فریدون مجلسی در گفتگو با فرارو مطرح کرد:
افزایش احتمال درگیری محدود ایران و آمریکا / بازی فرسایشی برای توافق نمایشی
یک تحلیلگر سیاست خارجی معتقد است که احتمال درگیری محدود همچنان بالاست، اما احتمال جنگ فراگیر کاهش یافته است. ترامپ همچنان از زبان تهدید استفاده میکند، زیرا تصور میکند تنها راه کشاندن تهران به توافق، افزایش فشار روانی و نظامی است.
فرارو- دوگانه شروع جنگی دیگر یا مذاکرهای نتیجه بخش، بین ایران و آمریکا همچنان وجود دارد. اما پس از سفر ترامپ به چین و اظهارات اخیر وی در خصوص عدم پذیرش شروط ایران، این دوگانه از دید برخی تحلیلگران بیشتر به سمت جنگ سنگین است تا مذاکره.
به گزارش فرارو، فریدون مجلسی، دیپلمات با سابقه ایرانی و تحلیلگر ارشد سیاست خارجی در گفتگو با فرارو به بررسی این موضوع پرداخته است:
بازی فرسایشی برای تحمیل اراده سیاسی
فریدون مجلسی به فرارو گفت: «آنچه در ۲۴ ساعت اخیر از مجموعه مواضع واشنگتن، پکن و تهران میتوان فهمید این است که بحران ایران و آمریکا وارد مرحلهای شده که بیش از آنکه شبیه آستانه یک جنگ تمامعیار باشد، به یک «بازی فرسایشی برای تحمیل اراده سیاسی» شباهت دارد؛ بازیای که در آن دونالد ترامپ میکوشد همزمان سه هدف را پیش ببرد: نمایش قدرت برای مصرف داخلی آمریکا، وادار کردن ایران به پذیرش یک توافق محدود اما تحقیرآمیز، و در عین حال جلوگیری از گسترش جنگی که میتواند اقتصاد جهانی و انتخابات آینده آمریکا را از کنترل خارج کند. اظهارات تازه ترامپ بعد از سفرش به چین، در همین چارچوب معنا پیدا میکند. او در روزهای اخیر بارها گفته «صبرش در برابر ایران رو به پایان است» و حتی در برخی مواضع، پیشنهاد تازه تهران را «غیرقابل قبول» توصیف کرده است.»
وی در خصوص تناقضات صحبت های ترامپ تاکید کرد:« فراموش نکنیم، ترامپ همزمان تأکید کرده که هنوز «امکان توافق» وجود دارد. این دوگانهگویی تصادفی نیست؛ ترامپ عملاً میخواهد هم تهدید نظامی را زنده نگه دارد و هم مسیر مذاکره را کاملاً نبندد. سفر ترامپ به چین نیز برخلاف تبلیغات اولیه، دستاورد تعیینکنندهای درباره ایران نداشت. در تهران این تصور شکل گرفته بود که شاید پکن حاضر شود برای جلوگیری از تشدید بحران در خلیج فارس، آمریکا را به نرمش وادار کند یا حتی نقش میانجی فعالتری بگیرد. اما پیامهایی که بعد از دیدار ترامپ و شی جینپینگ منتشر شد، نشان داد چین بیش از هر چیز نگران امنیت تجارت جهانی و باز ماندن مسیر انرژی است، نه دفاع استراتژیک از ایران. حتی برخی گزارشها حاکی است که ترامپ امیدوار بوده چین از نفوذ اقتصادی خود بر تهران برای کشاندن ایران به توافق استفاده کند.»
احتمال درگیری محدود ایران و آمریکا بالا است
این دیپلمات با سابقه ایرانی در خصوص رویکرد چین در وضعیت موجود گفت: «چین در حال بازی بسیار محتاطانهای است. پکن نه میخواهد سقوط کامل رابطهاش با تهران را ببیند و نه حاضر است برای ایران وارد تقابل پرهزینه با آمریکا شود. چین امروز بزرگترین خریدار نفت ایران است و طبیعی است که خواهان ثبات در تنگه هرمز باشد. بنابراین برخلاف برخی تصورات در داخل ایران، پکن قرار نیست در قامت یک متحد امنیتی ظاهر شود. این شاید مهمترین پیامی بود که از سفر ترامپ به چین مخابره شد»
وی در خصوص این موضوع که آیا جنگ جدیدی در راه است گفت: «پاسخ کوتاه این است که احتمال درگیری محدود همچنان بالاست، اما احتمال جنگ فراگیر کاهش یافته است. آمریکا بعد از ماهها تنش و عملیات نظامی، هنوز به هدف سیاسی مشخصی نرسیده است. نه برنامه هستهای به طور کامل متوقف شده و نه منطقه به حالت پیشین خود برگشته است. حتی رسانههای غربی و تحلیلگران آمریکایی نیز از «ابهام در تعریف پیروزی» سخن میگویند. ترامپ همچنان از زبان تهدید استفاده میکند، زیرا تصور میکند تنها راه کشاندن تهران به توافق، افزایش فشار روانی و نظامی است. اما مشکل اینجاست که خود واشنگتن نیز میداند جنگ گسترده با ایران، برخلاف حملات محدود یا عملیات هوایی، میتواند تبعاتی غیرقابل پیشبینی داشته باشد.»
ترامپ توافقی نمایشی میخواهد
این تحلیلگر حوزه سیاست خارجی درباره احتمال وقوع مذاکره یا تشدید تنش منتهی به حمله نظامی گفت: «مسئله اصلی این نیست که «مذاکره انجام میشود یا نه»، بلکه این است که مذاکره بر سر چه چیزی ممکن است. آمریکای ترامپ دیگر به دنبال بازگشت به مدل برجام نیست. آنچه واشنگتن میخواهد، نوعی توافق امنیتی-منطقهای گستردهتر است که هم برنامه هستهای ایران را محدود کند، هم درباره موشکها و نفوذ منطقهای امتیاز بگیرد و هم امنیت عبور انرژی در خلیج فارس را تضمین کند. در مقابل، ایران به دنبال توافقی است که حداقل بخشی از تحریمها را بردارد، امکان فروش پایدار نفت را فراهم کند و از تبدیل شدن کشور به صحنه جنگ دائمی جلوگیری نماید. مشکل اینجاست که فاصله دو طرف هنوز بسیار زیاد است. ترامپ به دنبال «توافقی نمایشی» است؛ توافقی که بتواند آن را به عنوان پیروزی خود عرضه کند.»
