۲۶۸۰۳ مطلب
نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، هزینه اقتصادی جنگ ایران را به مسئله‌ای انتخاباتی برای جمهوری‌خواهان تبدیل کرده است. افزایش قیمت بنزین، گازوئیل، مواد غذایی و وام مسکن باعث شده برخی نامزدهای جمهوری‌خواه، حتی شماری از حامیان پیشین جنگ، خواستار پایان درگیری شوند. با این حال، نگرانی از واکنش پایگاه رأی ترامپ باعث شده بسیاری همچنان در انتقاد از کاخ سفید محتاط باشند.
پیشنهاد ایران برای بازگشایی هفت‌روزه تنگه هرمز در برابر لغو محاصره دریایی و برخی معافیت‌های تحریمی از سوی ترامپ رد شده، اما واشنگتن همچنان مسیر مذاکرات غیرمستقیم را باز نگه داشته است. اختلاف اصلی بر سر ترتیب اقدامات و امتیازات اولیه است؛ تهران خواهان اقدام متقابل پیش از بازگشایی تنگه است و آمریکا بر دریافت تضمین و اقدامات عملی از ایران تأکید دارد.
رد پیشنهاد هفت‌روزه ایران از سوی ترامپ، تنش در تنگه هرمز را تشدید کرده و احتمال تداوم چرخه «حمله و پاسخ» را افزایش داده است. تهران بازگشایی کامل تنگه را به پایان محاصره دریایی و تحقق شروط خود مشروط کرده، در حالی که واشنگتن از اسکورت کشتی‌ها و انتقال نفت سخن می‌گوید. ادامه این وضعیت می‌تواند فشار بر زیرساخت‌های انرژی و بازار جهانی نفت را افزایش دهد.
دیپلمات پیشین ایران معتقد است نباید منتظر تکرار صحنه‌های جنگ قبلی باشیم. اگر جنگ دیگری رخ دهد، احتمالاً جنگ تغییر محاسبات خواهد بود، نه جنگ فتح سرزمین؛ جنگی که در آن هر طرف تلاش می‌کند با کمترین میزان درگیری، بیشترین فشار سیاسی و اقتصادی را به طرف مقابل وارد کند.و درست به همین دلیل، تشخیص نقطه آغاز آن دشوارتر خواهد بود؛ زیرا ممکن است جنگ زمانی آغاز شده باشد که هنوز هیچ‌کس آن را «جنگ» نمی‌نامد.
این مقاله جنگ ایران و آمریکا را فراتر از یک رویارویی نظامی و بخشی از تلاش تهران برای استقلال راهبردی و مقابله با نظم تحت رهبری آمریکا تفسیر می‌کند. اقتصاد مقاومتی، کاهش وابستگی به دلار، توان موشکی، جنگ نامتقارن و روابط با چین و روسیه، ابزارهای ایران در این مسیر معرفی شده‌اند.
گزارش مطرح‌شده، استفاده آمریکا از تسلیحات دقیق در جنگ ایران را با تلفات غیرنظامیان، خطاهای هدف‌گیری و کاهش شفافیت پنتاگون مرتبط می‌داند. ضعف اطلاعات، تشخیص نادرست اهداف، حملات دومرحله‌ای و استفاده از هوش مصنوعی می‌تواند خطاها را تشدید کند؛ مسئله‌ای که پرسش‌هایی درباره مسئولیت‌پذیری و مفهوم «جنگ تمیز» ایجاد کرده است.
رد پیشنهاد هفت‌روزه ایران از سوی ترامپ نشان می‌دهد واشنگتن ادامه فشار اقتصادی و محاصره دریایی را ابزاری برای وادار کردن تهران به امتیازدهی بیشتر می‌داند. تهران نیز بر این باور است که طولانی‌شدن بحران، هزینه‌های آمریکا و متحدانش را افزایش می‌دهد. بنابراین، هر دو طرف روی فرسایش زمان حساب کرده‌اند؛ محاسبه‌ای که می‌تواند به جای توافق فوری، تداوم یک بحران فرسایشی را رقم بزند.
یک رسانه انگلیسی مدعی شد که پلیس مبارزه با تروریسم انگلیس در حال بررسی ارتباط ادعایی ایران با یک طرح مشکوک به بمب‌گذاری در یک پایگاه نظامی انگلیس است، پایگاهی که هواپیماهای بمب‌افکن آمریکایی در آن مستقر هستند.
کاهش تدریجی نقش آمریکا در خاورمیانه می‌تواند به پایان دوره هژمونی خارجی و آغاز نظمی منطقه‌محور منجر شود. ایران و ترکیه ظرفیت بیشتری برای اثرگذاری خواهند داشت، اما رقابت‌های میان آنها و ضعف برخی کشورهای عربی، مسیر شکل‌گیری نظم جدید را پرتنش و نامطمئن می‌کند.
نتیجه اصلی جنگ ایران این است که کشورهای ضعیف‌تر دیگر لزوماً از رقابت نظامی کنار گذاشته نمی‌شوند. آنها می‌توانند با ترکیبی از پهپادهای ارزان، موشک‌های دقیق، زیرساخت‌های پراکنده و تولید انبوه، هزینه‌های سنگینی بر قدرت‌های نظامی بزرگ تحمیل کنند.
