بانوی زیبای من، فیلمی سه ساعته با آب و رنگ و موسیقی دوستداشتنی است که در ۱۹۶۵، تنها سه سال قبل از اوج اعتراضات چپ علیه جنگ، نابرابری طبقاتی و نابرابری جنسیتی، برای دوازده اسکار، پنج جایزه گلدن گلوب و دو جایزه بافتا کاندیدا شده است. این همه جایزه تنها برای یک اقتباس خوب، لباسهای زیبا و موسیقی به یاد ماندنی نیست، بلکه به نظر میرسد علت آن بیشتر در ارایه یک راهحل میانجی برای جلوگیری از تقابل و کوتاه آمدن از استانداردهای غیرمعقول سالهای آغازین قرن بیستم نهفته باشد.