سه اردوگاه و یک هدف / باز حرف توافق شد؟!
ما که مسائل را از بیرون نگاه میکنیم، نمیدانیم این هماهنگی و عملکرد مکمل در تهران، واشنگتن و تلآویو، از سر جهل است یا عمد. اما میدانیم این سهگانه در کنار یکدیگر همواره ایران را در بحران نگه داشتهاند و علاقهای به خروج آن از بحران ندارند.
فرارو– محسن صالحیخواه؛ از همان زمانی که اعلام شد ایران و آمریکا در حال نزدیک شدن به یک «تفاهم اولیه» برای پایان دادن به جنگ هستند، منتظر بودیم سه اتفاق رخ دهد: اسرائیل به عنوان بازیخرابکن قهار وارد میدان شود، جریان افراطی انقلابی داخلی شمشیر مخالفت با دیپلماسی را از نیام بیرون بکشد و جریان رادیکال داخل آمریکا در کنار لابی اسرائیل نیز کار خود را آغاز کند.
هیچکدام از این اتفاقها و همزمانی آنها دور از ذهن نبود؛ چرا که پیش از این نیز تجربه روبهرو شدن با آن را داشتیم. سهگانه رادیکالهای داخلی و خارجی که زیستشان در بحران است، افکار و منششان نیز همراستاست و حتی گاه منافع مشترکی دارند، پیش از این در دوران مذاکرات هستهای با یکدیگر هممسیر شدند؛ از مذاکرات هستهای دوران روحانی تا رئیسی و بعد هم پزشکیان. در طول سالهای گذشته نیز هر بار که ایران و آمریکا در آستانه مدیریت یا کاهش تنشها قرار میگرفتند، این سهگانه به حرکت درمیآمد.
این بار نیز تقریباً هر سه اتفاق با شدت و ضعف رخ داد. جمهوریخواهان و جریان افراطی آمریکایی نقش خودشان را بازی کردند و اسرائیل هم به ضاحیه بیروت حمله کرد.
در داخل عدهای که مصونیت آهنین دارند، کف خیابان مشغول فحاشی و نفوذی و منافق خواندن مدیران جمهوری اسلامی شدند. افرادی که اتفاقاً در زمره منتقدان قرار نمیگیرند و خود را سرسختترین معتقدان به انقلاب معرفی میکنند، دست به اقداماتی زدند که نتیجهاش کمکی به موضع تهران در شرایط حساس نمیکرد؛ همانطور که در بزنگاههای پیشین نیز چنین رفتاری داشتهاند.
وقتی ایران توانسته از مسیر دیپلماسی بخشی از منافع خود را تأمین کند، این عده به جای آنکه تفکری ملی داشته باشند و به تقویت این موضع کمک کنند، تمرکز خود را بر آنچه به دست نیامده یا حتی از دست رفته است میگذارند. برایشان اهمیتی ندارد که آن سوی مرزها، همراه و همنوا با آنها، عدهای دیگر در تلاشاند همین وضعیت را نیز بر هم بزنند. صرفاً بر مواضع حداکثری و خیالی خود پافشاری میکنند، فارغ از اینکه نتایج آن چیست.
ما که مسائل را از بیرون نگاه میکنیم، نمیدانیم این هماهنگی و عملکرد مکمل، از سر جهل است یا عمد. اما میدانیم این سهگانه در کنار یکدیگر همواره ایران را در بحران نگه داشتهاند و علاقهای به خروج آن از بحران ندارند.
درک اینکه هر جنگی روزی باید تمام شود، به خودی خود دشوار نیست؛ مگر آنکه نخواهیم بفهمیم شرایط جنگی یا وضعیت «نه جنگ، نه صلح» نمیتواند تا ابد ادامه داشته باشد. امکانات و منابع کشورها با یکدیگر متفاوت است و توان تمام واحدهای سیاسی نیز در نهایت محدودیتهایی دارد.
خیلی خوب است که کشورمان برایمان اهمیت داشته باشد.
