کشف ارتباط بین سیگار کشیدن و افسردگی
یک مطالعه بزرگ در آلمان با بررسی بیش از ۱۷۳ هزار نفر نشان میدهد افراد سیگاری فعلی و سابق بیش از غیرسیگاریها در معرض افسردگی قرار دارند و ترک سیگار میتواند خطر بروز این اختلال روانی را کاهش دهد.
یک مطالعه گسترده در آلمان تأیید میکند که افراد سیگاری فعلی و سابق، بیشتر از افرادی که هرگز سیگار نکشیدهاند، در معرض ابتلا به این اختلال هستند.
این مطالعه توسط یک گروه تحقیقاتی به رهبری مؤسسه مرکزی سلامت روان (CIMH) در مانهایم، به عنوان بخشی از مطالعه ملی ناکو آلمان، بزرگترین مطالعه مبتنی بر جمعیت در آلمان، انجام شد.
محققان دادههای ۱۷۳ هزار و ۸۹۰ شرکتکننده ۱۹ تا ۷۲ ساله را که نیمی از آنها زن بودند، تجزیه و تحلیل کردند. دادهها از طریق مصاحبههای شخصی و پرسشنامههای استاندارد شده شامل تشخیص افسردگی، علائم فعلی، شرایط زندگی و عادات سیگار کشیدن جمعآوری شد.
بر اساس این دادهها، شرکتکنندگان به سه گروه تقسیم شدند: ۸۱ هزار و ۷۷۵ نفر که هرگز سیگار نکشیده بودند، ۵۸ هزار و ۴ نفر سیگاری سابق و ۳۴ هزار و ۱۱۱ نفر سیگاری فعلی. این مطالعه همچنین سن شروع سیگار کشیدن، میانگین تعداد سیگارهای روزانه و مدت زمان سپری شده از ترک سیگار را برای افراد سیگاری سابق مستند کرد.
نتایج نشان داد که افسردگی در بین افراد سیگاری فعلی و سابق در مقایسه با افراد غیرسیگاری، به ویژه در گروه سنی میانسال بین ۴۰ تا ۵۹ سال، شایعتر است. این موضوع، علاوه بر عوامل اجتماعی، نقش احتمالی عوامل زمانی را در تأثیرگذاری بر سلامت روان نشان میدهد.
این مطالعه همچنین رابطه واضحی بین دوز و پاسخ مشاهده کرد؛ تعداد بیشتر سیگارهای کشیده شده روزانه با افزایش شدت علائم افسردگی، با نرخ ۰.۰۵ علامت اضافی در هر سیگار، مرتبط بود. برعکس، شروع سیگار کشیدن در سنین بالاتر با تأخیر در شروع اولین دوره افسردگی همراه بود.
نتایج همچنین نشان داد که ترک سیگار اثرات مثبت قابل توجهی دارد، زیرا دورههای طولانیتر ترک سیگار با مدت زمان طولانیتر سپری شده از آخرین دوره افسردگی مرتبط بود.
محققان خاطرنشان کردند که سیگار کشیدن علت اصلی قابل پیشگیری مرگ زودرس در سطح جهان است که طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، سالانه بیش از ۸ میلیون مرگ را به خود اختصاص میدهد. آنها بر اهمیت جلوگیری از شروع سیگار کشیدن و تشویق افراد سیگاری به ترک سیگار برای بهبود سلامت روان تأکید کردند.
تیم تحقیقاتی خاطرنشان کرد که طراحی مقطعی این مطالعه و اتکای آن به دادههای گذشتهنگر، امکان استنتاجهای قطعی عِلّی را فراهم نمیکند. آنها بر لزوم مطالعات طولی آینده با استفاده از دادههای ژنتیکی و تصویربرداری برای درک دقیقتر مکانیسمها و روابط عِلّی بالقوه تأکید کردند.
این مطالعه در مجله BMC Public Health منتشر شده است.
