عاقبت اقتصاد تک قطبی
کشور ما ایران خوشبختانه در جایی قرار دارد که منابع طبیعی و معدنی فراوانی دارد، به لحاظ جغرافیایی دارای خاک حاصلخیزی است. اما متاسفانه هیچ وقت یاد نگرفته ایم که چگونه از این منابع عظیم استفاده کنیم! و بدبختانه تر اینکه نخواسته ایم یاد بگیریم! معنای ساده این حرف یعنی اینکه هرکسی به قدرت رسید با خود گفت: خودم، خودم، خودم. یا به قول معروف "دیگی که برای من نجوشه بزار توش..." بجوشه! حقیقتا این ضرب المثل نشان دهنده تمام افکار تیره ما ایرانیان است!
نه در زمینه فرهنگ برنامه داریم نه صنعت و نه کشاورزی. برای اینکه نشان دهم ما در زمینه صنعت چه وضعیتی داریم، قیمت و نحوه تولید و واردات وصادرات خودرو را مثال می زنم که روز به روز وخیم تر می شود.
اگر کشورهای جهان را به چهار دسته تقسیم کنیم: توسعه یافته، نیمه توسعه یافته، در حال توسعه و توسعه نیافته، می توانیم با جرات بگوییم یکی از شاخصه های مهم توسعه یافتگی کشورها کشاورزی آن کشور است. آمریکا، استرالیا، برزیل و آرژانتین مثال های خوبی هستند. این چهار کشور اگر الان می بینیم که در مجامع بین الملل حرفی برای گفتن دارند به این علت است که به پتانسیل های داخلی خود تاکید اساسی کرده اند. ما می بینیم که محصولات کشاورزی این کشورها به سراسر دنیا صادر می شود، این نشان دهنده خودکفایی آنها در زمینه بسیاری از محصولات حیاتی مثل گندم است.
من نمی دانم دوستان ما در وزارت جهاد کشاورزی به چه کاری مشغولند؟ آب های زیرزمینی که روز به روز دارد پایین تر می رود و رو به خشکی است! محصولات بی کیفیت که الی ماشاالله از کشورهای نان به نرخ روزخوری مثل چین وارد می شود! من نمی دانم با این وضعیت اسفبار ما چطور می خواهیم در سال1404 به ابرقدرت منطقه تبدیل شویم؟ فقط می توانم بگویم که زهی خیال باطل.
مثل کبک سرمان را به زیر برف کرده ایم و نمی خواهیم حقیقت را ببینیم، اشکارا واقعیت را انکار می کنیم و غافل از اینکه با انکار حقیقت ، حقیقت انکار نمی شود. با این وضعیت ما نه تنها طبق برنامه مورد نظر در سال 1404 به لحاظ اقتصادی رتبه اول نمی شویم که از همین هم که هستیم نزول می کنیم. بدون هیچ تردید.
ژاپن مثال خوبی است که نشان می دهد تکیه بر نیروی انسانی می تواند چه نتایج خوبی به بار آورد؛ همانطور که می دانیم ژاپن بعد از جنگ جهانی ویرانگر دوم به معنای واقعی کلمه هیچ چیزی نداشت نه منبع طبیعی داشت که با فروش آنها بتواند نیازهای کشورش را تامین کند و نه دارای صنعتی که امروز داشت، بود؛ اما ژاپنی ها با خود گفتند اگر مدیریت باشد می توان از کوچکترین چیز بیشترین بهره را برد، و همین طور هم شد. ژاپن با تکیه بر نیروی انسانی خیلی زود پله های جهانی را پیمودند و به ابر قدرت صنعتی جهان تبدیل شد؛ این راه برای آنها راهی آسان نبود، نیاز به مدیریت ریز به ریز داشت، توجه به داشته های داخلی مهمترین دلیل پیشرفت این کشور است. آنها با خود اندیشیدند که اول کشور، دوم کشورم، سوم هم کشورم.
اگر خیلی زود چاره ای برای درمان این اقتصاد تک قطبی یافتیم که هیچ وگرنه با این راهی که در پیش گرفته ایم بدون هیچ تردیدی بیش از این در سراشیبی سقوط ره خواهیم پیمود. ای متولیان امر بهوش باشید بخدا قسم ایران کشوری کم آب است، کاری نکنید که برای خوردن یک لیوان آب کاسه گدایی جلوی چینی ها دراز کنیم!
وقتی استان کهکیلویه وبویر احمد پر آب جیره بندی آب دارد وای به حال استان های جنوبی و شرقی! احتمالا مسوولین با خود فکر می کنند که استانهای شمالی ما که پر آب هستند پس غمی نیست! اما افسوس که این خیال های خام خیلی به سرعت زیست بوم فلات ایران را نابود می کنند! کشور ما که وسعت کشور کویت را ندارد که دینار دینار پول صرف هر کاری کنیم! باری، امیدواریم که دولت تدبیر و امید با تدبیر به مشکلات اساسی که حقیقتا میراث دولت قبلی است، توجه کند و برای حل آنها کوشش وافر کند.