تناقض عجیب قلعه‌نویی در پرونده سورگی
فهرست جدید تیم ملی با کاهش میانگین سنی و حضور پررنگ‌تر بازیکنان جوان همراه بود؛ تصمیمی که در نگاه اول می‌تواند نشانه تغییر رویکرد امیر قلعه‌نویی و توجه بیشتر به نسل آینده فوتبال ایران باشد. اما در میان این تغییرات، حذف نام میلاد سورگی یک تناقض قابل تأمل را به وجود آورده است
فهرست جدید تیم ملی با کاهش میانگین سنی و حضور پررنگ‌تر بازیکنان جوان همراه بود؛ تصمیمی که در نگاه اول می‌تواند نشانه تغییر رویکرد امیر قلعه‌نویی و توجه بیشتر به نسل آینده فوتبال ایران باشد. اما در میان این تغییرات، حذف نام میلاد سورگی یک تناقض قابل تأمل را به وجود آورده است؛ بازیکن ۲۴ ساله‌ای که در اردوی قبلی با وجود حضور چهره‌های باتجربه، به واسطه چند نمایش خوب در ترکیب شمس‌آذر و به ثمر رساندن ۳ گل به تیم ملی دعوت شد، اما حالا در فهرستی که قرار است جوان‌تر باشد، جایی ندارد.
البته افت نسبی سورگی و شمس‌آذر در هفته‌های اخیر قابل انکار نیست و هیچ بازیکنی نمی‌تواند صرفاً با تکیه بر عملکرد گذشته، انتظار دعوت دائمی به تیم ملی را داشته باشد. اما پرسش اصلی اینجاست که چرا کادر فنی در اردوی قبلی به این بازیکن اعتماد کرد، وقتی قرار نبود حتی در دیدارهای تدارکاتی مقابل ازبکستان و روسیه فرصت بازی به او بدهد؟ سورگی بدون آنکه امکان چندانی برای اثبات توانایی‌هایش در سطح ملی پیدا کند، از فهرست کنار گذاشته شد. چنین تصمیمی دست‌کم این ابهام را ایجاد می‌کند که دعوت قبلی او بر چه مبنایی صورت گرفته بود.
جوانگرایی نمی‌تواند صرفاً به تغییر چند اسم در فهرست و کاهش میانگین سنی محدود شود. اگر قرار است استعدادهای جوان شناسایی شوند، باید برای ارزیابی و اعتماد به آنها نیز برنامه مشخصی وجود داشته باشد. نمی‌توان بازیکنی را با استناد به چند مسابقه خوب به تیم ملی دعوت کرد، فرصت بازی در اختیارش نگذاشت و پس از چند هفته افت نسبی، نامش را از فهرست خط زد؛ بدون آنکه مشخص باشد چه معیارهایی در این فاصله تغییر کرده است.
غیبت سورگی به معنای ضرورت دعوت دوباره او نیست، اما تصمیم قلعه‌نویی پرسشی جدی را مطرح می‌کند: آیا جوانگرایی تیم ملی بر اساس یک برنامه فنی مشخص پیش می‌رود یا انتخاب و حذف بازیکنان جوان نیز تابع تصمیم‌های مقطعی است؟ وقتی قرار است نسل جدید فوتبال ایران فرصت دیده شدن پیدا کند، انتظار می‌رود این فرصت از ثبات و منطق بیشتری برخوردار باشد.
