۷۱۲۹ مطلب
از دهه 1380 تا کنون درگیر برخی توهمات و تصمیم اشتباه شده ایم که ردپای آن را روی اقتصاد ومحیط زیست به وضوح میبینیم. برخی توجیه می آورند که هدف از برخی اقدامات آسیب زا به محیط زیست و منابع طبیعی درواقع توسعه اقتصادی است. اما از دهه 70 میلادی اصلا معنای توسعه اقتصادی تغییر کرد. در آن دوران گفته شد این مدل توسعه ای که با فدا کردن منابع طبیعی همراه باشد، اصلا پایدار نیست.
فارغ از بحث خرید و فروش، در بخش بازار استیجار نیز شاهد این وضعیت هستیم که وضعیت اقتصاد کشور، هزینه اجاره بها را افزایش داده و کوچ برخی مستاجران شهرهای بزرگ به سمت حواشی شهرها ناشی از همین شرایط است. سطح اجاره ها در بازار شهرهای بزرگ و به ویژه پایتخت به حدی بالا رفته که عملا بخشی از جامعه قادر به پرداخت هزینه اجاره بها نیستند و چاره ای به جز نقل مکان به خارج از شهر ندارند. متاسفانه نگاهی به وضعیت فعلی اقتصاد کلان کشور، نوید تغییر ویژه ای در بازار مسکن را نمی دهد و حدس منطقی، ادامه وضعیت موجود ا…
همزمان با تداوم بحثها درباره کسری بودجه دولت چهاردهم، یک اقتصاددان راهکارهای فوری و بلندمدت را برای خروج از بحران پیشنهاد میکند. یک اقتصاددان در گفتگو با فرارو، با انتقاد از تمرکز دولتها بر یافتن منابع درآمدی جدید، تاکید کرد که راهحل اصلی در «حذف سالانه ۱۰ ردیف هزینه زائد»، «لغو معافیتهای مالیاتی برخی نهادها» و «کارآمدسازی دولت» نهفته است، نه کوچکسازی آن.
یک کارشناس اقتصادی با انتقاد از عملکرد وزیر اقتصاد، تأکید میکند که تحقق رشد ۸ درصدی برای اقتصاد ایران در شرایط فعلی دور از واقعیت است و وزارت اقتصاد برای عبور از بحرانها و اجرای اصلاحات ساختاری، نیازمند مدیری باتجربه عملی و جسور است؛ نه صرفاً فردی با توان تئوریک و فاقد تجربه اجرایی.
همزمان با اوجگیری تورم و کوچکتر شدن سفره دهکهای پایین، نگرانیها درباره آینده معیشت کارگران جدیتر شده است؛ وضعیتی که بهگفته کارشناسان اگر با اصلاحات اساسی همراه نشود، سال آینده کشور را با ناترازی بزرگتری روبهرو خواهد کرد. یک کارشناس حوزه کارگری تأکید میکند کسری بودجه و پراکندگی منابع مالی، اقتصاد را در نقطه حساسی قرار داده است.
بر اساس آمار هزینه خانوار مرکز آمار، حدود 6 دهک از جامعه 2100 کالری روزانه استاندارد را دریافت نمی کنند. این وضعیت به معنای فقر و گرسنگی است. این 6 دهک یعنی حدود 60 درصد از جامعه. بنابراین واقعیت جامعه دقیقا نشان دهنده یک مشکل بزرگ در این بخش است. البته این موضوع به این معنا نیست که قطعا پولی برای خرید اقلام خوراکی ندارند بلکه به این معناست که چاره ای ندارند جز این که بخشی از هزینه خوراک را صرف آموزش فرزندان خود یا هزینه های حمل و نقل روزانه به سمت محل کار یا سایر نقاط و بهداشت و سلامت کنند.
متعجبم که چطور مقامات متوجه نیستند این نوع تصمیم ها باید مرحله ای و پلکانی گرفته شوند نه ناگهانی و با فشار بر مردم. این نوع تصمیمها معمولاً با نیت اصلاحات اقتصادی مطرح می شوند اما در عمل، نهتنها منجر به بهبود شرایط اقتصادی نمیشوند، بلکه به شکل مستقیم یا غیرمستقیم باعث افزایش تورم، کاهش قدرت خرید و تضعیف اعتماد عمومی به سیاستگذار می شوند.
نمی شود که بیمار سرطانی را با استامینوفن درمان کرد. بیمار سرطانی به شیمی درمانی و درمانهای مرحله ای بلندمدت و پیچیده نیاز دارد. مرحله اول درمان اقتصاد و خروج از این وضعیت رکود و تورم این است که حقیقت را بپذیریم و درک کنیم به ارتباط با جهان نیاز داریم. حتی بزرگ ترین شریک تجاری ما؛ چین نیز به تعاملات خود اهمیت زیادی می دهد.
. سوال من این است که در حالی که اقتصاد ایران بنا بر اظهارات خود مقامات در شرایط کسری بودجه سنگین قرار دارد، کدام عقل اقتصادی می گوید برای هر موضوعی، چندین بار اعتبار گذاشته شود؟برنامه هفتم ایراد دارد. گویی برنامه گذاران تمام تلاش خود را کرده اند که فقط مصرف را افزایش دهند. در حالی که می شد این هزینه ها را صرف جاهای مهمتری کرد. برای مثال می شد این بودجه را صرف آموزش و پرورش کرد.
در چند سال اخیرمسابقه ای بین قیمت ها و دستمزدها در حال برگزاری است. یعنی قیمت ها افزایش پیدا می کند، دولت دستمزدها را افزایش می دهد، سپس مجددا افزایش دستمزدها به افزایش قیمت ها منتهی می شود و این دور باطل ادامه پیدا می کند. نتیجه این شرایط چیست؟ جریان تورمی تشدید می شود و در نتیجه قیمت کالاهای تولیدی و خدمات افزایش پیدا می کند. در نهایت نیز در بازار صادرات مشکل پیدا می کنیم.
