پای قهرمان جهان به دعوای امیرحسین قیاسی و مجری تلویزیون باز شد!
دیسبک امیرحسین قیاسی با یک استوری ساده بسیار سنگینتر از جواب یک مجری ساده لوح بود و تمام ساختار تلویزیون رو زیر سوال برد.
امیرحسین زارع، کشتیگیر قهرمان جهان، در گفتگو با امیرحسین قیاسی دو واژهی مازندرانی «مول» و «خی» را خطاب به او به کار برد. این دو واژه در زبان مازندرانی معانی جالبی دارند، «مول» به فرد زیرک و مرموز یا موذی اشاره میکند و خی در ظاهر در معنای محلی به گراز، خوک و افراد قدرتمند گفته میشود.
حسن اسماعیلپور، مجری برنامه «سلام صبح بخیر»، همین ماجرا را دستمایهی تسویه حساب کرد و از پاسخ کشتیگیر پرافتخار ایران به این مجری تمجید کرد. مجری تلویزیونی در اظهاراتی تند، امیرحسین قیاسی را هدف قرار داد و گفت کسی که همیشه دیگران را مسخره میکند، حالا توسط امیرحسین زارع، قهرمان جهان، دست انداخته شده است.
این مجری با اشاره به تکرار طوطیوار کلمه «خی» توسط قیاسی با غرور و بدون اطلاع از معنای آن، او را به سخره گرفت و از زارع بابت این «انتقام» و رو دست زدن که باعث لذت مردم ایران و مازندران شد، تشکر کرد. و در فضای مجازی نوشته شد: «دیس تلویزیون به قیاسی!»
در واکنش به این صحبتها قیاسی فقط یک استوری منتشر کرد و در ابتدا با لحنی گلایه آمیز نوشت: «مجری عزیز، هموطن من، من نمیدونم این میزان از کینه و ناراحتی شما از من از کجا میاد.» او در ادامه افزود: «اگر کاری کردم که باعث رنجشت شدم، ازت معذرت میخوام، امیدوارم همیشه موفق باشی و روز به روز بیشتر دیده بشی.»
قیاسی سپس با اشاره به تخصص رسانهای مجری نوشت: «ولی برادر من، شما در تلویزیون کار میکنی و با تدوین آشنا نیستی؟» او توضیح داد که این برنامه 11 روز پیش ضبط شده و او و امیرحسین زارع بلافاصله پس از ضبط، معنی این کلمه را چک کردهاند.
قیاسی دلیل عدم حذف این بخش در تدوین را اینگونه بیان کرد: «تصمیم من این بود که در تدوین این بخش حذف نشه... چون گفتم هموطنای مازندرانی که اینو ببینن عشق میکنن، دلم نیومد اون یه لحظه خنده از ته دل رو ازشون بگیرم.»
این جمله بیشتر از آنکه پاسخ به یک مجری باشد، سؤالی از خود تلویزیون است. کسی که سالها پشت همان میزها نشسته، ابتداییترین قاعدهی کارش را فراموش کرده است: آنچه پخش میشود، انتخاب شده است. اگر چیزی در برنامه مانده، یا کسی نخواسته آن را بردارد یا آن را ضروری ندانسته است.
در پایان، قیاسی مجری برنامه را به محل ضبط برنامه خود دعوت کرد و گفت: «اگر کمکی از من بر میاد برای برطرف کردن این میزان از خشمت، روی من حساب کن.» او همچنین ابراز تاسف کرد که صرفاً با برنامهسازیاش باعث شده چهره و صدای این مجری تا این حد پر از نفرت شود.
اما نکتهی مهمتر خود مجری نیست. مجری در تلویزیون هرگز تنها نیست. متن را نویسندهای میخواند، تهیهکنندهای تأیید میکند، کارگردانی نظارت میکند و گروهی پیش از پخش همهچیز را میبینند. اگر در این زنجیره هیچکس نپرسید «شاید این لحظه عمدی بوده باشد؟»، مشکل خطای یک نفر نیست. مشکل ساختاری است که در آن شتاب برای ضربه زدن از دقت بیشتر ارزش دارد و کسی وقت ندارد پیش از قضاوت، یک بار فکر کند.
نتیجه این شد که رسانهی رسمی، با همهی امکاناتش، از یک بلاگر درس تدوین گرفت و بدتر از آن، حتی متوجه نشد که درس گرفته است.
حکایت از یک لغت مازندرانی و یک خندهی کوچک شروع شد. اما آینهای شد که تلویزیون در آن، بیآنکه بخواهد، خودش را دید: شتابزده در قضاوت، کمحوصله در تحقیق و سرمست از تیری که فکر میکرد به هدف زده، حال آن که این تیر بیشتر به خودشان آسیب زد تا به قیاسی.
حالا باید گفت دیسبک قیاسی بسیار سنگینتر از جواب یک مجری ساده لوح بود و تمام ساختار تلویزیون رو زیر سوال برد.