۱۳۱۲ مطلب
امروز خاورمیانه در میانه یک «ابهام استراتژیک» ایستاده است. پیچیدگی اصلی به مدل رفتاری امریکا و دیپلماسی چدنی مربوط است. ما شاهد وضعیتی هستیم که طرفین در پشت میز مذاکره، با همان زرهی حاضر میشوند که در میدان نبرد بر تن دارند. در این فضا، مذاکره نه برای «تفاهم» بلکه برای «تحمیل اراده» است.
دونالد ترامپ از یک سو تأکید میکند مذاکرات برای توافق «هستهای» و عدم دستیابی ایران به سلاح هستهای است و از سوی دیگر، همزمان با اعزام ناوهای هواپیمابر و تقویت آرایش دریایی آمریکا در غرب آسیا، از «پیامدهای بسیار سنگین» شکست دیپلماسی سخن میگوید.
فعال سیاسی گفت: در مورد آمریکا اراده را جدی میبینم چراکه ترامپ میخواهد این را یک موفقیت بزرگ برای خود منظور کند و بگوید که من سرانجام توانستم بعد از ۴۷ سال، ایران را به راه راست هدایت کنم. این غایت آرزوی ترامپ است. جمهوری اسلامی هم میداند که در نبرد با آمریکا برایش موفقیت و پیروزی نیست.
ایران و آمریکا در موقعیت پرتگاه قرار دارند.
ترامپ طی چند روز اخیر تهدید کرد که اگر ایران به «معاملهای فوری» تن ندهد با «حملهای بسیار شدیدتر» مواجه خواهد شد.
اظهارات ترامپ در کاخ سفید: ایرانی ها نیز به دنبال توافق هستند. من از آنها تشکر میکنم، چون به آنها گفتن افراد زندانی را اعدام نکنید و آنها نیز این کار را نکردند!
ترامپ بهطور شخصی از پوتین خواسته است تا به مدت یک هفته، تا اول فوریه، از اقدام نظامی خودداری کند.
وقتی ایالات متحده در سال ۱۹۵۱ با مذاکرهکنندگان دانمارکی دیدار کرد، آمریکاییها پیشنویس توافقنامه دفاعی گرینلند را ارائه دادند که در آن تقریباً هیچ اشارهای به پادشاهی دانمارک نشده بود. مذاکرهکنندگان آمریکایی آنقدر بر هدف ناگفته خود، یعنی ساخت پایگاه توله (Thule)، متمرکز بودند که ادعاهای مشروع دانمارک درباره حاکمیت بر گرینلند را نادیده گرفتند.
اظهارات ویتکاف درباره تماس با عراقچی و تأکید او بر ترجیح یک راهحل دیپلماتیک با ایران و تأیید ضمنی این اظهارات توسط مقامات ایرانی تحول مهمی است که میتواند در تعلیق یا توقف اقدام نظامی بیتأثیر نبوده باشد.
طبق این توافق، قرار است شبه نظامیان قسد در ارتش سوریه ادغام شوند.
