فرمول جدید سازمان لیگ؛ ۶۴ بازی در ۱۵ روز بعد از آتشبس
با توجه به وضعیت نامشخص برگزاری مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران و احتمالاتی که در خصوص برپایی این مسابقات در روزهای آتی داده شده، پرسش اصلی این است که ۶۴ بازی باقیمانده این فصل با چه ساز و کاری و در چه زمانی برگزار خواهد شد؟
با توجه به وضعیت نامشخص برگزاری مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران و احتمالاتی که در خصوص برپایی این مسابقات در روزهای آتی داده شده، پرسش اصلی این است که 64 بازی باقیمانده این فصل با چه ساز و کاری و در چه زمانی برگزار خواهد شد؟ و آیا اساساً امکان برگزاری این حجم از مسابقات وجود دارد؟ با فرض خوشبینانه بر اینکه تمرینات تیمها از همین امروز آغاز شود و باشگاهها بتوانند پس از گذراندن دوره بازیابی و آمادگی، از ابتدای اردیبهشت ماه برای برپایی مسابقات آماده گردند، ابهامات و مشکلات زیادی در مسیر برگزاری لیگ وجود خواهد داشت.
نخستین چالش مهم، زمانبندی برگزاری مسابقات است. سران فوتبال ایران (غیررسمی) اعلام کردهاند که مسابقات لیگ برتر را از ابتدای اردیبهشت ماه برگزار خواهند کرد، در حالی که قرار است برنامههای آمادهسازی تیم ملی برای برپایی اردوی جدید از 16 اردیبهشت ماه آغاز شود.
با توجه به حجم بالای بازیها (64 بازی)، این تناقض جدی است و برگزاری تمامی مسابقات طی 15 تا 20 روز تقریباً غیرممکن به نظر میرسد؛ حتی اگر زمان برگزاری مسابقات به یک ماه افزایش یابد، باز هم دشواریهای قابل توجهی برای تیمها و سازماندهی مسابقات به لحاظ لجستیکی وجود خواهد داشت.
درعین حال گفته شده مسابقات ممکن است به صورت متمرکز و تجمیعی در استان تهران انجام شود.
اما این طرح نیز با مشکلات متعددی روبهرو است: نخست اینکه آیا تمامی تیمها قادر خواهند بود بازیکنان اصلی خود را در این مکان گرد هم آورند؟ حضور بازیکنان خارجی در این دوران مبهم است، چرا که وضعیت پروازهای بینالمللی و داخلی به دلیل شرایط خاص نامشخص بوده و زمانبندی بازگشت آنان قابل پیشبینی نیست. همچنین، اسکان تیمها در تهران به دلیل اختصاص برخی هتلها و مسافرخانهها به آسیبدیدگان از جنگ و مشکلات ناشی از تخریب خانههای مردم، به شدت محدود و دشوار است.
این محدودیتها و چالشها باعث شدهاند تا برگزاری لیگ برتر در زمان باقیمانده تقریباً نشدنی به نظر برسد و بیشتر شبیه آرزویی غیرواقعی باشد تا یک امکان عملی. در این شرایط، برگزاری مسابقات جام حذفی ممکن است گزینه عملیتری باشد، زیرا تعداد بازیهای آن کمتر است و میتوان با تمرکز بر آن، رقابتها را برگزار کرد.
با این تفاسیر، بهترین راهکار شاید این باشد که در نشست آتی میان باشگاهها و مسئولان فوتبال ایران، تمامی طرفین با برگزاری مسابقات لیگ مخالفت کرده و لیگ جاری را متوقف کنند.
در عوض، تمرکز روی تعیین تیمهای نماینده ایران در مسابقات کنفدراسیون فوتبال آسیا باشد، چرا که حفظ سلامت و آمادهسازی بازیکنان تیم ملی برای رقابتهای بینالمللی از اهمیت بسیار بالاتری برخوردار است. اگر تیم ملی در جام جهانی حاضر نبود، امکان طولانیتر کردن لیگ وجود داشت اما حالا تضمین آمادگی تیم ملی یک اولویت اساسی است که نمیتوان از آن صرفنظر کرد.
بیتعارف باید اذعان داشت که با توجه به شرایط بحرانی و محدودیتهای موجود، برگزاری لیگ برتر با تمامی بازیهای باقیمانده در مدت زمان محدود، بسیار مشکل و ناممکن است و تصمیم جمعی برای لغو ادامه لیگ یا تعویق مسابقات تا زمان مناسبتر، میتواند تصمیم منطقیتری باشد.
درعین حال مدیران باشگاهها بخصوص باشگاههای پرطرفدار نباید در شرایط فعلی به جدلهای رسانهای درباره انتخاب قهرمان لیگ برتر بپردازند. با توجه به شرایط کشور آنچه مصلحت است باید انجام شود و مدیران باید از جدلهای رسانهای حول معرفی قهرمان یا نمایندههای ایران به آسیا خودداری کرده و مسائل کلانتر کشور را مد نظر قرار دهند.
