بدترین اشتباهی که والدین در گفتوگو با نوجوانان مرتکب میشوند
یک روانپزشک کودک میگوید بسیاری از والدین هنگام صحبت با نوجوانان مرتکب اشتباهی ساده اما مهم میشوند: بیشتر از آنکه گوش بدهند، سخنرانی میکنند.
فرارو- دوران نوجوانی میتواند رابطه والدین و فرزندان را با چالشهای جدیدی روبهرو کند، اما به گفته متخصصان، برای نزدیک ماندن به نوجوان لازم نیست همیشه راه حل ارائه دهید؛ گاهی کافی است سؤال بپرسید و واقعاً گوش بدهید.
به گزارش فرارو به نقل از هافپست، تربیت نوجوان میتواند شبیه قدم زدن در میدان مین باشد. کودکی که زمانی با محبت و تحسین به والدینش نگاه میکرد، ممکن است ناگهان به مرحلهای برسد که تمایلی به شنیدن حرفهای آنها نداشته باشد. افزایش مشاجرهها، تغییرات شدید خلقوخو و الگوی خواب و حتی تغییر زبان و اصطلاحات مورد استفاده نوجوانان، تنها بخشی از چالشهایی است که والدین در این دوره با آنها مواجه میشوند.
با این حال، به گفته دکتر ویلو جِنکینز، روانپزشک کودک، یکی از اشتباهات سادهای که والدین ممکن است مرتکب شوند، بیش از حد صحبت کردن هنگام گفتوگو با فرزند نوجوانشان است؛ اشتباهی که اگر هدف، ایجاد رابطهای صمیمی و قابل اعتماد باشد، اهمیت زیادی دارد. جِنکینز در ویدئویی در شبکه اجتماعی تیکتاک خطاب به والدین گفت شنیدن این توصیه «ممکن است کمی ناراحتکننده باشد»، اما اگر در بیشتر مواقع این شما هستید که صحبت میکنید، احتمالاً با نوجوان خود گفتوگو نمیکنید، بلکه در حال «سخنرانی» برای او هستید.
او تأکید کرد در یک گفتوگوی سالم، نوجوان باید بیشتر از والدین صحبت کند. به گفته این روانپزشک، تنها از این طریق است که والدین میتوانند متوجه شوند فرزندشان واقعاً چه فکر میکند و نوجوان نیز درمییابد حرفهایش واقعاً شنیده میشود. توصیه جِنکینز برای ایجاد گفتوگوهای بهتر ساده است: «با یک سؤال شروع کنید، سپس مکث کنید و واقعاً گوش دهید.»
او در ویدئویی دیگر نیز «بیشتر گوش دادن به جای سخنرانی کردن» را یکی از ویژگیهای والدین موفق دانست. از نظر او، حفظ آرامش هنگام بروز مشکلات، تلاش برای جبران اشتباهات والدین و تعیین مرزهای رفتاری با محبت، نه از طریق ترساندن کودک، از دیگر نشانههای موفقیت واقعی در فرزندپروری است.
ایجاد فضایی امن از نظر عاطفی و دور از فشار، نیز به نوجوانان کمک میکند راحتتر درباره احساسات و مشکلات خود صحبت کنند؛ بهویژه زمانی که والدین نگران سلامت روان آنها هستند. برای آغاز چنین گفتوگویی، متخصصان پیشنهاد میکنند از سؤالهای باز و عاطفیِ خنثی استفاده شود؛ پرسشهایی مانند «این روزها اوضاع چطور پیش میرود؟» یا «الان در مدرسه، بین دوستان یا در زندگی روزمره چه احساسی داری؟» اما پرسیدن سؤال تنها نیمی از ماجراست؛ بخش مهمتر، گوش دادن واقعی است.
لورن یانگ، درمانگر مورد تأیید انجمن مشاوره و رواندرمانی بریتانیا، نیز توصیه میکند والدین در برابر وسوسه حل کردن فوری تمام مشکلات نوجوان مقاومت کنند. در عوض، بهتر است احساسات او را به رسمیت بشناسند و اگر نوجوان مشکلی را با آنها در میان گذاشت، از اینکه به آنها اعتماد کرده تشکر کنند.
این رفتارها به نوجوان نشان میدهد والدین در کنار او هستند. دبی کینان، رواندرمانگر و عضو انجمن مشاوره و روان درمانی بریتانیا، میگوید هدف همیشه نباید این باشد که نوجوان فوراً «درد دلش را باز کند». گاهی کافی است به او یادآوری شود تنها نیست، احساساتش معتبر است و والدین حضوری قابل اتکا در زندگی او دارند. به گفته کینان، اعتماد معمولاً در لحظههای آرام و روزمره ساخته میشود؛ لحظههایی که شاید بسیار بیشتر از گفتوگوهای بزرگ و جدی، در شکلگیری رابطه میان والدین و نوجوان اهمیت داشته باشند.
