۶۳ مطلب
این مقاله جنگ ایران و آمریکا را فراتر از یک رویارویی نظامی و بخشی از تلاش تهران برای استقلال راهبردی و مقابله با نظم تحت رهبری آمریکا تفسیر می‌کند. اقتصاد مقاومتی، کاهش وابستگی به دلار، توان موشکی، جنگ نامتقارن و روابط با چین و روسیه، ابزارهای ایران در این مسیر معرفی شده‌اند.
آمریکا از قدرتی منطقه‌گرا به یکی از معماران نظم بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم تبدیل شد، اما استفاده فزاینده از حق وتو، حمایت از اسرائیل در جنگ غزه، فشار بر آنروا و دیوان کیفری بین‌المللی و محدودیت علیه مقام‌های فلسطینی، شکاف میان قدرت واشنگتن و قواعد نظم جهانی را برجسته کرده است.
برای حل معضل جنگ استدلال می‌شود که باید به نظم جهانی پیوست و آن‌گونه که کیسینجر می‌گفت، تنها راه معقول در پیش‌روی ایران این است که یک «دولت-ملت» باشد، در چارچوب نظم جهانی رفتار کند و از «امپراتوری» یا «ایدئولوژی دینی» کناره بگیرد، اما در مقابل استدلال این است که اگر در شرایط احترام نیم‌بند به قواعد بین‌المللی، پیوستن به نظم جهانی موجه می‌نمود، اکنون دیگر وجهی ندارد؛ چون خودِ «کدخدا» شهرآشوبی می‌کند.
جهان امروز بیش از هر زمان دیگری پر از بحران است؛ از اوکراین و خاورمیانه تا تایوان، کره شمالی، هند و پاکستان و حتی ونزوئلا و گرینلند. اما پارادوکس اینجاست که افزایش این بحران‌ها الزاماً به معنای نزدیک‌تر شدن جنگ جهانی نیست. شاید آنچه پیش روی ماست، نه جنگ جهانی سوم، بلکه تولد نظمی تازه از دل فروپاشی تدریجی نظم قدیم باشد.
حسین سیمایی گفت: جنگ پدیده‌ای شوم است و مسلمانان هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبوده‌اند، اما این جنگ نشان داد که نظم جدیدی در منطقه در حال شکل‌گیری است و قدرت نظامی، فناوری و روحیه مقاوم مردم ایران بیش از گذشته آشکار شد.
فارن پالسی معتقد است بحران هرمز صرفاً یک اختلاف دوجانبه نیست، بلکه می‌تواند به الگویی برای سایر گذرگاه‌های راهبردی جهان تبدیل شود؛ الگویی که در آن کشورها یا بازیگران منطقه‌ای نیز به دنبال اعمال کنترل یا دریافت عوارض از مسیرهای حیاتی کشتیرانی باشند.
نبرد کنونی در خلیج فارس و بنادر چین، فراتر از نفت، توافق هسته‌ای یا حتی رقابت تجاری است؛ بلکه این تقابل، در واقع، یک «نبرد معماری» بر سر آینده نظم جهانی است.
به نظر می‌رسد پکن در حال حرکت به سمت ایفای نقشی فراتر از میانجی‌گری سنتی است. چین می‌خواهد خود را به عنوان تضمین‌کننده ثبات در خاورمیانه معرفی کند.
با افزایش درهم‌تنیدگی نظام غذایی جهانی، بازار کود به حلقه اتصال میان ژئوپلیتیک، انرژی و کشاورزی تبدیل شده است. در این میان، تنگه هرمز صرفا یک گلوگاه انرژی نیست، بلکه یکی از نقاط کلیدی در پایداری عرضه نهاده‌های کشاورزی و در نتیجه امنیت غذایی جهان به‌شمار می‌رود.
به نوشته این مجله انگلیسی، این استراتژی دو پیامد خطرناک به همراه دارد: ایجاد شکاف عمیق بین آمریکا و متحدان اروپایی‌اش و احتمال تقویت جایگاه چین به عنوان یک رقیب بزرگ انرژی.
