«میشود»: الهام اخوان در برنامهای که با صداوسیما نشدنی شد
مجریای که بخشی از هویت حرفهای و تصویریاش در اینستاگرام شکل گرفته، برای اجرای یک برنامه امیدمحور و انسانی انتخاب میشود، اما همان تصویری که سالها روشن و واضح در دسترس بوده، ناگهان بعد از یک قسمت، به «عامل بحران» بدل میشود.
فرارو- «میشود» به تهیهکنندگی و کارگردانی میثم محمدحسنی و با اجرای الهام اخوان، برای پخش در شبهای ماه رمضان از شبکه نسیم طراحی شده بود.ساختار برنامه ترکیبی بود از گفتوگو در استودیو، آیتمهای روایی و حضور مهمانانی که از دل شرایط بسیار سخت – از زندان و اعتیاد، تا فقر و حاشیهنشینی – به زندگی تازه، کارآفرینی و کنش اجتماعی رسیده بودند.
به گزارش فرارو، «میشود»، قرار بود در ۳۰ قسمت، هر شب داستان یک «تغییر مسیر» را روایت کند؛ از بنبست و ناامیدی تا لحظه تصمیم، و بعد ساختن آیندهای تازه. نخستین قسمت «میشود» شامگاه ۳۰ بهمن ۱۴۰۴، همزمان با آغاز ماه رمضان، حدود ساعت ۲۰:۳۰ از شبکه نسیم روی آنتن رفت. اما از شب دوم، برنامه بیسروصدا از کنداکتور حذف شد. در جدول پخش شبکه نسیم، جای آن را ابتدا «سرزمین ستارهها» و بعد «افسانهزدایان» گرفت و هیچ اطلاعیهای از سوی شبکه، روابطعمومی سازمان یا صفحه رسمی برنامه منتشر نشد.
خبرگزاریها و سایتهای مختلف فقط یک جمله مشترک داشتند: «برنامۀ رمضانیِ میشود، تنها پس از پخش یک قسمت، بدون هیچ توضیح رسمیای از کنداکتور شبکه کنار گذاشته شد.»
در غیاب توضیح، شایعهها زودتر از هر اطلاعیهای به میدان آمدند. گزارشهای مختلف از بازنشر گسترده تصاویر قدیمی الهام اخوان در یکی از پلتفرمهای اجتماعی بعداز پخش قسمت اول خبر دادند. بازنشری که به گفته این منابع، انتقادها و بحثهایی درباره تفاوت پوشش اخوان در فضای مجازی و آنتن صداوسیما بهوجود آورد.
این فشارها بهعنوان یکی از محتملترین دلایل «حذف بیسروصدای برنامه» مطرح شد. هرچند تا امروز، هیچ مقام رسمیای این روایت را تأیید یا رد نکرده است.
بودجهای که خرج، و برنامهای که ناپدید میشود
در همه این ماجرا، یک پرسش کلیدی کمتر قابل انکار است: پولی که برای «میشود» خرج شده، چه شد؟
تولید یک برنامه رمضانی ۳۰ قسمتی با دکور اختصاصی، ضبط استودیویی، آیتمهای میدانی و قرارداد با چهرهای شناختهشده، طبیعتا از ردیف تولیدات کمهزینه نیست. حتی اگر رقم دقیق قراردادها و هزینهها اعلام نشده باشد، رسانهها از «چند میلیارد تومان از جیب مردم» حرف میزنند که نتیجه عملیاش روی آنتن، فقط یک قسمت بوده است.
یادداشتها و گزارشهای انتقادی، این ماجرا را به «سریال اشتباهات پرهزینه» صداوسیما پیوند میزنند. جایی که تصمیمگیری بدون پیشبینی و هزینهکرد بدون مسئولیتپذیری، به عادت ساختاری تبدیل شده است.
منتقدان میپرسند: آیا لازم بود چند میلیارد هزینه شود تا مدیران تازه متوجه شوند پوشش مجری در اینستاگرام با چارچوبهای تلویزیون مغایرت دارد؟ اگر واقعا این مسئله بوده، چرا قبل از سفارش ۳۰ قسمت و شروع تولید حلوفصل نشده است؟
نه شبکه نسیم، نه روابطعمومی صداوسیما و نه مدیران مربوط، تا این لحظه نه درباره میزان هزینهها و تعداد قسمتهای تولید شده شفافسازی کردهاند، نه درباره دلایل حرفهای و محتوایی توقف، گزارشی به افکار عمومی دادهاند.
در این چارچوب، ماجرای «میشود» فقط داستان یک برنامه نیست. نشانه الگوی بزرگتری است که در آن بودجه رسانهای از جیب عمومی تامین میشود، اما نه فرآیند تصمیمگیری روشن است، نه میزان هزینهها و نه پاسخگویی درباره شکست پروژهها و حذفهای ناگهانی.
