«ایران با شعر، موسیقی، معماری، خوشنویسی، نقاشی و ادبیات در حافظه جهانی ثبت شده است؛ اما آمریکا کشوری است که گویی از ابتدا بر جنگ و خشونت بنا شده است. تفاوت ما در ریشههای چند هزار ساله تمدنی ماست.»
۲۶۱۷۶ مطلب
«ایران با شعر، موسیقی، معماری، خوشنویسی، نقاشی و ادبیات در حافظه جهانی ثبت شده است؛ اما آمریکا کشوری است که گویی از ابتدا بر جنگ و خشونت بنا شده است. تفاوت ما در ریشههای چند هزار ساله تمدنی ماست.»
ترامپ، به فاکس نیوز: یک مهلت یک هفتهای برای رسیدن به توافق با ایران تعیین کردهام. من با احتیاط خوشبینم و معتقدم این موضوع به نتایجی منجر خواهد شد.
این مقاله با تکیه بر مفهوم «قدرت نرم» جوزف نای، سیاست خارجی دولت ترامپ را نمونهای آشکار از اتکای افراطی به قدرت سخت میداند؛ رویکردی که با تهدید، فشار اقتصادی، نیروی نظامی و تحقیر دیپلماتیک پیش میرود و همزمان نهادهای سازنده جذابیت جهانی آمریکا، از کمکهای خارجی تا دیپلماسی، رسانه و دانشگاهها را تضعیف میکند. نویسنده استدلال میکند این ذهنیت برنده/بازنده، آمریکا را از نفوذ پایدار دور کرده و خطاهای راهبردی گذشته را تکرار میکند.
ایالات متحده در خاورمیانه با هزینههای سنگین ناشی از اتکا به دولتهای کوچک خلیج فارس روبهروست؛ کشورهایی که بیشتر مصرفکننده امنیتاند. در مقابل، تعامل با ایران میتواند بخشی از بار امنیتی واشنگتن را کاهش دهد. تجربه برجام نشان داد دیپلماسی با تهران ممکن است، در حالیکه جنگ پرهزینه و بیثباتکننده است. در شرایط رقابت با چین، توافق تدریجی با ایران میتواند نفوذ پکن را محدود، تنشها را کاهش و تمرکز راهبردی آمریکا را آزاد کند.
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران وارد مرحلهای پراضطراب و شکننده شده است؛ مرحلهای که در آن سه دستورکار متضاد مسیر تحولات را تعیین میکند. واشنگتن میان بازگشت به جنگ و حرکت بهسوی محاصره اقتصادی مردد است و هدفش مهار قدرت ایران، حفظ نفوذ در خلیج فارس و جلوگیری از نفوذ چین است. اسرائیل برنامه موشکی ایران را تهدیدی وجودی میداند و تهران نیز حفظ بازدارندگی و توسعه توان نظامی را شرط بقای خود تلقی میکند.
یک رسانه انگلیسی از ارائه یک قطعنامه تهدیدآمیز علیه ایران از سوی آمریکا و فرانسه و بریتانیا به شورای امنیت خبر داد.
وزیر خارجه آمریکا ضمن آنکه رسیدن به راهحلی دیپلماتیک با ایران را «ضروری» خواند، گفت: «ترجیح ما این است که وضعیت تنگه هرمز به قبل از جنگ برگردد.»
تشدید تنش به تسلیم منجر نمیشود، تنها زمینه را برای درگیری گستردهتر و بسیار کمتر قابل کنترل فراهم میکند.
آلمان آماده است برای حفظ پایداری و آزادی مسیرهای دریایی حتی از نظر نظامی نیز مشارکت کند.