۵۰۳۹ مطلب
ترامپ میگوید: «هروقت مراسمی [مربوط به خانوادهٔ سلطنتی انگلیس] بود، مادرم به تلویزیون خیره میشد و میگفت: «ببین دونالد، ببین چقدر زیباست.» او واقعاً عاشق این خانواده بود، اما این را هم خیلی واضح یادم است که میگفت: «چارلز را نگاه کن، چارلز جوان، چقدر بانمک است.» مادرم روی چارلز کراش داشت! باورتان میشود؟»
معاون رئیس جمهور با کنایه به ترامپ و آمریکا نوشت: «نیروهای مسلح عزیز ما شجاعانه از مردم دفاع میکنند، برخلاف دوستان شما که پشت زنان باردارشان پناه میگیرند!»
رئیس جمهور ایالات متحده در جدیدترین پیام خود مدعی آن است که ایران خواسته آمریکا هر چه سریعتر تنگه هرمز را باز کند.
گزارشها نشان میدهد مذاکرات پشتپرده ایران و آمریکا بر یک روند مرحلهای متمرکز شده و محور نخست آن بازگشایی تنگه هرمز است. تهران همزمان با تکیه بر دیپلماسی فرسایشی و خرید زمان، تلاش میکند فشار اقتصادی و محاصره دریایی را کاهش دهد و پروندههای پیچیدهتر مانند موضوع هستهای را به مراحل بعدی موکول کند. در این میان، سفرهای عباس عراقچی و چرخش بهسوی روسیه، نشاندهنده تلاش ایران برای بینالمللیسازی بحران و افزایش قدرت مانور در برابر واشنگتن است.
ترامپ و شماری از مقامات امنیت ملی نسبت به نیات تهران دچار تردیدهای عمیقی هستند.
سخنگوی کرملین در نشستی مطبوعاتی احتمال برگزاری گفتگوی تلفنی میان روسای جمهور روسیه و آمریکا را منتفی دانست.
الجزیره درباره پیشنهاد ایران به آمریکا نوشت: گزارشها از واشنگتن حاکی از فضای انتظار و سکوتی توأم با احتیاط در مورد پیشنهاد جدید ایران است.
مقاله نشان میدهد ترامپ که سالها با نومحافظهکاران، جنگ عراق و سیاست تغییر رژیم مخالفت میکرد، اکنون در جنگ ایران به همان اردوگاه نزدیک شده است. این چرخش، محبوبیت او را به محدوده خطرناک ۳۰ درصدی رسانده و شکاف تازهای در ائتلاف سیاسیاش ایجاد کرده است. چهرههای «اول آمریکا» از او فاصله گرفتهاند، در حالی که جنگطلبان نزدیک به اسرائیل از سیاستش حمایت میکنند؛ ائتلافی شکننده که میتواند هزینه سیاسی سنگینی برای ترامپ داشته باشد.
نویسنده تأکید میکند که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، با وجود برتری نظامی و فناورانه آنان، هنوز به پیروزی راهبردی منجر نشده و ایران نیز تسلیم نشده است. این جنگ نمونهای از منازعه بیحسم، فرسایشی و چندلایه است که اهداف اولیه آن، از پرونده هستهای و موشکی به تنگه هرمز، محاصره دریایی و مسیرهای انرژی تغییر کرده است. بنبست مذاکرات، غیبت میانجیهای خلیجی و خطر ازسرگیری جنگ، آینده بحران را مبهمتر کرده است.
نویسنده مقاله استدلال میکند که ایده تغییر نظام در ایران، نه یک طرح تازه، بلکه ادامه سناریوهایی است که سالها در اندیشکدهها، رسانهها و محافل سیاسی آمریکا و اسرائیل بازتولید شدهاند. نویسنده با مقایسه ایران با تجربه عراق، هشدار میدهد که اطلاعات مخدوش، چهرههای تبعیدی و روایتهای رسانهای میتوانند زمینهساز جنگ شوند. در این چارچوب، نقش برخی ایرانیان خارجنشین، اندیشکدههای آمریکایی و تبلیغات اسرائیلی در شکلدهی به سیاست براندازی برجسته شده است.
