بوگاتی ویرون؛ هیولایی که هرگز به اوج نرسید
بوگاتی ویرون؛ هیولایی که مرزهای سرعت و قدرت را جابهجا کرد، اما پروژه خداحافظیاش قربانی جاهطلبی شد و رویای رسیدن به یک مگاوات قدرت به نسل بعدی، شیرون، محول شد.
ویرون در طول یک دهه حضور روی خط تولید، مرزهای ممکن را بارها جابهجا کرد و استانداردهای تازهای برای سوپراسپرتها و هایپرکارها ساخت. با این حال، پشت صحنه این موفقیت پروژهای وجود داشت که قرار بود نقطه پایان باشکوهتری برای این اسطوره رقم بزند؛ پروژهای که در نهایت قربانی جاهطلبی بیش از حد و پیچیدگی مهندسی شد.
ده سال حکمرانی یک هیولا
بوگاتی ویرون طی ۱۰ سال تولید، در قالب نسخهها و ادیشنهای متنوعی عرضه شد. اگرچه نسخه پایه با قدرت ۹۸۷ اسببخار هم در زمان خود عددی باورنکردنی بهحساب میآمد، اما بوگاتی به این سطح قانع نماند. مهندسان مولشایم بهتدریج پیشرانه W۱۶ هشت لیتری چهار توربوشارژر را تقویت کردند تا در نهایت، نسخههای سوپراسپرت و گرند اسپرت ویتس با قدرت ۱٬۱۸۳ اسببخار به میدان بیایند.
آواز قو برای ویرون
فرانک هایل، رئیس طراحی بوگاتی، سالها بعد فاش کرد که ویرون قرار بود یک خداحافظی نهایی و متفاوت داشته باشد. برنامه این بود که با یک فیسلیفت پایانی، قدرت موتور ۱۶ سیلندر به ۱٬۳۴۱ اسب بخار برسد؛ عددی که جهشی ۱۵۸ اسب بخاری نسبت به قویترین ویرون موجود در آن زمان به حساب میآمد. این نسخه قرار بود آخرین و کاملترین تفسیر از ویرون باشد.
نام انتخابی برای این پروژه مگاوات ویرون «MegaWatt Veyron» بود؛ عنوانی که به روشنی هدف بوگاتی را نشان میداد: عبور از مرز یک مگاوات قدرت. اگر این پروژه به نتیجه میرسید، ویرون حتی پیش از کونیگزگ One:۱ به این رکورد تاریخی دست مییافت. اهمیت موضوع زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم One:۱ در سال ۲۰۱۴، تنها یک سال پیش از پایان عمر ویرون، با قدرت ۱٬۳۴۱ اسببخار معرفی شد.
جاهطلبی پیِش و توقف پروژه
در کمال تناقض، دلیل اصلی لغو این ویرون قدرتمندتر خود فردیناند پیِش بود؛ کسی که ویرون بزرگترین پروژه شخصیاش محسوب میشد. او میخواست نسخه سوپراسپرت نه تنها به ۱٬۳۴۱ اسب بخار، بلکه به ۱٬۴۷۹ اسب بخار برسد تا سرعت نهایی ۴۵۰ کیلومتر بر ساعت را لمس کند. اما تحقق چنین هدفی نیازمند بازطراحی عمیق شاسی، آیرودینامیک و سامانههای فنی بود؛ مسیری پرهزینه و بسیار پیچیده که در نهایت بوگاتی را به توقف پروژه واداشت.
از ویرون تا شیرون؛ تحقق یک رویا
ویرون سوپراسپرت در سال ۲۰۱۰ به سرعت ۴۳۱ کیلومتر بر ساعت رسید، اما پیِش به کمتر از رکوردی تازه راضی نبود. بوگاتی در نهایت تصمیم گرفت این رویا را به نسل بعدی بسپارد. نتیجه این تصمیم، تولد شیرون با قدرت ۱٬۴۷۹ اسببخار بود؛ همان عددی که برای ویرون دستنیافتنی شده بود. شیرون بعدها حتی قویتر شد و در نسخه سوپراسپرت، قدرت ۱٬۵۷۸ اسببخار را ثبت کرد.
رکوردها، محدودیتها و تغییر مسیر
شیرون سوپراسپرت در سال ۲۰۱۹ به سرعت ۴۹۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت، اما نسخه تولیدی آن به ۴۴۰ کیلومتر بر ساعت محدود شد؛ درست همانطور که ویرون سوپراسپرت برای حفظ ایمنی تایرها روی ۴۱۵ کیلومتر بر ساعت قفل شده بود. پس از این رکورد، بوگاتی اعلام کرد که دیگر به دنبال تعقیب سرعت مطلق نیست؛ تصمیمی که حالا با مدیریت ماته ریماک، نشانههایی از بازنگری در آن دیده میشود.
امروز بوگاتی دیگر به پیست افسانهای اِهرا-لسین دسترسی ندارد و برای ثبت رکوردهای جدید باید به دنبال گزینههای تازه باشد؛ از پیست جانی بومر در فلوریدا گرفته تا جادههای بستهشدهای که پیشتر میزبان رکوردهای کونیگزگ بودهاند. با توجه به سهم قابل توجه فولکسواگن در بوگاتی، هنوز هم احتمال یافتن راهحلهایی غیرمنتظره وجود دارد.
