سابقه چند دهه اخیر نشان میدهد که تلاش مسئولان دولتهای مختلف به بهانههای متفاوت در نهایت محدود کردن ارتباطات بین مردم و ارتباط آنها با دنیای بیرون بوده و هرچند کمیت و کیفیت این ارتباط در گذر زمان بهروزتر شده، اما از ممنوعیت دستگاه پخش ویدئو و ماهواره گرفته تا اعمال محدودیت در اعطای اینترنت پرسرعت خانگی و بعد هم چند موج فیلترینگ، اثبات میکند که حد مطلوب ارتباط مجازی و جهانی برای مسئولان کشور، چیزی تقلیلیافتهتر از آن میزانی است که مردم مطالبه میکنند و به آن نیاز دارند.