چین بهدنبال جنگندههای جدیدی است که پس از ناتوانی خلبان هم به پرواز ادامه میدهند
پژوهشگران هواپیماهای نظامی چین در حال بررسی سامانههای کنترل پروازی هستند که میتوانند در صورت از کار افتادن یا ناتوانی خلبانان، هواپیماهای جنگنده آینده را همچنان در حال پرواز نگه دارند.
فرارو- جنگنده J-50 چین در صورت بیهوش شدن خلبانان میتواند کنترل پرواز را به دست گیرد و بدون GPS پرواز کند.
به گزارش فرارو به نقل از interesting engineering، پژوهشگران هواپیماهای نظامی چین در حال بررسی سامانههای کنترل پروازی هستند که میتوانند در صورت از کار افتادن یا ناتوانی خلبانان، هواپیماهای جنگنده آینده را همچنان در حال پرواز نگه دارند.
این مفهوم به هواپیماها امکان میدهد تا در جریان نبرد از خودمختاری بیشتری برخوردار باشند. همچنین میتواند به آنها کمک کند که بدون نیاز به سیگنالهای ماهوارهای مسیریابی کرده و با «بالمُنهای» (همپروازهای) بدونسرنشین هماهنگ شوند.
پژوهشگران «موسسه طراحی و تحقیقات هواپیمای شنیانگ» در مطالعهای اخیر، جزئیات این رویکرد را تشریح کردند. این موسسه در توسعه هواپیماهای نسل آینده چین، از جمله هواپیمایی که عموماً با نام J-50 شناخته میشود، نقش دارد.
این مقاله نامی از J-50 نمیبرد و تأیید نمیکند که سیستمهای پیشنهادی را دریافت خواهد کرد. در عوض، نگاهی نادر به مسیر مهندسی که چین برای هواپیماهای جنگی آینده در نظر دارد، ارائه میدهد.
کنترل پرواز ارتقا مییابد
محققان تغییر از کنترل پرواز مرسوم به چیزی را که «مانورپذیری شناختی» مینامند، توصیف میکنند. سیستمهای کنترل پرواز مدرن در حال حاضر بخش زیادی از کار مربوط به حفظ پایداری جنگندهها را بر عهده دارند. سیستمهای آینده میتوانند نقش بزرگتری در مدیریت رفتار هواپیما در طول نبرد ایفا کنند.
نرمافزار میتواند دستورالعملهای تاکتیکی گسترده را به دستورات پروازی تبدیل کند. هواپیما همچنین وضعیت و عملکرد موجود خود را رصد میکند.
این امر میتواند به ویژه زمانی مفید باشد که خلبانان با حجم کاری بسیار بالایی روبرو هستند. اگر خلبان قادر به پرواز نباشد، این سیستم میتواند کنترل را به دست بگیرد.
محققان هنوز خواهان محدودیتهای سختگیرانهای در مورد کنترل خودکار هستند. آنها استدلال میکنند که سیستمهای مرسوم باید همچنان مسئول حیاتیترین عملکردهای ایمنی باشند.
ژانگ دونگ و همکارانش نوشتند: «موقعیتیابی عملکردی سیستم کنترل پرواز در حال تغییر اساسی است.» آنها نرمافزار هوشمندی را تصور میکنند که دورتر از حلقههای کنترل اصلی هواپیما عمل میکند. این نرمافزار میتواند به بهینهسازی مسیرها و هماهنگی هواپیماها کمک کند.
این معماری، مشکل بزرگی را در پرواز خودکار نشان میدهد. تأیید سیستمهای مبتنی بر داده در هر موقعیت ممکن میتواند دشوار باشد.
جنگندهها میتوانند بدون GPS ناوبری کنند
این مقاله همچنین به عملیات در محیطهایی میپردازد که ناوبری ماهوارهای در دسترس نیست. نیروهای نظامی به طور فزایندهای با رد GPS به عنوان یک مشکل جدی در میدان نبرد برخورد میکنند. یک جنگنده که تحت پارازیت سنگین عمل میکند، ممکن است به یک روش مستقل برای تعیین موقعیت خود نیاز داشته باشد.
محققان پیشنهاد ترکیب چندین تکنیک ناوبری را دادهاند. ناوبری اینرسی کوانتومی میتواند در کنار منابع بصری و موقعیتیابی مبتنی بر زمین کار کند.
ناوبری ژئومغناطیسی نیز در معماری پیشنهادی ظاهر میشود. حسگرهای چندگانه میتوانند به جلوگیری از به خطر افتادن ناوبری هواپیما توسط یک سیستم مختل شده کمک کنند. این مطالعه ادعا نمیکند که چین قبلاً ناوبری کوانتومی را روی یک جنگنده مستقر کرده است. این فناوری را به عنوان حوزهای که نیاز به کار مهندسی بیشتر دارد، ارائه میدهد.
آرایش پهپادها میتواند سازماندهی مجدد شود
محققان همچنین جنگندههای سرنشیندار را در نظر دارند که در طول نبرد با خلبانان مستقل کار میکنند. هواپیماهای بدون سرنشین میتوانند در طول یک مأموریت وظایف مختلفی را دریافت کنند. سپس در صورتعدم دسترسی به یک هواپیما، آرایش پهپاد میتواند آن مسئولیتها را دوباره توزیع کند.
یک «رهبر مجازی» پویا میتواند جایگزین هواپیمای فرماندهی از دست رفته شود. این امر به پلتفرمهای باقی مانده اجازه میدهد بدون تکیه بر یک رهبر دائمی به فعالیت خود ادامه دهند.
این مفهوم در نهایت میتواند چندین کلاس از هواپیماها را به یک شبکه جنگی متصل کند. J-36 و J-50 چین هر دو کاندیدای نیروی جنگنده نسل بعدی این کشور هستند، اگرچه استفاده هیچ یک از هواپیماها از این سیستمها تأیید نشده است.
محققان شبیهسازی گسترده و آزمایش پرواز را قبل از اینکه نرمافزار هوشمند عملکردهای حساستر را مدیریت کند، توصیه میکنند. آنها همچنین پیشنهاد میکنند که در طول آزمایشهای اولیه از هواپیماهای بدون سرنشین کمهزینهتر استفاده شود.
