نادر میرزای قاجار در کتاب «خوراکهای ایرانی» در مورد خورشت قیمه اینطور نوشته است: «شاهنشاه خورشها و از ساسانیان مانده، بدان جای که از این خورش گمان است بیشتر خورشی نبود. بس نیکو و بامزه و گوارنده و پسنده هرکس است؛ و آنچنان پزند که خاتون جهان مرا گفت و من بنوشتم. گوشت فربه باید که آن را به کارد پارهها کنند، چون فندقی هر یک به یک اندازه و روغن باید هرچه پاکتر و بهتر. پس به دیگدان بریزند و بتابند بس نیک، چون تافته گردد، گوشتهای قیمه در آن ریزند.