طرح کنگره آمریکا برای ادغام بیسابقه نظامی واشنگتن و تلآویو
بن فریمن مینویسد این طرح میتواند همکاریها را به حوزههای پیشرفتهتری مانند هوش مصنوعی، سامانههای خودکار، جنگ الکترونیک، فناوریهای زیستی و سایر فناوریهای نظامی گسترش دهد.
نویسنده بن فریمن در مقالهای که در وبسایت «ریسپانسیبل استیتکرفت» منتشر شده، به طرحی در کنگره آمریکا اشاره کرده که هدف آن تقویت بیسابقه روابط میان ارتش آمریکا و اسرائیل است.
به گزارش شفقنا، وبگاه خبری العهد نوشت: او با اشاره به قانون «تفویض دفاع ملی» و بهطور مشخص بند ۲۲۴ با عنوان «ابتکار همکاری فناوری دفاعی میان آمریکا و اسرائیل» تأکید کرده است که این بخش میتواند سطح روابط نظامی دو طرف را به شکلی افزایش دهد که حتی از مجموع کمکهای نظامی آمریکا به اسرائیل از سال ۱۹۴۸ تاکنون فراتر رود؛ کمکهایی که ارزش آن حدود ۲۰۰ میلیارد دلار برآورد میشود.
به گفته او، این بند زمینه را برای همکاری گسترده در حوزه تحقیق و توسعه مشترک، تولید مشترک تسلیحات، پروژههای نظامی مشترک و توافقهای مرتبط با مجوزهای صنعتی فراهم میکند و عملاً طیف وسیعی از همکاریهای نظامی و دفاعی میان دو طرف را در بر میگیرد.
بن فریمن مینویسد این طرح میتواند همکاریها را به حوزههای پیشرفتهتری مانند هوش مصنوعی، سامانههای خودکار، جنگ الکترونیک، فناوریهای زیستی و سایر فناوریهای نظامی گسترش دهد. همچنین او هشدار میدهد که این بند شامل یکپارچهسازی شبکهها و دادهها نیز میشود؛ بهگونهای که دادههای نظامی آمریکا ممکن است در عمل با ساختارهای اطلاعاتی اسرائیل ادغام شود.
او تأکید میکند در صورت اجرای کامل این طرح، نوعی ادغام نظامی–صنعتی بیسابقه میان آمریکا و اسرائیل شکل خواهد گرفت که در سطح جهانی مشابهی ندارد. به گفته او، این روند میتواند نفوذ اسرائیل در ساختار سیاسی آمریکا را بهطور قابل توجهی افزایش دهد؛ نفوذی که علاوه بر لابیهای سیاسی، از طریق شبکههای تأثیرگذار در فضای رسانهای و اجتماعی نیز تقویت میشود.
نویسنده در ادامه میگوید این ساختار جدید ممکن است به اسرائیل امکان دهد از ظرفیتهای اقتصادی و شغلی در آمریکا نیز برای افزایش نفوذ سیاسی خود استفاده کند و حتی باعث شکلگیری اتحادهای سیاسی در کنگره بر اساس منافع محلی مرتبط با اشتغال در پروژههای مشترک شود.
بن فریمن هشدار میدهد چنین روندی میتواند به افزایش تأثیر اسرائیل بر سیاست داخلی آمریکا منجر شود و رابطه دو طرف را از مدل سنتی «کمکهای دفاعی» به سمت «ادغام نظامی–صنعتی» ببرد؛ تغییری که به گفته او پیامدهای نگرانکنندهای دارد، از جمله تضعیف سازوکارهای نظارت سیاسی و دیپلماتیک. در چنین حالتی، به جای نظارت سالانه کنگره، روابط دفاعی به قراردادهای صنعتی بلندمدت تبدیل میشود که شفافیت کمتری دارند و پاسخگویی سیاسی در آنها کاهش مییابد.
او همچنین به انتقادها درباره استفاده اسرائیل از تسلیحات آمریکایی در جنگ غزه و همچنین ادعاهایی درباره نقض آتشبس در جنگ با ایران اشاره میکند و میگوید این موضوعات نگرانیهای حقوقی و اخلاقی را تشدید کردهاند.
در ادامه، نویسنده به فاصله میان دیدگاه افکار عمومی آمریکا و سیاستگذاری دولت اشاره میکند و میگوید نظرسنجیها نشان میدهد بخش بزرگی از مردم آمریکا با ادامه حمایت نظامی بدون محدودیت از اسرائیل مخالف هستند یا خواهان مشروط شدن آناند.
در پایان مقاله، بن فریمن از اعضای کنگره خواسته است در برابر تصویب بند ۲۲۴ مقاومت کنند و از حرکت به سمت ادغام عمیقتر نظامی–صنعتی میان آمریکا و اسرائیل جلوگیری کنند؛ زیرا به باور او این روند میتواند پیامدهای گستردهای برای سیاست خارجی و داخلی ایالات متحده داشته باشد.
