ایجاد نقاط داغ آلودگی در تنگه هرمز؛ مرجانها و جنگلهای حرا در خطرند
رئیس پژوهشکده علوم اقیانوسی هشدار داد که پیامدهای آلودگی تنگه هرمز تنها به محیط زیست محدود نمیشود و میتواند تأسیسات آبشیرینکن، بنادر، مراکز آبزیپروری و زیرساختهای ساحلی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
ابوالفضل صالح، رئیس پژوهشکده علوم اقیانوسی پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی با هشدار نسبت به افزایش آلودگی در تنگه هرمز اعلام کرد این آبراهه، علاوه بر اهمیت راهبردی در تجارت جهانی انرژی، یکی از حساسترین زیستبومهای دریایی ایران به شمار میرود؛ جایی که جریانهای غالب آب میتوانند آلایندههای ناشی از تردد سنگین کشتیها را به سمت سواحل ایران هدایت کنند.
به گزارش ایسنا، وی با اشاره به ساختار خاص گردش آب در تنگه هرمز توضیح داد که ورود آب دریای عمان از لایههای سطحی و خروج آب شور خلیج فارس از لایههای عمیق، یک الگوی دولایهای ایجاد کرده که نقش مهمی در انتقال آلودگی دارد.
به گفته او، مطالعات نشان میدهد جریانهای سطحی آب در نیمه ایرانی تنگه عمدتاً به سمت داخل خلیج فارس حرکت میکنند.
او تأکید کرد همین الگوی جریان باعث میشود آلودگیهایی مانند نشت نفت، تخلیه فاضلاب، پسماندها و آب توازن کشتیها به زیستگاههای حساس دریایی ایران منتقل شوند؛ موضوعی که میتواند پیامدهای گستردهای فراتر از محل وقوع حادثه داشته باشد.
به گفته صالح، آبسنگهای مرجانی اطراف جزایر لارک، هنگام و قشم و همچنین جنگلهای حرا در محدوده تنگه خوران، از مهمترین زیستگاههای دریایی ایران هستند که در برابر آلودگیهای نفتی و مواد سمی آسیبپذیری بالایی دارند و تخریب آنها میتواند خسارتهای طولانیمدتی به اکوسیستم منطقه وارد کند.
او همچنین از شناسایی نواحی با غلظت بالای فلزات سنگین و آلودگی نفتی در رسوبات بستر دریا خبر داد و گفت ترکیب ترافیک سنگین دریایی و ویژگیهای رسوبی منطقه باعث شکلگیری «نقاط داغ آلودگی» شده است؛ نقاطی که میتوانند به مخازن بلندمدت آلودگی تبدیل شوند.
رئیس پژوهشکده علوم اقیانوسی هشدار داد که پیامدهای این آلودگی تنها به محیط زیست محدود نمیشود و میتواند تأسیسات آبشیرینکن، بنادر، مراکز آبزیپروری و زیرساختهای ساحلی را نیز تحت تأثیر قرار دهد؛ مسئلهای که ابعاد اقتصادی و اجتماعی مهمی برای مناطق جنوبی ایران دارد.
صالح در پایان تأکید کرد مدیریت ترافیک دریایی در تنگه هرمز باید فراتر از ایمنی کشتیرانی باشد و ملاحظات زیستمحیطی همچون کنترل تخلیه فاضلاب و آب توازن، محدودسازی لنگراندازی و تقویت سامانههای پایش آلودگی را نیز در بر بگیرد.
