نقد و بررسی «دراکولا؛ یک داستان عاشقانه»
فیلم سینمایی «دراکولا» به طرز عجیبی با آنچه در گذشته دیدهاید متفاوت است، اثری که نمیخواهد مخاطب را بترساند بلکه روایتی دردناک از سوگی عاشقانه را به تصویر میکشد
فرارو- اخیرا اکران آنلاین فیلم سینمایی «دراکولا» آغاز شده است. این فیلم داستان زندگی عاشقانه هیولایی را به تصویر میکشد که خونریز نیست اما تنها چیزی که داشته از دست داده است.
به گزارش فرارو، داستان به سال ۱۴۸۰ میرود، جایی که «ولاد» شاهزادهای جنگجو مجبور میشود خانه و همسرش را رها کند و روانه میدان نبرد شود. نبردی که نه تنها سرنوشت یک جنگ بلکه مسیر زندگیاش را تغییر میدهد. همسرش «الیزابتا» در غیاب شاهزاده به طرز فجیعی کشته میشود.
این مرگ جرقه تولد دراکولایی رقم میزند که برای مخاطب آشنا نیست. دراکولا در اینجا خونریز نیست بلکه عاشقی دلشکسته است. در برابر همه چیز میایستد تا به جاودانگی برسد. شاید با رسیدن به زندگی بینهایت بتواند دوباره همسرش را ببیند. ماجرا با پرش زمانی به پاریس ۱۸۸۹ میرود، جایی که دراکولا دوباره ظاهر میشود. اینبار نه به عنوان جنگجو بلکه به عنوان مردی شیکپوش که با عطری مخصوص زنان را بیهوش میکند تا عشقش را پیدا کند.
روایت عاشقانه به جای ترسیم وحشت و خون
نسخه جدید «دراکولا» فاصله زیادی با نمونههای کلاسیک دارد. کارگردان آگاهانه مولفههای ترسناک را کنار میگذارد و به سراغ ملودرام میرود. آنچه نقطه قوت فیلم محسوب میشود، بازی بازیگران است. «لندری جونز» بازیگر نقش دراکولا، هیولایی را ترسیم میکند که همزمان مضحک، آسیبپذیر و صادق است. در واقع بازی خوبش تماشاگر را وادار میکند تا «ولاد» را باور کند. این همان چیزی است که فیلم را برای تماشا جذاب میکند.
در عین حال هر چند فیلم از نظر منطق روایی و باورپذیری ضعفهایی دارد اما خط احساسی آن که حول عشق «ولاد» به «الیزابتا» و سپس «مینا» شکل میگیرد توانسته مخاطب را با خود همراه کند.
طراحی صحنهها و لباسها عامدانه اغراق آمیزند. از زرههای قرون وسطایی تا پیراهنهای پفدار که بیشتر به درد نمایش تئاتر میخورد تا اثری در سینمای مدرن. در برخی از لحظات این اغراق آنقدر پیش میرود که فیلم شبیه به یک تبلیغ قدیمی میشود.
مشکل اصلی فیلم، ناتوانی در ایجاد تعادل است. قصه میان درام، فانتزی و وحشت سرگردان است و هیچکدام به حد نهایت نمیرسند. روایت در بسیاری از نقاط شتابزده پیش میرود. به همین دلیل قصه عاشقانه گاهی به جای تاثیرگذاری آنقدر سطحی میشود که مخاطب لذت نمیبرد. در نهایت «دراکولا» را میتوان اثری دانست که میخواهد متفاوت از روایتهای مرسوم باشد، تلاشی که ممکن است برای برخی جذاب نباشد.
