۲۴ مطلب
نظرسنجی مشترک ایپسوس، ایبیسی نیوز و واشنگتنپست نشان میدهد جنگ ترامپ علیه ایران به یکی از نامحبوبترین کارزارهای نظامی آمریکا در دهههای اخیر تبدیل شده است. ۶۱ درصد آمریکاییها استفاده از نیروی نظامی را اشتباه میدانند و کمتر از ۲۰ درصد آن را موفق ارزیابی میکنند. افزایش قیمت انرژی، نگرانی از رکود، بستهماندن تنگه هرمز، تردید درباره مهار برنامه هستهای ایران و شکاف در پایگاه جمهوریخواهان، فشار سیاسی و اقتصادی سنگینی بر دولت ترامپ وارد کرده است.
جنگ ایران، حمایت عمومی از دونالد ترامپ را بهشدت فرسوده و شکاف تازهای در ائتلاف انتخاباتی او ایجاد کرده است. اگرچه هسته سخت «ماگا» همچنان از او دفاع میکند، بخشهای گستردهتری از رأیدهندگان ترامپ، بهویژه جوانان، راستگرایان مردد، مخالفان جنگهای خارجی و چهرههایی مانند تاکر کارلسون، از این مسیر ناراضیاند. مخالفت دو سوم آمریکاییها با جنگ نشان میدهد بحران ایران میتواند به میراثی سنگین برای ترامپ و جمهوریخواهان آینده تبدیل شود.
مقاله نشان میدهد ترامپ که سالها با نومحافظهکاران، جنگ عراق و سیاست تغییر رژیم مخالفت میکرد، اکنون در جنگ ایران به همان اردوگاه نزدیک شده است. این چرخش، محبوبیت او را به محدوده خطرناک ۳۰ درصدی رسانده و شکاف تازهای در ائتلاف سیاسیاش ایجاد کرده است. چهرههای «اول آمریکا» از او فاصله گرفتهاند، در حالی که جنگطلبان نزدیک به اسرائیل از سیاستش حمایت میکنند؛ ائتلافی شکننده که میتواند هزینه سیاسی سنگینی برای ترامپ داشته باشد.
با نزدیک شدن به پایان آتشبس ایران، سیاست آمریکا در دوره دوم ریاستجمهوری دونالد ترامپ میان تشدید نظامی و تلاش برای مذاکره در نوسان است. همزمان، کنگره در حال افزایش فشار برای محدود کردن اختیارات جنگی و بررسی هزینههای سنگین این درگیری است. در داخل آمریکا، حمایت عمومی از جنگ بهشدت کاهش یافته و پیامدهای اقتصادی آن نارضایتی گستردهای ایجاد کرده است. این وضعیت نهتنها شکافهای سیاسی را تشدید کرده، بلکه میتواند بر تصمیمگیریهای آینده واشینگتن و تداوم حضور آمریکا در خاورمیانه تأثیر تعیینکننده بگ…
در ۲۴ ساعت اخیر، تنشها در تنگه هرمز میان ایران و آمریکا بار دیگر بالا گرفت؛ ترامپ از باز بودن تنگه استقبال کرد، اما سپاه پاسداران تهدید به بسته شدن آن کرد. مذاکرات ایران و آمریکا با توافق بر چارچوب ۱۰ مادهای پیشرفت جزئی داشت، اما اختلافات عمده باقی است. ایران از موقعیت جغرافیایی هرمز به عنوان ابزار بازدارندگی استفاده میکند. در آمریکا، محبوبیت ترامپ به پایینترین سطح رسید و نارضایتی عمومی از مدیریت تورم و درگیری با ایران افزایش یافته است.
به گزارش واشنگتن پست، در آستانه حملات ژوئن علیه ایران، چهرههای اثرگذار جنبش «اول آمریکا» مانند چارلی کرک، استیو بنن و تاکر کارلسون نسبت به خطر جنگی فرسایشی هشدار دادند، اما پس از محدود ماندن عملیات، مخالفتها کمرنگتر شد. حامیان ترامپ اکنون با تکیه بر «سرمایه اعتماد» به رویکرد حملات محدود و هدفمند او، در موضع انتظار قرار دارند. با این حال، کارشناسان هشدار میدهند هرگونه اقدام گستردهتر علیه ایران میتواند پیامدهای پیشبینیناپذیر و پرهزینهای بههمراه داشته باشد.
محبوبیت دونالد ترامپ در نخستین سال ریاستجمهوریاش به پایینترین سطح رسیده و میزان تأیید عملکرد او به ۳۶ درصد کاهش یافته، در حالی که نارضایتی عمومی به ۶۲ درصد افزایش یافته است. نظرسنجیها حتی عملکرد بایدن را مطلوبتر ارزیابی کردهاند. همزمان، ترامپ با شورش درونحزبی، فشار دموکراتها، شکستهای قضایی و اعتراضات داخلی مواجه شده است. در عرصه خارجی، اعزام ناوهای جنگی نشانه تشدید تنشهاست. مجموع این تحولات احتمال تضعیف قدرت سیاسی ترامپ و تبدیل شدن او به یک «رئیسجمهور اردک لنگ» را افزایش داده است. …
راهبرد دفاع ملی جدید پنتاگون، بازتابی روشن از چرخش سیاست امنیتی آمریکا در دوران ترامپ است؛ سندی که با بیاعتنایی به نظم بینالمللی مبتنی بر قواعد، بر «اول آمریکا»، دفاع از سرزمین مادری و برتری نظامی در نیمکره غربی تأکید دارد. این راهبرد، تهدید چین را نسبت به گذشته کمرنگتر ترسیم میکند، نامی از تایوان نمیبرد و مسئولیت مهار روسیه، ایران و کره شمالی را عمدتاً به متحدان منطقهای واگذار میکند؛ رویکردی که نگرانی متحدان آمریکا درباره قابلاعتمادبودن واشنگتن را تشدید کرده است.
این گزارش نشان میدهد که دونالد ترامپ با تکیه بر «راهبرد امنیت ملی» و دکترین منفعتمحور «اول آمریکا»، همزمان مسیر انزواطلبی، مداخله گزینشی و تنشسازی خارجی را پیش میبرد. از حملات مرگبار به قایقها در کارائیب و تشدید فشار بیسابقه علیه ونزوئلا تا بمباران مواضع داعش در سوریه، همگی ابزاری برای منحرفکردن افکار عمومی از بحرانها، رسواییها و مشکلات داخلی و بازآرایی اولویتهای ژئوپلیتیکی آمریکا ارزیابی میشوند.
راهبرد امنیت ملی جدید دولت ترامپ تلاش می کند آمریکا را از یک هژمون جهانی به قدرتی منطقهای تقلیل دهد و تمرکز را بر «حیاط خلوت» نیمکره غربی بگذارد؛ رویکردی الهامگرفته از دکترین مونرو و آمیخته با انزواطلبی و هراس از مهاجرت. نویسنده استدلال میکند این نگاه با واقعیت قدرت اقتصادی، فناورانه و جهانی امروز آمریکا ناسازگار است و میتواند با ایجاد خلأ قدرت، به بیثباتی نظم بینالمللی و تکرار خطاهای تاریخی منجر شود.
