۲۶۱۷۲ مطلب
این گزارش تأکید میکند که بنبست آمریکا در برابر ایران ناشی از تکیه بیش از حد ترامپ بر فشار نظامی و اقتصادی، بدون ارائه تضمینها و مشوقهای معتبر دیپلماتیک است. از نگاه تهران، خواستههای واشنگتن درباره برنامه هستهای، توان موشکی و شبکههای منطقهای به معنای خلع سلاح یکجانبه و تهدید بقای حکومت است. نویسنده نتیجه میگیرد که تنها راه کاهش تنش، واقعگرایی، کاهش تحریمها، تضمین پایبندی آمریکا و تمرکز حداقلی بر آزادی کشتیرانی در هرمز است.
بارها گفتهایم «ایران کشوری دریایی است» و اطلاق کشور نفتی به آن از روی غفلتی تاریخی در سطح سیاستگذاری کلان کشور بوده است. دریای فرصتها را وانهاده و همه بر خشک راندهایم. اراده سیاسی باید بر توسعه امور دریایی بهمثابه محور توسعه کشور تمرکز کند.
بنابر اعتقاد تحلیلگران، ایران یک شبکه امنیتی پیچیده برای زنجیرههای تأمین خود ایجاد کرده است: در شرق از طریق زمینی پاکستان و در شمال از طریق دریای خزر، حتی اگر این موضوع رسماً تأیید نشده باشد. این امر، همراه با اقتصاد مقاومتی و تلاشها برای افزایش خودکفایی، تحریمها و محاصرههای سنتی را در پیروزی در نبرد اقتصادی کماثرتر میکند.
آنها معتقد هستند که رئیس جمهور آمریکا به دلیل آغاز جنگ علیه ایران، با افزایش واکنشهای داخلی روبهرو است و عواملی مانند افزایش قیمت سوخت، تنش با متحدان خلیج فارس و افزایش انتقادات داخلی، فضا را برای تصمیمگیری او محدود کرده است.
رئیس جمهور روسیه با اشاره به اینکه اعتماد ایران به روسیه در حوزه هسته ای بی دلیل نیست، افزود: پیشنهاد مسکو برای خارج کردن اورانیوم غنیشده ایران روی میز است.
مجموعهای از تصاویر خبری از نقاط مختلف جهان، امروز از صحنههای مذهبی و آیینی تا رویدادهای سیاسی، بحرانهای انسانی، رقابتهای ورزشی و لحظات روزمره زندگی را به تصویر کشیده است.
یک تحلیلگر سیاسی معتقد است که ایران نمیخواهد وارد چرخهای شود که در آن تنش دائمی، اقتصاد منطقه را به سمت بیثباتی عمیقتر سوق دهد. به همین دلیل، احتمال زیادی وجود دارد که پاسخ ایران حاوی نوعی انعطاف تاکتیکی باشد، اما نه انعطافی که به تغییر راهبردی تعبیر شود. تهران احتمالا تلاش خواهد کرد با حفظ مواضع اصلی خود، زمینه را برای ادامه گفتوگوها باز نگه دارد.
مذاکرات ایران و آمریکا بر سه محور اصلی متمرکز است: پرونده هستهای، تنگه هرمز و کاهش تنشهای منطقهای بهویژه در لبنان. واشنگتن خواهان محدودیت بلندمدت غنیسازی و نظارت گسترده است، اما تهران بر دوره کوتاهتر و حفظ حقوق هستهای خود تأکید دارد. همزمان، هرمز به برگ مهم چانهزنی بدل شده و تعلیق «پروژه آزادی» نشانه بازآرایی فشار آمریکا ارزیابی میشود. با وجود امید به توافق، مسیر دیپلماسی شکننده و پرهزینه باقی مانده است.
نویسنده، جنگ ایران را نشانهای از فرسایش راهبرد دیرپای برتریطلبی آمریکا میداند؛ راهبردی که بر سلطه نظامی، تشدید تنش و تحمیل اراده واشنگتن بنا شده بود. ایران با تکیه بر جغرافیا، عمق راهبردی، توان موشکی و پهپادی و تاکتیکهای نامتقارن، محدودیتهای قدرت آمریکا را آشکار کرد. نتیجه این روند، نه پیروزی قاطع آمریکا و نه توافقی تاریخی، بلکه شکلگیری نظمی شکنندهتر، چندقطبیتر و مبتنی بر محدودیت و موازنه است.
این گزارش ترامپ را رئیسجمهوری نشان میدهد که از جنگ فرسایشی با ایران خسته شده و بهدنبال راهی برای اعلام پیروزی و خروج سیاسی از بحران است. با وجود محاصره دریایی، تهدیدهای مکرر و اجرای کوتاه «پروژه آزادی»، ایران عقبنشینی نکرده و با کنترل مؤثر تنگه هرمز، هزینه جنگ را برای آمریکا و اقتصاد جهانی بالا برده است. ترامپ از تشدید جنگ پرهیز دارد، اما بدون توافق تهران، پایان آبرومندانه بحران برای او دشوار است.
