند.
این سازوکار تنفسی انعطافپذیر، در کنار قابلیت کشیدهشدن گلوتیس، به مارها اجازه میدهد بدون خطر خفگی طعمههای بزرگ را ببلعند یا آنها را پیش از بلع به محل امنی منتقل کنند.
