از مهدویکیا تا براجعه؛ بحران استعداد در فوتبال ایران
بخش بزرگی از انتقادات کارشناسان فوتبال ایران طی سالهای گذشته معطوف به عدم استفاده از بازیکنان جوان میشده است.
میانگین سنی بالای تیم ملی و نیز اغلب باشگاههای مطرح کشور، دستمایه نقدهای فراوانی بوده و مدام از این مساله ایراد گرفتهایم که چرا نوبت به جوانان و استعدادهای جدید نمیرسد.
اصل حرف، البته کاملا درست و دقیق است و انتقاد از میدانداری پیرمردها کماکان به قوت خودش باقی است، با این حال از کنار یک نکته غمانگیز دیگر هم نباید گذشت؛ اینکه طی این سالها و از جمع جوانانی که بعضا محک خوردهاند و فرصت حضور در سطح اول فوتبال ایران را پیدا کردهاند، به ندرت شاهد ظهور مهرههای کارآمد و آیندهدار بودهایم. بعضا کیفیت این نفرات گمنام طوری بوده که دل همه برای همان پیرمردهای قدیمی تنگ شده است!
اگر قرار به مثال زدن باشد، شاید بتوان از یعقوب براجعه به عنوان یک نمونه قابل طرح نام برد؛ مدافع راست ۱۹ ساله پرسپولیس که هر چقدر بیشتر بازی میکند، کیفیتش پایینتر میآید! از اواسط فصل گذشته همهچیز دست به دست هم داد تا براجعه برای مدتی طولانی به ترکیب اصلی سرخپوشان راه پیدا کند و فرصت چشمگیری برای نشان دادن تواناییهایش داشته باشد، اما دریغ از یک گام رو به جلو. پارسال قرار بود ایوب عملود عصای دست پرسپولیسیها در پست دفاع راست باشد، اما او اغلب اوقات مصدوم بود یا چنان عملکرد ضعیفی ارائه داد که کادرفنی به کلی قیدش را زد. امسال هم دقیقا همان داستان برای سرژ اوریه رقم خورد و یک نام بزرگ دیگر هم پوچ و توخالی از آب در آمد. در تمام این مدت، براجعه به شکلی معجزهآسا فرصت داشت در ترکیب اصلی پرسپولیس به میدان برود و خودش را نشان بدهد، اما هیچ اتفاقی رخ نداد.
آمار و ارقام میگوید براجعه در این دو فصل، در 23 بازی مجموعا 1377 دقیقه برای پرسپولیس به میدان رفته و حاصل کارش فقط یک گل و یک پاس گل کاملا تشریفاتی بوده؛ گل دیرهنگام به هوادار در هفته پایانی لیگ گذشته و پاس گل سوم سرخپوشان برابر مس سونگون در جام حذفی. در مقابل، از گزیده اشتباهات این بازیکن میتوان سریال نود شبی ساخت! در همین بازی آخر برابر فجرسپاسی که به شکست 2بریک قرمزها انجامید، براجعه روی گل اول حریف ابتدا با یک استپ افتضاح یک کرنر بسیار ناشیانه داد و سپس در یارگیری ضعیف عمل کرد تا دروازه باز شود. نمایش او مثل همیشه آنقدر ضعیف بود که اوسمار ویرا اینبار تحمل نکرد و با وجود عدم در اختیار داشتن مدافع راست تخصصی، در نیمه دوم علیرضا عنایتزاده هافبک را به جای او به زمین فرستاد. اوسمار همچنین در رفتاری نادر، پس از پایان بازی بهشدت از عملکرد ضعیف چند بازیکن انتقاد کرد.
موضوع فقط یک نفر نیست. داستان، ضعف کلی بازیکنان جوان در کشور است که میرود تا فوتبال ایران را به سطح دوم و سوم آسیا تنزل بدهد؛ چه گواهی بالاتر از حذف شدن زودهنگام تیم امید از همه تورنمنتها؟ زمانی در همین پرسپولیس و در همین پست، فوتبال ایران پدیدهای مثل مهدی مهدویکیا داشت که زمین را آتش میزد و بیش از یک دهه در بالاترین سطح باشگاهی اروپا آقایی کرد. رسیدن از کیا به براجعه، شاید تصویری کلی از سقوط فوتبال ایران باشد. دیگر کاری نداریم که همین یعقوب هم با همین کیفیت، اوایل فصل در اعتراض به رقم قراردادش قهر کرده و در خانه نشسته بود!
