فرارو | دلایل مخالفت عباس عبدی با قرارداد ایران و چین
تعداد نظرات: ۱۴ نظر
کد خبر: ۴۴۶۵۴۱
عباس عبدی در یادداشتی درباره دلیل مخالفت خود با قرارداد ایران و چین نوشت: با توجه به ناکارآمدی و فسادی که در تخصیص منابع وجود دارد هر گونه ورود سرمایه به ایران در شرایط کنونی جز اتلاف آن‌ها و بدهکار کردن کشور، نتیجه دیگری نخواهد داشت. کافی است که بدانیم در دوره طلایی اصول‌گرایان یعنی احمدی‌نژاد (۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲) ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیارد دلار درآمد‌های نفتی را اتلاف کردند و هیچ اشتغالی نیز اضافه نشد. اکنون هم اگر هزار میلیارد دلار پول چینی‌ها وارد ایران شود هیچ اتفاق مهمی رخ نخواهد داد.
تاریخ انتشار: ۰۹:۴۳ - ۲۱ تير ۱۳۹۹

عباس عبدی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: این روز‌ها خبر توافق راهبردی با چین موضوع بحث و جدل فراوان شده است. البته برخی از مخالفان براساس شایعات اظهارنظر می‌کنند. عده‌ای نیز برحسب ذهنیت تاریخی که از این قرارداد‌ها دارند آن را رد می‌کنند. برخی نیز طرفدار بی‌چون و چرای بلوک غرب هستند و هر توافق غیر از آن بلوک را به صورت پیش‌فرض رد می‌کنند.

بنده نیز مخالفم ولی از زاویه‌ای دیگر و بدون آنکه از جزییات آن مطلع باشم. این مخالفت درباره کلیت آن است و برای نقد جزییات باید متن نهایی را مطالعه سپس اظهارنظر کرد. ضمن اینکه هنوز معلوم نیست، نگاه چینی‌ها در این ماجرا چیست.

پیش از بیان علت مخالفتم بهتر است، نگاه مثبت خود را به این رویکرد کلی بیان کنم. ایران پس از انقلاب همواره به نحوی رفتار کرده که گویی تافته جدا بافته‌ای است و به جز توافق‌های محدود با برخی از کشور‌ها از ورود به توافق‌های راهبردی پرهیز کرده و شاید یک علت آن بی‌اعتمادی به ثبات و پایداری سیاست‌هایش است. حکومتی می‌تواند وارد معادلات راهبردی شود که با تغییر دولت یا مجلس آن، این توافقات به فراموشی سپرده نشود. این ثبات مشروط به این است که مدیریت جامعه با مشارکت نسبی عموم نیرو‌ها انجام شود.

هنوز فراموش نمی‌کنم زمانی که مجلس ششم برنامه چهارم توسعه را که یکی از بهترین برنامه‌ها بود، تصویب کرد ولی به محض تغییر آن مجلس و سپس دولت، آن برنامه به زباله‌دان قوانین! سپرده شد. بنابراین تنها می‌توان امید اندکی داشت که اگر توافق با دستور و حمایت عالی‌ترین مقام کشور منعقد شود، واجد حداقلی از پایداری خواهد بود. هر چند در این حالت نیز شلختگی رفتاری و بی‌نظم بودن عوامل اجرایی و تقنینی چنان است که هیچ تضمینی برای انجام آن نیست.

بنابراین نفس ورود به این توافقات به منزله رویکرد جدیدی در کشور است که از وضعیت تافته جدا بافته بودن خارج می‌شود و این نکته مهمی است. حتی آغاز آن با چین نیز مشکلی ندارد. هم به لحاظ امکانات و توانایی‌های چین و هم به لحاظ سوابق نسبی مثبت در روابط میان دو کشور این اقدام مطلوب است. البته مشروط بر اینکه این رویکرد محدود به چین نباشد و با بلوک غرب و روسیه و هند و همسایگان جنوب و سایر قدرت‌های منطقه‌ای و اقتصادی نیز می‌تواند یا بهتر است، گفته شود که باید انجام شود.

ولی چرا مخالفم؟ یک علت آن را در بالا گفتم. فردگرایی و عوام‌گرایی غالب بر فرآیند‌های سیاسی داخلی ایران چنان گسترده است که مانع از ثبات سیاستگذاری و پایبندی به هر نوع توافق بلندمدتی می‌شود. شکاف درون‌ساختاری نیز مزید بر علت می‌شود. در حوزه روابط خارجی هیچ نوع وحدت نظری وجود ندارد. در مجموع شرایط برای رسیدن به هیچ توافق راهبردی با کشور‌های دیگر فراهم نیست و اگر به هر دلیلی و با فشار و دستور از بالا این توافق رخ دهد، پایدار نخواهد ماند. در نهایت هزینه‌هایش را می‌دهیم بدون آنکه از منافعش بهره‌مند شویم.

علت دوم مخالفتم این است که این رویکرد باید شامل همه کشور‌هایی شود که می‌توانند و می‌خواهند وارد این نوع توافقات شوند و اگر قرار است که فقط با یک کشور قدرتمند رخ دهد، نتیجه‌ای جز وابستگی نخواهد داشت.

ولی علت سوم مخالفتم مهم‌تر است. فارغ از اینکه جزییات این توافق چیست و از چه زمانی این توافق مطرح شده اکنون بدترین زمان برای نهایی کردن آن است. در واقع محدودیت‌های مالی کشور انگیزه اصلی برای ورود به چنین توافقی است. این محدودیت‌ها موجب می‌شود که انگیزه اصلی توافق را جبران کسر بودجه بدانیم.

با توجه به ناکارآمدی و فسادی که در تخصیص منابع وجود دارد هر گونه ورود سرمایه به ایران در شرایط کنونی جز اتلاف آن‌ها و بدهکار کردن کشور، نتیجه دیگری نخواهد داشت. کافی است که بدانیم در دوره طلایی اصول‌گرایان یعنی احمدی‌نژاد (۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲) ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیارد دلار درآمد‌های نفتی را اتلاف کردند و هیچ اشتغالی نیز اضافه نشد.

اکنون هم اگر هزار میلیارد دلار پول چینی‌ها وارد ایران شود هیچ اتفاق مهمی رخ نخواهد داد جز آنکه برخلاف گذشته، که آن ۸۰۰ میلیارد را از منابع زیرزمینی خوردند، این بار هزار میلیارد باید بدهکار چین یا هر کشوری دیگری شویم. بدون اصلاحات سیاسی داخل کشور هیچ اقدام خارجی نمی‌تواند مفید باشد.

علت شکست برجام منحصر به بدقولی امریکایی‌ها نمی‌شد بلکه ضعف پی‌ریزی‌های سیاسی داخلی آن هم بود. بنابراین فارغ از اینکه این توافق با چین باشد یا کشوری دیگر و فارغ از اینکه جزییات آن چه باشد در شرایط کنونی و با وجود ضعف عمومی و نیز وضعیت ناپایدار سیاسی هر نوع توافقی از این گونه به زیان کشور است و ابتدا باید اصلاحات جدی داخلی را ایجاد کرد سپس به مسائل خارجی پرداخت.

ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۳:۲۷ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
کافی است که بدانیمگزاره ایشان که : در دوره طلایی اصول‌گرایان یعنی احمدی‌نژاد (۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲) ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیارد دلار درآمد‌های نفتی را اتلاف کردند؟!! به احتمال بالا واقعیت ندارد و اگر راست می گویند اسناد و فهرست هزینه کرد مبلغ یاد شده را منتشر کنند و قرائن انها را همه با هم ونه تنها عباس عبدی که حتی بیشتر از جناب روحانی به اونطرف پیچیده و اشکالی ندارد چون زندگی خیلی دشاور شده این روزها ! ...
قنبر
Iran, Islamic Republic of
۱۳:۰۸ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
عالی گفتند اصولا بدون توسعه سیاسی، توسعه اقتصادی محال است
رضا630
Iran, Islamic Republic of
۱۲:۵۷ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
آقاي عبدي حرف دل ما را زدي. اگه آن 700 ميليارد را به چيني ها داده بوديم مي توانستند كلاً ازان را بكوبند و از نو بسازند ولي خروجي آن همه پول چه بود ؟ هيچي. فقط ماهي 45000 تومان به همه دادند و ماهي 400000 هزار تومان از جيب هر كسي بيرون كشيدن.
ناشناس
Turkey
۱۲:۰۰ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
روشن فکر عزیز فروختن ایران به چین و آمریکا عین خیانت و وطن فروشی است
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۳۷ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
برای رد این موضع آقای عبدی دلیل و برهان زیاد است. اما به همین بسنده کنیم که ایشان از طرفداران پر و پا قرص برجام بود. همان توافقی که هرچه دلسوزان کشور داد زدند و گفتند این فقط یک ننگنامه یکطرفه هست ایشان و دار و دسته اش قبول نکردند که نکردند

فراروی خائن , میدونم که در ذیل مطالب عباس عبدی نظر مخاطبان را پخش نمکنی اما امیدوارم خودت بخونی و به عبدی هم برسونی
مجله خواندنی ها
انتشار یافته: ۱۴
فردنیا
Iran, Islamic Republic of
۰۹:۵۹ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
کاملا موافقم
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۰:۰۴ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
وام را می گیرند برای چه با این مدیران که برنامه ندارند وام ضرر است نسل آینده را بدهکار می کنند
عالي
United States
۱۰:۴۴ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
٨٠٠ ميليارد دلار از منابع زيرزميني در دولت بهار حيف وميل كردند حالا مي خواهند يوان هاي چيني را با فروش ذخائر ٢٥ ساله نفت بخورند ! چطور ميشود ايراني بود و اينگونه عمل كرد ؟
آرش
Iran, Islamic Republic of
۱۰:۴۹ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
حالا به نظر شما پولی که از قرارداد برجام وارد ایران شد چه دردی رو دوا کرد؟؟؟!
شهروند
Iran, Islamic Republic of
۱۰:۵۴ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
زمان طلایی اصولگرایان اگر توسط مشاعی و بقایی و احمدی نژاد در دو سال اخردور دوم ریاست جمهوری احمدی نَژاد به انحراف کشیده نمی شد ، الان اثری از مدعیان اصلاح طلب نبود چراکه توان عرضه اندام نداشتند. اشتغالی که در زمان مسکن مهر ایجاد شد در طول یکصدسال اخیر بی سابقه است. قیمت مسکن تا دو سال پیش به دلیل حجم بالای مسکن مهر ثبات داشت.اثرات عدم انجام بموقع کارها در دولت روحانی در سالهای آینده خود را نشان خواهد داد. لطفا در تحلیل هایتان انصاف داشته باشید. سیاه و سفید نبینید.
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۰۲ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
اگر 800میلیارد به باد رفت،باز از پول این مملکت بود،ولی وقتی خارجیث ازت طلبکار شه مملکت را به فنا خواهد داد،مثل خسارت وامهای دریافتی پادشاهان قاجار.
رضا
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۰۴ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
سلام
واقعیت است اما درد ناک
ما سالها در حال اتلاف منابع و پتانسیل های داخلی و خارجی هستیم فقط به دلیل این بهم ریختگی های داخلی و سیاسی بازی های بی پایان
خون باید گریست
ناشناس
United States
۱۱:۰۷ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
یاد اعلام کشف بزرگترین میدان نفت و گاز دریای خزر یا سردار جنگل در اوج تحریم دور اوباما افتادم که چه اندازه مقامات دولت احمدی نژاد ان را تبلیغ کردند و تا حالا هم حتی یک لیتر نفت ان استخراج نشده چون اصلا خبری نبود و فقط مسئولین می خواستند با حساب زرنگی خودشان امریکا و اروپا را به طمع بیاندازند که ایران را تحریم نکنند و خود را از بزرگترین میدان نفت و گاز خزر محروم نکنند! حالا اعلام قرارداد با چین در واقع همان اعلام کشف بزرگترین حوزه نفت و گاز دنیا در ایران است و مسئولین خیلی کاربلد اینجوری تصور می کنند امریکا و اروپا هول می شن و فوری میان با خواهش و التماس زنبیل خود را خارج از صف و جلوتر از چین مبزارند سر مغازه دولت ایران! خیر. از این خبرها نیست. فقط نشان می دهد که چه اندازه تحریم و فشار حداکثری موثر بوده و چه اندازه مسئولین و مقامات و تحلیلگران ما همچنان در رویا و توهم سیر می کنند. چین اگر می خواست کاری برای ایران کند حداقل اینجوری واردات نفتش را از ایران با وجود تخفیف رویایی ایران تقریبا به صفر نمی رساند. ان 80 هزار بشکه ای هم که وارد می کند با هماهنگی و توافق امریکا و فقط برای گرفتن اصل و بهره سرمایه گذاری شرکت نفت چین در میدان ازادگان است. مگر نه یک دلار نه به ایران می دهد و نه حتی در بانک چین به حساب ایران محبوس می کند.
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۲۰ - ۱۳۹۹/۰۴/۲۱
البته که ذهنیت تاریخی مسأله مهمی است . هر دو طرف قرارداد ایران و چین نشان داده آمد که چگونه از چنین قراردادهایی استفاده خواهند کرد . چین با سو استفاده بیش از حد منابع ایران در حد غارت و دزدی و ایران با عدم توانایی صحیح استفاده از سرمایه گذار خارجی و نقدینگی
عناوین برگزیده
خانه‌داریِ پرسودِ بانک‌ها
کارشناسان مسکن در گفتگو با فرارو تشریح کردند
خانه‌داریِ پرسودِ بانک‌ها
لبنان پس از انفجار بندر بیروت
احمد زیدآبادی بررسی کرد
لبنان پس از انفجار بندر بیروت
ماجرای طرح کاهش دامنه نوسان بورس چیست؟
حمید میرمعینی کارشناس بازار سرمایه در گفتگو با فرارو
ماجرای طرح کاهش دامنه نوسان بورس چیست؟
معمای دستگیری جمشید شارمهد
تکذیب نقش تاجیکستان در به دام افتادن سرکرده گروه "تندر"
معمای دستگیری جمشید شارمهد
پربیننده ترین
پاورقی
گزارش تصویری