چرا ناسا مریخ باستانی را مناسب حیات میداند؟
مسئولان آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) که این ماموریت را مدیریت می کند نوشتند کشف این مولکول ها تایید می کند که مریخ باستانی شیمی مناسب برای پشتیبانی از حیات را داشته است.
سنگی که توسط مریخ نورد کیوریاسیتی ناسا (Curiosity، که به فارسی کنجکاوی می شود) کشف شده است دارای «متنوع ترین مجموعه» از اجزای سازنده حیات است که تاکنون در سیاره سرخ دیده شده اند، از جمله هفت مورد که پیش تر هرگز در آن جا یافت نشده بودند. پژوهش جدید این موضوع را تایید می کند.
کیوریاسیتی کامل ترین وسیله ای است که به مریخ فرستاده شده و به بررسی حیات میکروبی در گذشته یا شاید هم حال میپردازد. این کاوشگر، لیزری در بالای سر خود دارد که می تواند به هدف نشانه گیری و آن را تبخیر کند. و به بررسی عناصر حاصل تبخیر بپردازد. همچنین یک آزمایشگاه بسیار مجهز را درون بدنه خود جای داده است.
در سال 2020، مریخ نورد کیوریاسیتی این سنگ را کشف کرد و در آن حفاری انجام داد. اکنون تایید شده است که این سنگ شامل مولکول های آلی است که عنصر کربن -که برای حیات مناسب است- را در خود دارند. اگر چه دانشمندان هنوز نمی توانند ثابت کنند که این مولکول ها بر اثر فرایند های زیستی یا زمین شناسی شکل گرفته اند، یافته های آن ها شواهد تازه ای اضافه می کند به این نظریه که مریخ باستانی می توانسته برای حیات مناسب باشد.
مسئولان آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) که این ماموریت را مدیریت می کند نوشتند کشف این مولکول ها تایید می کند که مریخ باستانی شیمی مناسب برای پشتیبانی از حیات را داشته است. آن ها همچنین توضیح دادند این مولکول ها به فهرست رو به رشدی از ترکیباتی اضافه می شوند که حتی پس از میلیارد ها سال قرار گرفتن در معرض تابش در مریخ همچنان در سنگ ها حفظ شده اند، در حالی که این تابش می تواند این مولکول ها را به مرور زمان تجزیه کند.
تحلیل جدید که در 21 آوریل در مجله Nature Communications منتشر شد نشان می دهد نمونه سنگ شامل 21 مولکول دارای کربن بوده است، از جمله هفت مولکول که پیش تر در سیاره سرخ دیده نشده بودند. این مولکول های تازه شامل نیتروژن هتروسیکل بودند که پیش ساز RNA و DNA به شمار می روند، و همچنین بنزوتیوفن که ممکن است نقش مهمی در انتقال شیمی مناسب حیات به سیارات منظومه شمسی از طریق شهاب سنگ ها داشته باشد.
این نمونه با نام «مری انینگ 3» شناخته شد، نامی برگرفته از زمین شناس انگلیسی مری انینگ که به خاطر کشف نخستین فسیل ایکتیوسور و پلیوسور مشهور است. همانند محیط های فسیلی آبی که او بررسی می کرد، ترکیبات آلی مریخی در منطقه ای از مریخ یافت شدند که پیش تر میلیارد ها سال قبل دارای دریاچه ها و جریان های آبی بوده است.
این منطقه در گذشته چندین بار پر آب و سپس خشک شده است و در نهایت با مواد معدنی رسی غنی شده که برای حفظ ترکیبات آلی بسیار مناسب هستند.
سال گذشته نیز مریخ نورد کیوریاسیتی بزرگ ترین مولکول های آلی کشف شده در مریخ را شناسایی کرد. این مولکول ها هیدروکربن های زنجیره بلند مانند دکان، آندکان و دودکان بودند.
این یافته ها با استفاده از ابزاری در کیوریاسیتی به نام Sample Analysis at Mars (SAM) به دست آمد. کیوریاسیتی ابتدا با بازوی رباتیک خود سنگ ها را حفاری می کند، سپس آن ها را به پودر تبدیل کرده و نمونه را وارد سام می کند. این ابزار دارای یک کوره با دمای بالا است که پودر را گرم می کند و ترکیب گاز های داخل مریخ نورد را اندازه گیری می کند.
سام همچنین شامل محفظه هایی از حلال است که می تواند شیمی تر انجام دهد. نمونه مری انینگ 3 اولین نمونه ای بود که از تترا متیل آمونیوم هیدروکسید (TMAH) استفاده کرد، ماده ای که مولکول های آلی را تجزیه می کند. کیوریاسیتی فقط دو محفظه از این ماده دارد و این نمونه به دلیل ارزش بالا انتخاب شد.
یافته های کیوریاسیتی با استفاده از یک شهاب سنگ شناخته شده به نام Murchison که 4 میلیارد سال قدمت دارد روی زمین بررسی و تایید شد. این شهاب سنگ شامل مولکول های آلی است.
پژوهشگران نوشتند نمونه Murchison که در معرض TMAH قرار گرفته بود نشان داد مولکول های بزرگ تر می توانند به ترکیباتی مشابه آن چه در مری انینگ 3 دیده شده تجزیه شوند، از جمله بنزوتیوفن. این نتیجه نشان می دهد مولکول های مریخی ممکن است از تجزیه ترکیبات پیچیده تر مرتبط با حیات به وجود آمده باشند.
مریخ نورد کیوریاسیتی که از سال 2012 روی مریخ فعال است، مدتی پیش آخرین محفظه TMAH خود را برای بررسی ساختار های شبکه ای سنگی استفاده کرده که از آب زیرزمینی باستانی شکل گرفته اند. نتایج این بررسی در آینده منتشر خواهد شد.
