ماجرای این ۴ بازیکن؛ چه بودند، چه شدند!
برخی بازیکنان، این واقعیت را که «فوتبال بالا و پایین دارد»، با گوشت و پوست و استخوان خود لمس میکنند.
برخی بازیکنان، این واقعیت را که «فوتبال بالا و پایین دارد»، با گوشت و پوست و استخوان خود لمس میکنند. کسی که امروز یک ستاره درخشان است، شاید فردا به مهرهای از یاد رفته تبدیل شود و کسی که اکنون روی او حساب نمیشود، چه بسا در آیندهای نزدیک خودش را در قامت سوپراستار نشان بدهد. در این مطلب، به سرگذشت چهار بازیکن شناختهشده فوتبال ایران میپردازیم؛ کسانی که شاید چهار سال پیش گمان میرفت حتما در فهرست تیم ملی برای جامجهانی ۲۰۲۶ باشند، اما نهتنها چنین اتفاقی رخ نداده، بلکه حتی کسی به غیبت اسمشان اعتراض هم نمیکند!
امیر عابدزاده
حالا دیگر کمتر کسی به یاد میآورد چهار سال پیش در بازی منجر به صعود تیم ملی ایران به جامجهانی ۲۰۲۲ برابر عراق، امیر عابدزاده دروازهبان اول تیم ملی ایران بود؛ در همان شبی که او وسط ورزشگاه آزادی، در جریان جشن صعود دست پدرش را بوسید و تصویر مربوط به این اتفاق حتی از بیلبوردهای بزرگ شهری سر در آورد. امیر در آن مقطع توانسته بود علیرضا بیرانوند سر به هوا را نیمکتنشین کند و حتی برخی عقیده داشتند میتواند در مرحله نهایی جامجهانی هم دروازهبان اول ایران باشد. با این حال درست از همان زمان، همه چیز برای عابدزاده با سیر نزولی پیش رفت. اشتباهات او در تیم ملی (از جمله گل بدی که از کرهجنوبی خورد) منجر به نیمکتنشینیاش شد و بعدتر در رده باشگاهی هم مدام تنزل کرد. پس از حضور در یک سری تیم متوسط و گمنام اروپایی مثل ماریتیمو و پونفرادینا، حالا عابدزاده عضوی از کاستیون در دسته دوم فوتبال اسپانیا است و آنجا هم به یک نیمکتنشین محض تبدیل شده. امیر در فصل اخیر، آمار ضعیف ۴ بازی، ۷ گل دریافتی و صفر کلینشیت را به جا گذاشته است.
صادق محرمی
این شاید یکی از معدود پیشبینیهای غلط برانکو ایوانکوویچ در فوتبال ایران بود. سرمربی تاریخساز پرسپولیس، هنگام انتقال صادق محرمی به فوتبال اروپا گفته بود: «زمانی قیمت این بازیکن از ۱۰میلیون یورو هم تجاوز خواهد کرد.» این مربوط به دورهای است که محرمی در پست دفاع راست پرسپولیس، یک استعداد جوان و ستودنی نشان داد و سپس روی قلمدوش علیرضا بیرانوند، در ورزشگاه آزادی دور افتخار زد تا راهی دیناموزاگرب شود. در کرواسی، او اغلب یک بازیکن نیمکتنشین محسوب میشد و عجیب این که سالها به این حضور بیثمر ادامه داد. دینامو مدام قهرمان میشد، اما محرمی سهم چندانی در این موفقیتها نداشت و نهایتا با به جا گذاشتن آمار عجیب یک گل طی ۷ فصل، به ایران برگشت. صادق که حالا ۳۰ ساله شده، در ایران پیراهن تراکتور را به تن کرد، اما حالا که همه او را میدیدند، تازه پی میبردند تبدیل به یک بازیکن کاملا معمولی شده است. محرمی طی فصل گذشته، آمار ۶۰۱ دقیقه بازی در تراکتور را به جا گذاشت؛ با صفر گل و صفر پاس گل.
اللهیار صیادمنش
حالا ۲۴ سالش شده و دیگر آن بازیکن نوجوانی نیست که در ورزشگاه آزادی برای استقلال گل زد و نوید تولد یک سوپراستار آیندهدار را داد. او اولین گلزن دهه هشتادی تاریخ لیگ برتر بود و نیز جوانترین بازیکنی که در همه ادوار، در ترکیب آبیها قرار گرفت. داستان اللهیار صیادمنش هم مثل خیلی از پدیدههای فوتبال ایران عجیب و غریب بود؛ پر از فراز و فرود و گاهی هم توام با فراموشی. مهاجم آملی دوران پرنوسانی را در لیگهای ترکیه و لهستان پشت سر گذاشت و در یک مقطع زمانی هم گذرش به هالسیتی در دسته اول لیگ انگلستان افتاد. آنجا البته صیادمنش اغلب نیمکتنشین بود، هرچند در یک برهه با تغییر پست و استفاده به عنوان مدافع کناری، امیدواریهایی ایجاد کرد. در هر صورت تیم فعلی صیادمنش، وسترلو در بلژیک است و این بازیکن طی ۳۰ بازی برای آن تیم در همه مسابقات، جمعا ۷ گل به ثمر رسانده. با وجود خط خوردن سردار آزمون، صیادمنش جایی در فهرست تیم ملی برای جامجهانی ۲۰۲۶ پیدا نکرد.
علی کریمی
هافبک میانی ۳۲ ساله فوتبال ایران، در یک بازه زمانی در جلد ستارهای قابل اتکا و اثرگذار فرو رفته بود. موضوع مخصوصا مربوط به زمانی میشود که علی کریمی از استقلال راهی لیگ قطر شد و در آن زمان، این موضوع برای هواداران به عنوان خسرانی بزرگ و غیرقابل جبران جلوه کرد. این بهترین دوران فوتبالی ستارهای بود که خودش را در پیراهن سپاهان به فوتبال ایران معرفی کرد. طی سالهای اخیر اما، اوضاع چندان بر وفق مراد کریمی نبوده است. او یک دوره پرفراز و فرود را در کایسریاسپور ترکیه پشت سر گذاشت که پایانش با سکونشینی و محو شدن از برنامههای تاکتیکی تیم همراه بود. کریمی در زمستان قراردادش را فسخ کرد و به عنوان بازیکن آزاد به سپاهان برگشت، اما ناآماده بود و در اغلب مسابقات بیرون نشست. بعد هم که لیگ تعطیل شد و هیچی به هیچی. شاید الان کمتر کسی اصلا یادش بیاید علی کریمی در کدام تیم است!
