تعداد نظرات: ۲ نظر
کد خبر: ۳۹۰۱۰۷
فیلم سرخ پوست دومین ساخته نیما جاویدی است. جاویدی پنج سال بعد از ساخت فیلم ملبورن موفق شده است نظر تماشاگران را به جدیدترین ساخته‌اش جلب کند.
تاریخ انتشار: ۲۰:۱۷ - ۱۹ بهمن ۱۳۹۷

فیلم سرخپوست؛ نقد و بررسی و هر آنچه باید درباره آن بدانید

سرخ پوست
کارگردان: نیما جاویدی، تهیه کننده: مجید مطلبی
بازیگران: نوید محمد‌زاده، پریناز ایزدیار، ستاره پسیانی، آتیلا پسیانی، مانی حقیقی و حبیب رضایی
خلاصه داستان: سال ۱۳۴۷ زندانی قدیمی در جنوب ایران به‌دلیل مجاورت با فرودگاه تازه تأسیس شهر در حال تخلیه است. رئیس زندان سرگرد نعمت جاهد به همراه مأمورانش مشغول انتقال زندانیان به زندان جدید هستند تا اینکه...


نقد فیلم سرخپوست ساخته نیما جاویدی توسط مسعود فراستی، سعید قطبی زاده و ...


بیشتر بخوانید:
(تصاویر) متن و حاشیه نشست خبری فیلم سینمایی «سرخپوست»
نوید محمدزاده: سال آینده فیلمی نخواهم داشت


نقد فیلم سرخ پوست

مائده کاشیان

فیلم سرخ پوست دومین ساخته نیما جاویدی است. جاویدی پنج سال بعد از ساخت فیلم ملبورن موفق شده است نظر تماشاگران را به جدیدترین ساخته‌اش جلب کند. داستان «سرخ‌پوست» ماجرای یک زندان را در حدود سال ۱۳۴۶ روایت می‌کند که قرار است تخریب شود و زندانیان به زندان دیگری منتقل شوند. در این بین، مشخص می‌شود که یک زندانی گم شده است.

فیلم نامه خوب

یکی از نقاط قوت فیلم، فیلم نامه بسیار خوب آن است که نیما جاویدی خود نوشته است. او با طرح گره اصلی فیلم در همان لحظات ابتدایی قصه، مخاطب را با داستان همراه می‌کند و در ادامه با پرداخت خوب داستان باعث می‌شود تماشاگر دو شخصیت اصلی و ماجرای قصه را کنجکاوانه دنبال کند. اگرچه در نیمه اول، فیلم برای لحظاتی از ریتم می‌افتد، اما طولی نمی‌کشد که اتفاقات هیجان‌انگیزی که با فاصله مناسبی در طول قصه رخ می‌دهد، یکی پس از دیگری تماشاگر را غافلگیر می‌کند و این غافلگیری تا پایان فیلم هم ادامه دارد.

آن روی دیگر نوید

هر چند که نوید محمدزاده در نقش‌هایی که تا پیش از «سرخ‌پوست» بازی کرده، خودش را تکرار نکرده و نقش یک شخصیت عصبی و برون گرا، نمود متفاوتی در هر کدام از کاراکتر‌های او داشته است، اما کاراکتر «نعمت جاهد» به طور کلی با همه کاراکتر‌هایی که تا به حال بازی کرده متفاوت است. شخصیت «نعمت جاهد» مثل همه افراد نظامی، یک فرد آرام، خونسرد و البته بسیار جدی است که در لایه‌های درونی شخصیت اش نشانی از عاطفه و مهربانی پیدا می‌شود و با آن شخصیت به اصطلاح کله‌خرابی که از کاراکتر‌های او سراغ داریم، هیچ نسبتی ندارد. هرچه بازی پریناز ایزدیار در این فیلم تماشاگر را غافلگیر نمی‌کند، در عوض نوید محمدزاده آن روی دیگر توانایی‌اش در بازیگری را به مخاطب ثابت می‌کند.

قاب‌های کارت پستالی

فیلم نورپردازی بسیار خوبی دارد و در هجوم رنگ‌های تیره زندان، رنگ زرد و آبی نقش مهمی در بعضی از سکانس‌های مهم فیلم ایفا می‌کند. یکی از مشکلاتی که درباره بسیاری از فیلم‌های سینمای ایران و به ویژه فیلم‌های حاضر در جشنواره وجود دارد، تلویزیونی بودن آن‌هاست و اگر تماشاگر آن فیلم‌ها را در قاب تلویزیون ببیند هیچ چیزی را از دست نخواهد داد. اما «سرخ‌پوست» جزو فیلم‌هایی است که نباید لذت تماشای آن ها را روی پرده سینما از دست داد. هومن بهمنش با قاب‌هایی دقیق و درست، صحنه‌های کارت‌پستالی و زیبایی از صحنه‌های مختلف فیلم در زندان و محیط خارج از آن، به تصویر کشیده است.

موسیقی به موقع و اثرگذار

به طور کلی در فیلم «سرخ‌پوست» زیاد صدای موسیقی شنیده نمی‌شود، اما در همان چند سکانس معدود، درست به موقع از راه می‌رسد و کاملاً حس دلهره و هیجان سکانس‌های پرتعلیق فیلم را به تماشاگر منتقل می‌کند. در لحظات احساسی پایان فیلم، تم موسیقی مرموزی که از ابتدا شنیده‌ایم، تغییر می‌کند و باعث می‌شود نقش مهمی در تاثیرگذاری سکانس درخشان پایان فیلم داشته باشد. جالب است بدانید موسیقی «سرخ‌پوست» را رامین کوشا آهنگ ساز ایرانی‌تباری که در آمریکا زندگی می‌کند و سابقه ساخت موسیقی برای فیلم‌های هالیوود را دارد، خلق کرده است.

منبع: خراسان


فیلم سرخپوست؛ نقد و بررسی و هر آنچه باید درباره آن بدانید

فیلم سرخپوست؛ فیلمی هوشمندانه و ظریف

سام بهشتی
ژان لوک گدار معتقد است که «سینما چیزی است بین هنر و زندگی» بر خلاف ادبیات و نقاشی، این جمله از یک فیلمساز بزرگ بسیار تعیین کننده است و خط مشی تعیین می‌کند، اما گاهی با یک اثری مواجه می‌شویم که تمام قواعد سینمایی را دارد و می‌توان از آن را ستایش کرد، اما در زیبایی شناسی آن می‌توان گفت که خالقش، درک عمیقی نسبت به هنر‌های دیگر دارد و در ساخت فیلم اش از آن‌ها بهره گرفته است.

«سرخپوست» تازه‌ترین فیلم نیما جاویدی از همین قاعده تبعیت می‌کند و پر از زیبایی و خلاقیت است، سرخپوست فیلم کارگردان است، هوشمندانه و از روی تعقل پیش رفته، شخصیت پردازی کرده و با ظرافت تمام کاراکتری خلق کرده است که روی کاغذ، روح دارد، اما برای باورپذیر شدن و جان بخشیدن باید به سراغ بازیگری می‌رفت که بتواند آن را بارور کند و مبتنی بر اتمسفر قصه کار را پیش ببرد.

نوید محمدزاده در «سرخپوست» فقط متفاوت نیست بلکه وجه دیگری از بازی تکنیکال خود را به رخ می‌کشد و جادو می‌کند. محمدزاده در سرخپوست خود را می‌شکند و از نو خلق می‌کند، در تمامی لحظات بازی اش در این فیلم مخاطبش را گرفتار توانایی منحصر به فردش می‌کند و در نقش شخصیتی آرام و درونگرا، اما مقتدر و با صلابت ایفای نقش می‌کند و استثنایی‌ترین حضورش در کارنامه بازیگری اش محسوب می‌شود.

«سرخپوست» فیلم بازی با رنگ و نور است و هر پلانش شبیه یک تابلو نقاشی است، به شدت سینما است و با یک فیلنامه منطبق بر انسجام روایی در آرامش مطلق، با خلق میزانسن‌ها و حضور اصولی کارگردانش، حرف اش را می‌زند و قصه می‌گوید.

این که یک کارگردان در دومین فیلمش بداند که چه کار می‌خواهد انجام دهد در جا نزند، اتفاق مهمی است، فیلمساز زیبایی شناسی را بلد است و نمی‌خواهد که با فُرم کار‌های عجیب و غریب کند، در اینجا محتوا در خدمت فرم است و ساده و بی آلایش بدون ادا و اطوار و اضافه کاری‌های بیهوده با زبان سینما از مبدا به مقصد حرکت می‌کند و با خلق موقعیت‌های پرفراز و نشیب در دل قصه اش و شخصیت پردازی‌های مناسب، همه چیز به طرز شگفت انگیزی پیش می‌رود.

طراحی صحنه همانند یک شخصیت در این فیلم کارکرد دارد و مبتنی بر فضا‌های حاکم بر فیلمنامه پیش می‌رود.

نیما جاویدی ثابت کرد که کارگردانی توانا است و اگر شرایط برای او فراهم شود، می‌تواند فیلمی را بسازد که شاعرانگی نهفته در آن مخاطبش را مدهوش کند. «سرخپوست» ساده و بی ادعا است، اما پر از لحظاتی است که به معنای واقعی می‌توان گفت: جای همچنین اثر درخشانی در سینمای ایران خالی بود، فیلمی که سرشار از نبوغ و خلاقیت و تکنیک است.

منبع: ایرنا


نشست خبری فیلم سرخپوست در جشنواره فیلم فجر

 

مجله خواندنی ها
انتشار یافته: ۲
ناطقیان
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۳۵ - ۱۳۹۷/۱۱/۲۰
ستایشها و تمجیدهای غیرطبیعی واغراق آمیز سه منتقد برنامه هفت از فیلم سرخ پوست که به نظر برخی دیگر از منتقدان ، فیلمی بی جذبه و ملالت بار است که ارزش دوبار دیدن هم ندارد با بازیگریهای معمولی و فیلمبرداری زموخت یا نشانه اندیشه خشک و جوگیرآمیز یا نشانه افکار وابسته به ایدئولوژی خودشان است و از آن مضحکتر این که مسعود فراستی که خودش را نابغه نقد سینما می داند که توهمی بیش نیست و اصحاب رسانه هم می گذارند تا او با حال و رویای خودش خوش باشد ، از سکانس بو کردن مداد به عنوان یک اتفاق عالی در فیلم سرخ پوست چند بار تمجید می کند که این یک کار دموده حسی عشقی است که بارها در فیلمهای ایران و جهان، بو کردن اشیا و وسایل مربوط به جنس مخالف معشوق که یک زن است توسط مرد عاشق در فیلمهای مختلف انجام شده و اصلا چیز جدید و ایده ی بکری نیست از جمله در سریال کیف انگلیسی ، علی مصفا فندکی را که خانم لیلا حاتمی به او هدیه داده بو می کند که البته این کار را زیباتر از بازیگر فیلم سرخ پوست انجام می دهد و همچنین در فیلم خدا نزدیک است و بسیاری از فیلمهای دیگر که از حوصله این بحث خارج است
moosa
Iran, Islamic Republic of
۱۹:۵۰ - ۱۳۹۷/۱۱/۲۲
این چجور جلسه ی نقدی هست که هر سه نفر مثلا منتقد عاشقش هستن؟!!
عناوین برگزیده
ماجرای ساختمان‌های مجمع تشخیص در کن
مجمع تشخیص مصلحت نظام به نهادی عریض و طویل تبدیل می شود؟

ماجرای ساختمان‌های مجمع تشخیص در کن

پربیننده ترین
گزارش تصویری