افشاگری متخصص علوم اعصاب؛ زندگی روی ماه چه بلایی سر ذهن انسان میآورد؟
کارشناسان علوم اعصاب و روانپزشکی هشدار میدهند زندگی طولانیمدت روی ماه میتواند بر احساسات، شناخت، هویت و سلامت روان انسان تأثیر عمیقی بگذارد.
فرارو- در حالی که ناسا برای ایجاد پایگاهی دائمی در ماه برنامهریزی میکند، دانشمندان در حال بررسی پیامدهای کمتر شناختهشده این پروژه هستند؛ پیامدهایی که نه به تجهیزات و فناوری، بلکه به ذهن و روان انسان مربوط میشود.
به گزارش فرارو به نقل از نیوزویک، ماه برای دههها نماد اکتشاف، رؤیاپردازی و گسترش مرزهای دانش بشر بوده است. اما اگر برنامههای ناسا برای ایجاد یک پایگاه دائمی در نزدیکی قطب جنوب ماه به نتیجه برسد، ساکنان آینده این پایگاه با چالشی روبهرو خواهند شد که کمتر از جنبههای فنی مأموریتهای فضایی مورد توجه قرار گرفته است: تأثیر زندگی روی ماه بر ذهن و روان انسان.
کارشناسان علوم اعصاب و سلامت روان اعلام کردهاند زندگی روزمره در ماه میتواند شیوه تفکر، احساسات و روابط اجتماعی انسانها را دگرگون کند. این تجربه از یک سو فرصتهایی کمنظیر برای رشد فردی فراهم میکند و از سوی دیگر خطراتی مانند انزوا، محدودیتهای محیطی و فاصله طولانی از زمین را به همراه دارد.
برنامه ناسا برای استقرار طولانیمدت انسان روی ماه در سال جاری وارد مرحله جدیدی شده است. این سازمان فضایی در ماه مه نقشه راه جامعی برای پروژه «پایگاه ماه» منتشر کرد که شامل سه مرحله است و در نهایت به حضور پایدار انسان روی سطح ماه از سال ۲۰۳۲ منتهی میشود. در این برنامه، مرحله نهایی زمانی تعریف شده که زندگی و کار در ماه به واقعیتی روزمره تبدیل شود. با این حال، پژوهشهای خود ناسا نشان میدهد فشارهای روانی ناشی از زندگی در فضا یکی از نگرانیهای جدی این مأموریتهاست.
براساس مطالعات این سازمان، انزوا و زندگی در محیطهای بسته میتواند بر عملکرد شناختی و رفتاری افراد تأثیر منفی بگذارد. هرچند راهکارهای حمایتی مورد استفاده در ایستگاه فضایی بینالمللی تا حد زیادی موفق بودهاند، اما مأموریتهایی که فراتر از مدار نزدیک زمین انجام میشوند با محدودیتهای بیشتری در زمینه حمایت روانی و اجتماعی مواجه خواهند شد.
همچنین یک مطالعه تحت هدایت ناسا که روی فضانوردان حاضر در مأموریتهای ششماهه ایستگاه فضایی بینالمللی انجام شد، نشان داد عملکرد شناختی آنها به طور کلی پایدار باقی میماند، اما در برخی دورهها کاهشهایی در سرعت پردازش اطلاعات، تمرکز و حافظه کاری مشاهده شده است.
انزوایی که میتواند ذهن را تحت فشار قرار دهد
دیو رابین، روانپزشک و متخصص علوم اعصاب، معتقد است اقامت طولانیمدت روی ماه میتواند یکی از بنیادیترین چالشهای ممکن را برای سیستم عصبی انسان ایجاد کند. او توضیح میدهد انسان در طول فرگشت خود در محیطی شکل گرفته که تحت تأثیر نور خورشید، جاذبه زمین، مناظر طبیعی و تعاملات اجتماعی بوده است. حذف یا محدود شدن این عوامل ممکن است خطر بروز مشکلاتی مانند بیخوابی، اضطراب، افسردگی، تحریکپذیری و اختلالات شناختی را افزایش دهد.
به گفته این متخصص، فضای خارج از زمین از نظر روانی محیطی بسیار دشوار است. انزوای طولانیمدت میتواند به اختلال خواب، آشفتگی عاطفی و حتی توهم منجر شود. او هشدار میدهد که احساس شگفتی ناشی از حضور در ماه، اگر با حس تعلق همراه نباشد، ممکن است به نوعی سرگشتگی وجودی تبدیل شود.
رابین معتقد است بزرگترین خطر زندگی در ماه نه خستگی و یکنواختی، بلکه قطع ارتباط با نشانههایی است که به انسان یادآوری میکنند بخشی از یک جهان زنده و پویا است. به گفته او، مغز انسان در محیطهایی تکامل یافته که سرشار از حرکت، صدا، بو، نور و تغییرات مداوم بودهاند.
او سکونتگاههای ماه را به «اتاقی برای محرومیت حسی با منظرهای خارقالعاده» تشبیه میکند. در محیط ماه خبری از باران، باد، حیوانات، تغییر فصلها یا صداهای آشنای طبیعت نیست و همین مسئله میتواند باعث شود افراد بیش از حد به دنیای درونی خود پناه ببرند و برای تحریک ذهنی به عوامل مصنوعی وابسته شوند.
تأثیر جاذبه کمتر بر احساسات و شناخت
پژوهشگران همچنین در حال بررسی اثرات روانی جاذبه ضعیفتر ماه هستند. جاذبه ماه حدود یکششم جاذبه زمین است و این تفاوت تنها به حرکت فیزیکی محدود نمیشود. رابین توضیح میدهد تعادل بدن، وضعیت قرارگیری اندامها، گردش خون، خواب و حتی درک ما از موقعیت خود در فضا به جاذبه وابسته است. تغییر در این سیستمها ممکن است به طور غیرمستقیم بر خلقوخو، کیفیت خواب، عملکرد شناختی و احساس ثبات روانی اثر بگذارد.
او میگوید بدن انسان برای زندگی روی زمین تکامل یافته و حتی زمانی که ذهن به دنبال ترک زمین باشد، بدن همچنان با شرایط سیاره مادر پیوند دارد. مت گرمر، مشاور سلامت روان، نیز معتقد است زندگی روی ماه بسیاری از نشانههای محیطی مهم برای تنظیم احساسات و هویت فردی را از بین میبرد؛ از جمله آبوهوا، فضای سبز، صداهای آشنا و ریتم طبیعی زندگی روزمره.
به گفته او، انزوای طولانیمدت میتواند احتمال بروز اضطراب، افسردگی، بیحوصلگی، بیحسی عاطفی و مشکلات تصمیمگیری را افزایش دهد. ساکنان ماه برخلاف فضانوردان ایستگاه فضایی، باید جامعهای واقعی و پایدار ایجاد کنند و تنها اعضای یک مأموریت موقت نخواهند بود.
هویتی جدید برای انسانهای ساکن ماه
سم زند، روانپزشک و مدیرعامل یک مرکز درمانی، معتقد است مهمترین چالش ساکنان ماه حفظ ارتباط انسانی با یکدیگر خواهد بود. او با اشاره به تجربه مأموریتهای فضایی و سفرهای طولانی در مناطق قطبی میگوید انسان برای حفظ سلامت روان خود به تنوع، تعامل و حس عادی بودن نیاز دارد. به باور او، سکونتگاههای آینده ماه ناچار خواهند بود بخشی از ویژگیهای محیط زمین را بازسازی کنند تا افراد بتوانند احساس تعلق و ارتباط با چیزی بزرگتر از خود را حفظ کنند.
با وجود همه این نگرانیها، کارشناسان تأکید میکنند انسان توانایی سازگاری بالایی دارد. با این حال، این سازگاری ممکن است به شکلگیری نوعی هویت کاملاً جدید منجر شود؛ انسانهایی که از نظر زیستی همچنان زمینی هستند، اما فرهنگ و شیوه زندگی آنها تحت تأثیر فاصله از زمین شکل گرفته است.
در نهایت، به گفته متخصصان، پرسش اصلی آینده این خواهد بود که آیا ساکنان ماه خود را پیشگامان گسترش مرزهای بشریت میدانند یا تبعیدیانی که از تنها جهان زندهای که آنها را پرورش داده، جدا شدهاند؟ در شرایطی که ناسا بهسوی حضور دائمی انسان در ماه حرکت میکند، شاید بزرگترین چالش نه زنده نگه داشتن انسانها در آنجا، بلکه حفظ احساس «انسان بودن» در محیطی کاملاً متفاوت از زمین باشد.
