بحران اعتماد در اردوگاه ترامپ
هزینه سیاسی جنگ ایران
به تحلیل هولمن جنکینز، شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان بیش از آنکه ناشی از افزایش قیمت سوخت باشد، نتیجه فروپاشی اعتماد رأی‌دهندگانی بود که ترامپ را با وعده پرهیز از جنگ‌های خارجی به قدرت رسانده بودند. جنگ ایران، بدون تهدید فوری علیه آمریکا و بدون پشتوانه گسترده مردمی، تناقض میان وعده‌ها و عملکرد او را آشکار کرد. اکنون دموکرات‌ها با کنترل کنگره می‌توانند فشار سیاسی و نظارتی بر دولت را افزایش دهند
فرارو- هولمن جنکینز، تحلیلگر ارشد مسائل بین الملل و ستون نویس روزنامه وال استریت ژورنال
به گزارش فرارو به نقل از روزنامه وال استریت ژورنال، رأی‌دهندگان آمریکایی، چه طرفداران ترامپ و چه مخالفان او، اساساً رئیس‌جمهورشان را فردی نمی‌دانستند که بتواند بدون وجود یک تهدید ملی فوری، کشور را وارد جنگی نظامی به انتخاب شخصی خود کند.
مشکل اصلی ترامپ صرفاً تصمیم به حمله نظامی به ایران نبود؛ بلکه نادیده گرفتن محدودیت‌هایی بود که اساساً مشروعیت سیاسی او را شکل داده بود. ترامپ با شعار مقابله با ساختار سیاسی سنتی آمریکا، مخالفت با مداخلات خارجی و پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان توانسته بود حمایت بخش بزرگی از رأی‌دهندگان را جلب کند، اما در نهایت برخلاف همین وعده‌ها عمل کرد.
جنگی بدون پشتوانه مردمی؛ اشتباه محاسباتی کاخ سفید
اگر آمریکا با حمله‌ای مشابه یازده سپتامبر یا پرل هاربر مواجه شده بود و افکار عمومی خواستار پاسخ نظامی می‌شد، شرایط کاملاً متفاوت بود. اما در جنگ ایران چنین وضعیتی وجود نداشت و ترامپ نیز به‌خوبی می‌دانست که نمی‌تواند جامعه آمریکا را پشت سر تصمیم نظامی خود متحد کند.
رئیس‌جمهور آمریکا حتی تلاش جدی برای بسیج افکار عمومی به نفع جنگ انجام نداد؛ زیرا می‌دانست بخش بزرگی از جامعه با چنین اقدامی مخالف خواهد بود. این همان نقطه‌ای بود که تناقض میان وعده‌های انتخاباتی ترامپ و عملکرد نظامی او آشکار شد.
حتی حامیان سرسخت سیاست‌های ضدایرانی نیز نتوانستند میان اهداف اعلامی جنگ و محدودیت‌های شخصیتی و مدیریتی ترامپ تعادل برقرار کنند. به عبارت دیگر، ممکن بود بخشی از جامعه آمریکا با اهداف اعلامی مقابله با ایران موافق باشد، اما این به معنای اعتماد به ترامپ برای فرماندهی یک جنگ گسترده و طولانی نبود.
اشاره به شعار قدیمی ترامپ درباره پرهیز از جنگ‌های بی‌پایان است. ترامپ با تکیه بر همین رویکرد توانسته بود اعتماد بخشی از رأی‌دهندگان مخالف مداخلات نظامی آمریکا در خاورمیانه را به دست آورد. به نوشته جنکینز، رأی‌دهندگان برای اعتماد کردن به ترامپ در مقام فرمانده کل قوا، مسیر دشواری را طی کرده بودند؛ زیرا بسیاری از ویژگی‌های شناخته‌شده او در سیاست سنتی آمریکا، ویژگی‌هایی غیرقابل قبول تلقی می‌شد. با این حال، طرفدارانش تصور می‌کردند او دست‌کم در حوزه جنگ و مداخله خارجی، محدودیت‌های خود را رعایت خواهد کرد.
اظهارات ترامپ در گفت‌وگو با تاکر کارلسون، مبنی بر اینکه تصمیم به حمله به ایران را با این تصور گرفته که «همیشه همه‌چیز برای دونالد ترامپ خوب پیش می‌رود»، از نظر نویسنده دقیقاً همان چیزی بود که حامیان نگران او نمی‌خواستند بشنوند.
قیمت بنزین یا فروپاشی اعتماد؟ معنای واقعی شکست جمهوری‌خواهان
افزایش قیمت بنزین و سوخت، علت اصلی شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان نبود؛ بلکه نشانه‌ای از فروپاشی یک تجربه اعتماد سیاسی بود. به باور او، رأی‌دهندگان زمانی که ترامپ را به قدرت رساندند، انتظار داشتند او از ورود آمریکا به جنگ‌های پرهزینه جلوگیری کند و اولویت را به اقتصاد داخلی بدهد. اما جنگ ایران این تصور را از بین برد و افزایش قیمت سوخت، به نمادی ملموس از پیامدهای تصمیمات نظامی دولت تبدیل شد.
دموکرات‌ها اکنون کنترل کنگره را در اختیار گرفته‌اند و می‌توانند نظارت و فشار سیاسی بر دولت را افزایش دهند. برخی چهره‌های دموکرات که به انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ چشم دوخته‌اند، حتی درباره پرهیز از آغاز فوری روند استیضاح ترامپ هشدار داده‌اند. اگر ترامپ پیام انتخابات را درک نکند، دموکرات‌ها وظیفه دارند از ابزارهای قانونی کنگره برای استیضاح و برکناری او استفاده کنند.
از بحران سوئز تا جنگ ایران؛ آیا ترامپ فرصت بازگشت دارد؟
ترامپ برخلاف رهبران بریتانیا در دوران بحران سوئز، هنوز فرصت دارد مسیر سیاسی خود را اصلاح کند. رونق هوش مصنوعی، قدرت انرژی آمریکا، ظرفیت‌های اقتصادی این کشور و امکان استفاده از تریبون ریاست‌جمهوری و حق وتو، همچنان ابزارهایی در اختیار او قرار می‌دهند.
ترامپ می‌تواند در دو سال باقی‌مانده ریاست‌جمهوری خود، به‌جای تشدید تنش‌ها، نقش یک نیروی تعدیل‌کننده را ایفا کند و از ظرفیت‌های اقتصادی آمریکا در برابر سیاست‌های احتمالی دموکرات‌ها محافظت کند.
شکست انتخاباتی ترامپ بیش از آنکه یک اعتراض اقتصادی صرف باشد، نوعی پس‌گرفتن اعتماد سیاسی از رئیس‌جمهوری است که برخلاف انتظارات حامیانش عمل کرد. مسئله جنگ ایران در سیاست داخلی آمریکا تنها به هزینه‌های نظامی، قیمت انرژی یا نتایج میدانی محدود نمی‌شود؛ بلکه به پرسشی بنیادی درباره حدود اختیارات رئیس‌جمهور، مشروعیت تصمیمات نظامی و حق جامعه برای تعیین اولویت‌های کشور تبدیل شده است.
ترامپ با وعده پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان به قدرت رسید، اما اکنون جنگی که انتخاب خود او بود، به یکی از مهم‌ترین عوامل تضعیف موقعیت سیاسی‌اش تبدیل شده است؛ تناقضی که ممکن است میراث سیاسی او را حتی پیش از پایان دوره ریاست‌جمهوری‌اش تحت تأثیر قرار دهد.
