۴۹۵ مطلب
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، عربستان را در موقعیتی پیچیده و دوگانه قرار داده است. ریاض همزمان با فشارهای اقتصادی، پروژههای توسعهای را تعدیل کرده و به تقویت دفاعی روی آورده، اما از ورود مستقیم به جنگ پرهیز دارد. در حالیکه سناریوهای مختلفی مطرح است، عربستان در تلاش است بدون تعهد کامل، منافع خود را حفظ کند، هرچند این رویکرد نشانهای از محدودیت قدرت واقعی آن است.
جنگ منطقهای و نوسانات نفت، برنامههای توسعهای محمد بنسلمان را به چالش کشیده است
منابع رسانهای از دیدار و گفتوگوی ولیعهد عربستان سعودی و رئیسجمهور اوکراین در جده درباره روابط دوجانبه، تحولات منطقهای و بینالمللی و اوضاع بحران اوکراین خبر دادند.
محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی در گفتوگو با مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران گفت اجازه استفاده از حریم کشورش برای حمله به ایران را نخواهد داد.
رئیس جمهور آمریکا گفت که محمد بن سلمان در حال دستیابی به دستاوردهای بزرگی برای کشورش است. ترامپ پست خود را با عکسهایی از سفر ولیعهد عربستان سعودی به ایالات متحده در نوامبر ۲۰۲۵ همراه کرد که ولیعهد، ترامپ و بانوی اول ملانیا ترامپ را نشان میداد.
یک نشریه لبنان مدعی شد ترامپ مدیریت مذاکرات ایران و بن سلمان را به ولیعهد سعودی اعطا کرده است.
بانوی نخست ایالاتمتحده ویدیوی کوتاهی از تزئینات و خوراکهای ضیافت شام برای ولیعهد عربستان سعودی در کاخ سفید منتشر کرده و در بخشی از آن نوشته است «بانوی اول و کارکنان پرتلاش اقامتگاه اجرایی کاخ سفید، فضای کاخ را با روح فصل دگرگون کردند و ادای احترامی زیبا به سنت آمریکایی و میراث فرهنگی غنی پادشاهی عربستان سعودی آفریدند.» منوی شام شامل سوپ کدو عسلی همراه با چاشنی کرنبری، فندقهای ادویهدار و کره قهوهای بود. غذای اصلی، راکلمب (بره) با کراست پسته همراه با پوره سیبزمینی شیرین، کلمبرگ چینی…
نشست جنجالی ترامپ و محمد بن سلمان صحنه تضاد رفتاری دو رهبر بود: ترامپ عصبی و پرخاشگر و بن سلمان آرام و حسابشده. متن گزارش نشان میدهد ولیعهد سعودی پس از سالهای سرکوب، جنگ یمن و حاشیهنشینی پس از قتل خاشقجی، اکنون با چهرهای محتاطتر و دیپلماتیکتر بازگشته و در پی تثبیت جایگاه جهانی خود است. او ضمن تأکید بر رابطه بلندمدت با آمریکا، از نفوذش بر ترامپ برای پیشبرد توافقهای تجاری و مداخله در بحران سودان بهره برد و سفرش با آزادی یک زندانی دوتابعیتی پایان یافت.
سیاست خارجی ترامپ بیش از هر زمان بر معاملات اقتصادی، فشارهای یکجانبه و توافقهای کوتاهمدت متمرکز شده است؛ رویکردی که مسائل راهبردی کلان را به حاشیه رانده و قدرت چانهزنی کشورهایی مانند عربستان و چین را افزایش داده است. مداخلهجویی در پروندههایی چون ونزوئلا، تمرکز نیروی دریایی آمریکا را از اولویتهای حیاتی مانند مهار چین دور کرده و در داخل نیز انتقادهایی درباره بیتوجهی او به مشکلات اقتصادی مردم برانگیخته است.
