آیا روزنامه نگاری آمریکایی به سمت یک "رویداد در سطح انقراض" پیش میرود؟
آیا روزنامه نگاری امریکایی به سوی انقراض پیش میرود؟
صنعت خبر ده ها سال است که رو به افول بوده تازه ترین دور اخراج های صورت گرفته بسیار شوم بوده است. رسانه های مهم و تاثیرگذاری چون روزنامه واشنگتن پست، رادیو عمومی ملی (ان پی آر)، شبکه خبری ای بی سی، شبکه خبری ان بی سی، سایت وُکس، وایس و بازفید صدها روزنامه نگار خود را در طول سال گذشته از دست داده اند و من نیز یکی از آنان هستم و در ماه دسامبر از واشنگتن پست بازخرید شدم. هیچ گوشه ای از رسانه ملی بی تاثیر از این روند به نظر نمی رسد. حتی نشریه "نیویورکر" که ظاهرا غیر قابل نفوذ به نظر می رسید نیز در ماه دسامبر از کاهش تعداد کارکنان اش هر چند از لحاظ عددی ناچیز اما به طور نمادین مهم خبر داد.
فرارو- پل فرهی، روزنامه نگار و تحصیکرده رشته مطالعات ارتباطات در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس است. او از سال ۲۰۱۰ میلادی در واشنگتن گزارشگر رسانهای بود. فرهی پنج بار برنده جایزه باشگاه ملی مطبوعات برای گزارشهای رسانهای و نقد بوده است.
به گزارش فرارو به نقل از آتلانتیک، سه شنبه گذشته برای چند ساعت به نظر میرسید که کل کسب و کار خبری به یکباره در حال فروپاشی بود. روزنامه نگاران "تایم" و "نشنال جئوگرافی" اعلام کردند که اخراج شده اند. هم چنین، کارکنان اتحادیه نشریات متعلق به "کُندی نست" (Conde Nast) در اعتراض به اخراج قریب الوقوع در آن نشریه اعتصابی یک روزه را برگزار کردند.
بدترین خبر از "لس آنجلس تایمز" بزرگترین روزنامه در غرب منطقه واشنگتن دی سی بود. پس از هفتهها شایعات آن روزنامه اعلام کرد که ۱۱۵ نفر که بیش از ۲۰ درصد از تحریریه اتاق خبر آن اخراج شده اند. لس آنجلس تایمز زمانی یکی از ستونهای اصلی تشکیلات رسانهای امریکا محسوب میشد به گونهای که در مطالعه رسانهای کلاسیک توسط "دیوید هالبرستام" تحت عنوان "قدرتهای موجود" مورد تجلیل قرار گرفته بود. اکنون لس آنجلس تایمز در امریکا به نمونهای از آن چه "مارگارت سالیوان" روزنامه نگار آن را "شبح" اخبار مینامد تبدیل شده است. اکنون این عضلات جمع آوری اخبار در حال پژمرده شدن تدریجی هستند در حالی که روزگاری باغرور به خود میبالیدند.
زمانی که "پاتریک سون شیونگ" میلیاردر عرصه فناوری زیستی در سال ۲۰۱۸ میلادی روزنامه لس آنجلس تایمز را از شرکت مادر آن خریداری نمود به مثابه یک ناجی به نظر میرسید. سون شیونگ براساس گفته خود حدود ۱ میلیارد دلار برای لس آنجلس تایمز سرمایه گذاری کرد، اما معلوم شد که او محدودیتهای خود را دارد. لس آنجلس تایمز که در ژوئن سال گذشته با ضررهای فزایندهای مواجه بود ۷۴ نفر از اعضای تحریریه اتاق خبر خود را اخراج کرد. ضربه بزرگتر با نوعی آشفتگی مدیریتی وارد شد: سه سردبیر ارشد، از جمله "کوین مریدا" سردبیر اجرایی از مقام خود استعفا دادند.
افول رسانههای خبری میراث دهها سال است که اکنون نقطه اوج ان را مشاهده میکنیم و به دلیل ظهور اینترنت و فضای انفجاری ناشی از حضور پلتفرمهای دیجیتال به ویژه غولهای فناوری گوگل و متا که درآمد تبلیغاتی دارند تشدید شده است. حتی زمانی که مدل روزنامه نگاری مبتنی بر تبلیغات هنوز کارآمد بود نیز تاریخ رسانههای آمریکایی با دورههایی از گسترش و انقباض چشمگیر که اغلب با ورود فناوریهای جدید مصادف میشد شناخته شده بود.
با این وجود، تازهترین دور زوال نشان دهنده یک مرحله جدید است. رسانههای مهم و تاثیرگذاری، چون روزنامه واشنگتن پست، رادیو عمومی ملی (ان پی آر)، شبکه خبریای بی سی، شبکه خبری ان بی سی، سایت وُکس، وایس و بازفید صدها روزنامه نگار خود را در طول سال گذشته از دست داده اند و من نیز یکی از آنان هستم و در ماه دسامبر از واشنگتن پست بازخرید شدم.
هیچ گوشهای از رسانه ملی بی تاثیر از این روند به نظر نمیرسد. حتی نشریه "نیویورکر" که ظاهرا غیر قابل نفوذ به نظر میرسید نیز در ماه دسامبر از کاهش تعداد کارکنان اش هر چند از لحاظ عددی ناچیز، اما به طور نمادین مهم خبر داد.
آن چه این موضوع را بسیار نگران کننده میسازد این واقعیت است که فروپاشی در بحبوحه یک اقتصاد به طور کلی در حال شکوفایی رخ میدهد و به ظاهر نادیده گرفته شده است. با توجه بیشتر مردم به چرخه انتخابات ریاست جمهوری امریکا این وضعیت طبیعتا باید باعث افزایش خوانندگان، بینندگان و تبلیغ کنندگان شود. با این وجود، از سال ۲۰۲۳ میلادی تاکنون ترافیک سایتهای خبری کاهش یافته است.
این همان داستان قدیمی است فقط در حالتی بدتر. از زمان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ میلادی فیس بوک به طور پیوسته میزان اخباری را که کاربران در فید خود میبینند کاهش داده است. نتایج برخی مطالعات نشان میدهد که خستگی ناشی از اخبار تقاضای مخاطبان را کاهش داده است. بیشترین آسیب وارده به اکوسیستم خبری در ۲۰ سال گذشته در سطح محلی بوده است.
انجمن قلم امریکا در سال ۲۰۱۹ میلادی نوشته بود: "با افول روزنامه نگار محلی مقامهای دولتی با صداقت، کارایی و اثربخشی کم تری رفتار میکنند و تخلفات شرکتی و نهادی کنترل نمیشوند. با از دست رفتن اخبار محلی احتمال رای دادن شهروندان و احتمال نامزدی آنان برای انتخبات کاهش مییابد هم چنین میزان آگاهی سیاسی کاهش خواهد یافت".
سال هاست که تلاشها برای جلوگیری از افول رسانههای خبری ادامه دارد. سازمانهای بشردوستانه صدها میلیون دلار برای گزارشهای ابتکار عملی سرمایه گذاری کرده اند که تقریبا همگی آنها با هدف رونق بخشیدن به اخبار محلی هستند.
ناشران در سرتاسر جهان در حمایت از قانونی که در سال ۲۰۲۱ در استرالیا به تصویب رسید به نام کد چانه زنی اخبار رسانهها صف کشیده اند. با تدوین پیشنویس کد اجباری، رسانههای استرالیا قادر خواهند بود با گوگل و فیس بوک و سایر غولهای فناوری وارد مذاکره شوند و سهم خود را بابت تولید محتوای خبری از سیستم عاملهای دیجیتال دریافت کنند. این اولین قانون در جهان برای مقابله با از دست رفتن درآمد تبلیغاتی رسانهها در نتیجه حضور شرکتهای فناوری اطلاعاتی ایالات متحده بوده است .
این قانون چارچوبی را برای ناشران ایجاد میکند تا در مورد پرداختهای غولهای فناوری مذاکره کنند. اجرای آن قانون در استرالیا منجر به پرداخت بیش از ۱۴۰ میلیون دلار در سال شده که کسر ناچیزی از ۴۲۴ میلیارد دلاری محسوب میشود که شرکتهای مادر گوگل و فیس بوک در سال گذشته درآمد داشتند.
حتی تهدید کدهای چانه زنی میتواند شرکتهای فناوری را وارد مذاکراتی کند که منجر به پرداختهای معنادار به ناشران شود. از جمله افرادی که مایل هستند کنگره در این باره کاری انجام دهد سون شیونگ است که به انتقاد قانونگذاران دموکرات پاسخ داد و از آنان خواست قانونی برای حمایت از سازمانهای خبری تصویب کنند.
او در لس آنجلس تایمز رسانه تحت مالکیت خود نوشت: " میخواهم این سوال را از آنان بپرسم. آنان چه کاری میتوانند انجام دهند تا به حفظ مطبوعات آزاد و قوی کمک کنند؟ مطبوعاتی که در حمایت از دموکراسی ما مفید هستند".
این پرسشی منصفانه است آن هم برای صنعت خبر که در دو دهه اخیر در حال افول مداوم بوده است. انتظار داشتن درباره نوعی چرخش مبتنی بر بازار آزاد در عرصه رسانه و خبر مصداق دیوانگی است. اگر روزنامه نگاری برای حفظ خودمختاری دموکراتیک ضروری است شاید تنها خودگردانی دموکراتیک بتواند روزنامه نگاری را حفظ کند.
