کشورها بر اساس منافع ملی شان تصمیم میگیرند و پیش میروند و روابط خارجی را بر اساس احساس تعریف نمیکنند، اما این نگرش در ایران، احساسی شدهاست، یعنی در داخل کشور، ما مسائل مرتبط با سیاست خارجی را سیاه و سفید و صفر و صد میبینیم؛ یعنی یک کشور یا دوست ما است یا دشمن ما.