«لیندسی گراهام» که بود و چه کرد؟

فرارو- سناتور جمهوری‌خواه آمریکایی «لیندسی اولین گراهام» (Lindsey Olin Graham)، در اثر بیماری ناگهانی درگذشت. 

به گزارش فرارو، لیندسی گراهام، از دهه ۲۰۰۰ به یکی از مهم‌ترین صداهای مداخله‌گر در پرونده‌های خاورمیانه، ایران و روسیه تبدیل شد؛ سیاستمداری که مسیرش از دوستی نزدیک با جان مک‌کین و دفاع سرسختانه از جنگ‌های آمریکا، تا هم‌پیمانی استراتژیک با دونالد ترامپ و حمایت از فشار حداکثری علیه تهران امتداد یافته است.

ریشه‌های طبقاتی و مسیر صعود سیاسی

لیندسی (لیندزی)گراهام در ۹ ژوئیه ۱۹۵۵ در شهر سنکا در ایالت کارولینای جنوبی متولد شد؛ در خانواده‌ای طبقه کارگر که یک رستوران و بیلیاردی کوچک اداره می‌کردند و زندگی اقتصادی سختی داشتند. او نخستین عضو خانواده بود که توانست به دانشگاه راه پیدا کند و در دانشگاه کارولینای جنوبی در رشته حقوق تحصیل کرد.

مرگ پدر و مادر در فاصله زمانی کوتاه، او را در جوانی در نقش سرپرست خواهر کوچکش قرار داد؛ تجربه‌ای که بعدها در روایت انتخاباتی‌اش، به ستون اصلی «روایت خودساخته بودن» او تبدیل شد.

گراهام پس از دریافت مدرک حقوق، هم در نیروی هوایی و هم در سیستم قضایی به‌عنوان وکیل خدمت کرد و سپس وارد سیاست انتخابی شد؛ ابتدا در مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی و بعد از آن، در ۱۹۹۴ به مجلس نمایندگان آمریکا راه یافت.

این زمینه طبقاتی و خانوادگی، گراهام را در کمپ جمهوری‌خواهان به‌عنوان سیاستمداری معرفی کرد که می‌تواند همزمان برای پایگاه محافظه‌کار جنوبی حرف بزند و در عین حال در واشنگتن، به عنوان «وکیل امنیت ملی» چهره شود.

سناتور جنگ و امنیت ملی

گراهام از سال ۲۰۰۳ به‌عنوان سناتور کارولینای جنوبی وارد سنا شد و طی چهار دوره متوالی، کرسی خود را حفظ کرد. او خود را «محافظه‌کار عملگرا» معرفی می‌کند اما در پرونده سیاست خارجی و امنیت ملی، در عمل در جناح مداخله‌گر و جنگ‌طلب واشنگتن قرار گرفته است.

او از جنگ عراق، تداوم حضور نظامی در افغانستان و گسترش جنگ علیه تروریسم دفاع کرد و در سنا، یکی از حامیان پرسر و صدای افزایش بودجه دفاعی و تقویت اختیارات ارتش آمریکا بود.

گراهام سال‌ها به همراه جان مک‌کین چهره رسانه‌ای «بازوی جنگ‌طلب سنا» بود؛ دو سناتوری که به سفرهای مکرر به جبهه‌های درگیری، از خاورمیانه تا اوکراین، شهرت داشتند و بر فشار حداکثری علیه دشمنان آمریکا در خارج تاکید می‌کردند.

در نگاه منتقدان، او نمونه‌ای کلاسیک از «سناتور امنیت ملی» است: سیاستمداری که عملاً هر بحران خارجی را با راه‌حل افزایش فشار، تحریم یا مداخله نظامی می‌بیند.

از ایران تا اوکراین؛ نقشه ژئوپلیتیک گراهام

گراهام از منتقدان سرسخت برجام بود و بارها خواستار تشدید تحریم‌ها علیه ایران و محدود کردن برنامه موشکی و نفوذ منطقه‌ای تهران شد؛ او در سنا جزو کسانی بود که «توافق بد با ایران» را تهدیدی برای امنیت اسرائیل و متحدان آمریکا در خلیج فارس می‌دانست.

در سال‌های اخیر، نقشش در طراحی و هدایت لوایح تحریمی علیه روسیه پررنگ‌تر شد؛ او از طراحان طرح تشدید تحریم نفتی مسکو و اعمال تعرفه‌های بسیار بالا علیه کشورهایی بود که همچنان خریدار نفت روسیه‌اند و می‌گفت این فشار باید تا اجبار کرملین به تغییر رفتار ادامه یابد.

گراهام در جنگ اوکراین از مدافعان جدی ارسال کمک‌های نظامی گسترده به کی‌یف است و می‌گفت اگر واشنگتن عقب بنشیند، مسکو و پکن پیام اشتباهی دریافت خواهند کرد. او اخیراً تأکید کرد ترامپ هم از پیشبرد لایحه تحریم‌های روسیه حمایت کرده و این را «نقطه عطف» در تندتر شدن رویکرد واشنگتن در برابر مسکو توصیف کرد.

فراز و فرود رابطه با ترامپ

گراهام در انتخابات ۲۰۱۶ ابتدا منتقد تند دونالد ترامپ بود و حتی در رقابت‌های مقدماتی جمهوری‌خواهان، کاندیدای ریاست‌جمهوری شد؛ اما پس از پیروزی ترامپ، به‌تدریج به یکی از نزدیک‌ترین متحدان او در سنا تبدیل شد.

او در دوران ریاست‌جمهوری اول ترامپ، عملاً نقش «پل ارتباطی» میان کاخ سفید و بخشی از جمهوری‌خواهان سنتی در سنا را ایفا کرد؛ از حمایت از نامزدهای قضایی ترامپ برای دادگاه عالی تا دفاع از رویکرد سخت در برابر ایران و خروج از برجام.

حتی پس از بازگشت ترامپ به قدرت در ۲۰۲۵، گراهام از چهره‌های نزدیک به کاخ سفید باقی ماند و تلاش کرده خود را در موقعیت کسی حفظ کند که هم به پایگاه پوپولیستی ترامپی نزدیک است و هم در میان جمهوری‌خواهان سنتی، به عنوان صدای حرفه‌ای «سیاست خارجی» شنیده می‌شود.

این هم‌پیمانی، برای او هم سرمایه سیاسی بوده و هم هزینه؛ بخشی از افکار عمومی آمریکا، او را به‌عنوان نمونه‌ای از «جمهوری‌خواه سنتی که در نهایت با ترامپیسم سازش کرد» ارزیابی می‌کنند.

آخرین جایگاه در ساختار قدرت واشنگتن

گراهام در سنا طی سال‌های اخیر ریاست کمیته بودجه را بر عهده داشته و همزمان در کمیته‌های قدرتمندی مانند تخصیص بودجه، قضایی و محیط زیست نیز عضویت دارد؛ جایگاهی که به او نفوذ مستقیم بر ترکیب بودجه دفاعی، سیاست قضایی و پروژه‌های زیرساختی آمریکا می‌دهد.

او همچنان یکی از چهره‌های ثابت در رسانه‌های آمریکایی و بین‌المللی است و در مصاحبه‌های تلویزیونی، از جنگ اوکراین تا پرونده ایران، چین و خاورمیانه، دیدگاه‌هایش را با صراحت و گاهی با ادبیات تند مطرح می‌کند.

پیگیری مواضع گراهام یک شاخص مهم برای فهم بخش جنگ‌طلب بلوک جمهوری‌خواه در سنا است؛ بلوکی که هرگونه تلاش برای بازگشت به توافق هسته‌ای با ایران و کاستن از تحریم‌ها را تهدیدی برای اسرائیل و نظم مطلوب واشنگتن در منطقه می‌داند.