۲۶۸۰۳ مطلب
اوکراین در تلاش است جنگ خود با روسیه را با تقابل آمریکا و ایران در یک چارچوب راهبردی واحد ادغام کند تا از این طریق حمایت مستقیم‌تر واشنگتن و متحدانش را جلب کند. کی‌یف با تکیه بر توانمندی‌های پهپادی و ظرفیت‌های عملیاتی خود تلاش می کند به یک دارایی راهبردی برای آمریکا تبدیل شود. با این حال، نویسنده هشدار می‌دهد که گره زدن دو جنگ می‌تواند مسیر تشدید تنش را هموار کرده، خطر رویارویی مستقیم قدرت‌های بزرگ را افزایش دهد و بحران‌های موجود را پیچیده‌تر سازد.
تعلیق عملیات نظامی آمریکا علیه ایران و در تنگه هرمز، از شکاف‌های راهبردی در واشنگتن و اختلاف‌نظر بر سر آینده جنگ حکایت دارد. هم‌زمان، اسرائیل در تلاش است آمریکا را به راهبردی مبتنی بر فشار فرسایشی و بلندمدت علیه ایران سوق دهد، اما این رویکرد با مخالفت بخشی از دولت و کنگره آمریکا روبه‌رو شده است. در کنار این تحولات، شکل‌گیری یک ائتلاف امنیتی منطقه‌ای، بازگشت جبهه یمن، توافق هسته‌ای احتمالی ریاض و واشنگتن و نبرد بر سر هرمز، بحران را به مرحله‌ای تعیین‌کننده رسانده است.
جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ با پیروزی سریع و قاطع آمریکا، آغازگر نظم تک‌قطبی پس از جنگ سرد و نماد برتری بلامنازع نظامی واشنگتن شد؛ برتری‌ای که گسترش ناتو، جهانی‌شدن و وابستگی امنیتی متحدان آمریکا را تقویت کرد و حتی راهبرد نظامی چین را دگرگون ساخت. اما به باور نویسنده، این دوره اکنون پایان یافته است. گسترش فناوری‌های نظامی و تجربه جنگ ایران نشان می‌دهد قدرت‌های کوچک‌تر نیز قادرند هزینه‌های سنگینی بر آمریکا تحمیل کنند و جهان به سوی نظمی بی‌ثبات‌تر، پیچیده‌تر و چندقطبی‌تر در حرکت است.
سخنگوی کرملین با بیان اینکه اوکراین دامنه عملیات خود را فراتر از مرزهای روسیه گسترش داده است، گفت: کی‌یف در حمله به خطوط لوله نورد استریم، تاسیسات خط لوله نفت خزر و یک شناور ایرانی در دریای خزر نقش داشته است.
با توقف حملات متقابل ایران و آمریکا، امیدها به کاهش تنش افزایش یافته، اما تنگه هرمز همچنان به دلیل اختلاف دو طرف بر سر مدیریت تردد کشتی‌ها بسته مانده است. هم‌زمان، افزایش هزینه‌های اقتصادی جنگ، رشد قیمت نفت، فشارهای داخلی و بین‌المللی و گزارش‌هایی درباره کاهش ذخایر موشک‌های رهگیر آمریکا، زمینه را برای بازگشت به دیپلماسی فراهم کرده است.
به باور برخی تحلیلگران، بنیامین نتانیاهو بیش از دیگر بازیگران از تداوم تنش میان ایران و آمریکا بهره سیاسی و راهبردی می‌برد. ادامه جنگ می‌تواند جایگاه داخلی او را تقویت، پرونده‌های قضایی و بحران غزه را به حاشیه براند، انسجام ائتلاف حاکم را حفظ و زمینه گسترش نفوذ منطقه‌ای اسرائیل را فراهم کند. با این حال، این راهبرد در بلندمدت با هزینه‌های اقتصادی، نظامی و اجتماعی روبه‌روست.
دونالد ترامپ که جنگ با ایران را با هدف توقف برنامه هسته‌ای و تغییر حکومت آغاز کرده بود، پس از پنج ماه با بن‌بست نظامی، سیاسی و اقتصادی روبه‌رو شده است. ناکامی در تحقق اهداف، کاهش ذخایر موشکی آمریکا، نگرانی از واکنش روسیه و چین، فشار افکار عمومی و افزایش هزینه‌های جنگ، گزینه‌های او را به تشدید درگیری، ادامه فشار اقتصادی یا خروج از جنگ محدود کرده است؛ هر سه گزینه نیز برای کاخ سفید هزینه‌های سنگین و پیامدهای راهبردی قابل‌توجهی به همراه دارند.
هم‌زمان با ادامه نبرد فرسایشی روسیه و اوکراین، تحلیلگران نظامی از گسترش «وقفه‌های تاکتیکی» برای بازسازی توان رزمی سخن می‌گویند. علی‌اصغر زرگر معتقد است توقف فعلی حملات میان ایران و آمریکا نیز نباید به‌منزله پایان بحران تلقی شود؛ بلکه فرصتی موقت برای بازنگری نظامی، تقویت بازدارندگی دفاعی و پیگیری دیپلماسی فعال است.
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، نیز در شبکه ایکس نوشت که این حمله نمی‌تواند بدون پاسخ بماند.
امیرعلی ابوالفتح، تحلیلگر مسائل آمریکا، با اشاره به کاهش موقت حملات مستقیم میان ایران و آمریکا، معتقد است وضعیت کنونی باید ساعت‌به‌ساعت رصد شود؛ زیرا هم احتمال کاهش تنش و فعال شدن کانال‌های پشت‌پرده وجود دارد و هم احتمال آنکه این سکوت، مقدمه‌ای برای تشدید درگیری باشد.
