روایت تکاندهنده فوتبالیست کرهای هنگام خروج از موشک باران ایران
لیکیجه مدافع کرهای مس در گفتگو با یکی از رسانههای کرهای از مسیری که برای بازگشت به کره طی کرد صحبت کرده است.
لی کی جه، مدافع ۳۵ ساله کرهای که برای گذراندن فصلی آرام به رفسنجان آمده بود، برای رسیدن به کره مسیری را طی کرد که برای او باورکردنی نبود. او که برای پوشیدن پیراهن مس رفسنجان در لیگ برتر ایران حضور داشت تحت تاثیر حملات آمریکایی صهیونی روزهای عجیبی را تجربه کرد. لغو ناگهانی مسابقات لیگ برتر و آغاز درگیریهای هوایی، شروع ۱۰۸ ساعت برای دور شدن از فضای جنگ آسمان ایران بود.
لی کی جه در این مورد با رسانههای کرهای صحبت کرد و روایت کاملی از ۱۸۰ ساعت حرکت زمینیاش و در نهایت پرواز به سمت کره را شرح داد.
لی کی جه که خود را برای تقابل با آلومینیوم اراک آماده میکرد، ناگهان با دستور تخلیه روبرو شد. او در این باره گفته است: «قرار بود به ورزشگاه برویم اما سر از اتوبوس تهران درآوردیم.»
مسافت ۱۱۰۰ کیلومتری رفسنجان تا تهران که معمولاً ۱۲ ساعت به طول میانجامد، برای این بازیکن کرهای به اندازه یک عمر گذشت. او در مسیر با شایعات عجیبی روبرو شد و در حالی که دسترسی به اینترنت محدود بود، از همتیمیهایش خبرهای نگرانکنندهای درباره وضعیت ایران شنیده است.
تکاندهندهترین بخش روایت لی، مربوط به مسیر یزد و نطنز است. او با وحشت در این باره گفته است: «دقیقاً نمیدانم کجا بود، اما با چشمان خودم دیدم که موشکی سقوط کرد. وحشتزده بودم و فقط میخواستم هرچه زودتر به تهران برسم.» اتمسفر داخل اتوبوس بازیکنان مس به شدت متشنج بود و عبور از شهرهایی که هدف حملات هوایی بودند، امنیت جانی بازیکنان را به خطر انداخته بود.
لی پس از رسیدن به تهران، بلافاصله به سفارت کره پناه برد، جایی که با «لی دو هی»، مربی تیم ملی والیبال زنان ایران و دیگر اتباع کرهای روبرو شد. اما سفارت هم نقطه پایان ترس نبود و او در این مورد توضیح داد: «صدای انفجار مهیبی شنیدم و ابری غلیظ از دود را در نزدیکی سفارت دیدم. ما را به پناهگاه زیرزمینی بردند. آنجا بود که برای اولین بار فکر کردم ممکن است بمیرم.»
تنها راه خروج، مسیر زمینی به سمت شمال بود. سفارت کره با اجاره یک اتوبوس چارتر، لی و دیگران را ۱۰۰۰ کیلومتر دیگر در جادهها پیش برد تا به مرز ترکمنستان برسند. لی این سفر را طاقتفرساترین تجربه عمرش میداند: «خانوادهام در کره دیوانه شده بودند. دسترسی به اینترنت نداشتم و فقط تماسهای کوتاه بینالمللی برقرار میکردم. از نظر روانی کاملاً فروپاشیده بودم.»
پس از عبور از مرز و پروازی طولانی از عشقآباد به چین و سپس سئول، لی کی جه سرانجام ساعت ۹:۱۰ شب به کره بازگشت.
او در انتها گفت: «دیدن خاک کره از پنجره هواپیما حس عجیبی داشت. من از یک بحران مرگ و زندگی عبور کردم و حالا با نگاهی متفاوت به زندگی و فوتبال برمیگردم. با قدردانی بیشتری بازی خواهم کرد چون میدانم زنده ماندن چقدر باارزش است.»
