دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان
دعای روز دوازدهم ماه رمضان نشان میدهد که بنده با صبر و قناعت میتواند انسانی نجیب و عادل شود
فرارو- ۱۱ اسفند 1404 مصادف با دوازدهمین روز از ماه مبارک رمضان است، روزی که در آن انسان آرام و آگاه به ضعف خود در برابر خدا اعتراف میکند.
در دعای این روز میخوانیم؛
دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان
اللهمّ زَیّنّی فیهِ بالسّتْرِ
والعَفافِ واسْتُرنی فیهِ بِلباسِ القُنوعِ
والکَفافِ واحْمِلنی فیهِ على العَدْلِ
والإنْصافِ وامِنّی
فیهِ من کلِّ ما أخافُ
بِعِصْمَتِکَ یا عِصْمَةَ الخائِفین.
در این دعا، عفاف فقط به معنای پرهیز ظاهری نیست، بلکه منظور نوعی نجابت در نگاه، کلام، قضاوت و حتی آرزوهاست. در واقع انسان روزهدار کم کم یاد میگیرد که هر چیزی ارزش خواستن ندارد. انسان میآموزد از نیازهای غیر ضروری چشمپوشی کند تا اسیر تمایلات لحظهای نشود.
همچنین در جایی از دعا بنده به اعتدال دعوت شده، نه تفریط و نه افراط. یعنی در سبک زندگی و انجام هر کاری نه کمکاری کنیم و نه زیادهخواه باشیم. در بخش دیگری از دعا ما از خداوند میخواهیم تا مسیر عدل و انصاف را برای ما باز کند. زمانی که این مسیر باز شود زمینه عدالت اجتماعی نیز هموار میشود.
انسانی که حرص نمیزند و حق دیگری را پایمال نمیکند، دستش به ظلم نمیرود. به همین دلیل مردم زندگی بهتری خواهند داشت.
دوازدهمین روز یادآور این نکته است که دینداری صرفا مجموعهای از مناسک نیست بلکه ساختن شخصیتی زیبا و باوقار است. مهمترین پیام این دعا همین است، از خدا بخواهیم ما را زیبا کند، نه با زینتهای بیرونی که با وقار و صبر درونی زیبا کند. منظور همان شرم و صبری است که مانع گناه میشود.
