آگاه
کد خبر: ۴۶۸۱۹

به دوست بيكارمان پول بدهيم؟


دوست بسيار نزديكي دارم كه الان تقريبا يك سال مي‌شود كه بيكار است. او هم‌اتاقي من در دانشگاه بود. نزديك به 20 سال است او را مي‌شناسم و تقريبا در نصف اين مدت در يك شركت با هم كار كرده‌ايم.

بعد او از كار اخراج شد. هفته گذشته يكي از بچه‌هايم به من گفت پسر كوچك اين دوستم به خاطر هزينه اردوي اسكي نتوانسته است همراه كلاسشان برود. البته اين هزينه (براي آن دسته از ما كه كار داريم) بسيار كم بوده است. من و چند نفر ديگر از رفقايم به اين فكر مي‌كنيم كه مقداري پول جمع كنيم و به دوستمان بدهيم، تنها به اين خاطر كه تا زماني كه شغل ديگري پيدا مي‌كند، گره از مشكل او و خانواده‌اش باز كنيم.

اما او آدم مغروري است و احتمالا اگر چيزي را به‌عنوان خيريه به او بدهند، حس مي‌كند به او توهين شده است. آيا بايد به هر صورت اين پول را به او بدهيم؟ تو و خواننده‌هايت هيچ فكر ديگري در اين باره كه به چه طريق ديگري مي‌توانيم به او كمك كنيم، نداريد؟

جك عزيز؛ تو بدون شك تنها كسي نيستي كه به اين مساله فكر مي‌كني. در ماه فوريه 1/6 ميليون آمريكايي براي مدتي بيشتر از شش ماه بيكار بوده‌اند. اين تنها اندكي از ركورد 3/6 ميليون بيكار در ماه ژانويه كه بدترين رقم از زمان آغاز به كار مركز آمار نيروي كار در 1948 بوده، كمتر است.

اين روزها تقريبا همه یک نفر را مي‌شناسند كه براي يك مدت طولاني و دردناك بيكار بوده است... و بسياري از ما مثل تو عاجز مانده‌ايم كه چه‌طور بايد به آنها كمك كنيم، حتي اگر بحث پول هم در ميان نباشد.

تام سينگر، متخصص مارك‌گذاري كه در آستين ايالت تگزاس زندگي مي‌كند و شش كتاب درباره شبكه‌سازي نوشته است، مي‌گويد: «مخصوصا وقتي فردي كه از كار بيكار شده يك همكار سابق است، عنصري از «گناه فرد باقي‌مانده» وجود دارد كه غالبا مانع از آن مي‌شود كه افرادي كه هنوز شاغلند، حتي گوشي تلفن را بردارند و به او بگويند سلام».

«آنها نمي‌دانند چه بايد بگويند، پس ساكت مي‌مانند. اما اين وحشتناك است كه اخراج شوي و بعد اصلا هيچ چيزي از همكاران سابقت نشنوي. اين حسي تكان‌دهنده از تنهايي و جدا افتادگي را به وجود مي‌آورد».

سينگر مي‌گويد پس قانون شماره 1 اين است: اصلا در اينكه به دوستتان تلفن يا ايميل بزنيد و تنها به او سلام بگوييد، درنگ نكنيد. او مي‌افزايد: «و وقتي كه اين كار را كرديد، فورا با اين سوال شروع نكنيد كه كاريابي‌ات چه‌طور پيش مي‌رود. هيچ‌كس نمي‌خواهد از اينكه هميشه بگويد هنوز كاري پيدا نكرده است، آينه دق شود.» برعكس، «درباره چيزهاي جالب ديگر و مسائل ديگري كه رابطه‌تان بر آن استوار است»، ورزش، فيلم، بچه‌ها، اينكه قرار است به زودي با بچه‌هاي دانشگاه دور هم جمع شويد و هر چيز ديگري صحبت كنيد.

چند نكته ديگر كه مي‌تواند كمك كار باشد:

در تماس بمانيد. سينگر مي‌گويد، «اگرچه ممكن است وقتي دارای شغل هستید؟، ادامه تماس برايتان سخت باشد، اما ديدن دوستان و صحبت كردن با آنها از جمله با همكارهاي پيشين براي كسي كه شغلش را از دست داده است، اهميتي حياتي دارد. تماس‌هاي تلفني، ايميل‌ها و ملاقات‌هاي منظم شما در اينكه افراد حس برانگيختگي و ارتباط داشته باشند، تاثير ديگري دارد».

از دوستتان در مقابل افراد ديگر تعريف كنيد. سينگر اشاره مي‌كند كه «اگر مي‌خواهيد به كسي در پيدا كردن شغل كمك كنيد، آوردن او به رويدادهاي كسب‌وكار و معرفي‌اش به ديگران، به وضوح كار خوبي است. اما از اين فراتر رويد و حتي وقتي با شما نيست، در صحبت‌هايتان با كساني كه ممكن است او را به استخدام در آورند، از او ياد كنيد». هرچه اين كار را بيشتر انجام دهيد، با احتمال بيشتري نهايتا فردي اين‌گونه به شما پاسخ خواهد گفت: «آها، من به اين فرد نياز دارم» و اطلاعات تماس او را از شما خواهد خواست.

اجازه ندهيد دوستتان تسليم شود. جست‌وجوي شغل در اين بازار به شدت سخت و نااميدكننده است. سينگر خاطرنشان مي‌كند، «مي‌توانيد با يادآوري هر آنچه كه دوستانتان به دست آورده‌اند و هر آنچه كه براي ارائه دارند، به آنها كمك كنيد».

او متذكر مي‌شود كه بازگرداندن زندگي به مسير اصلي خود نيازمند پايداري و استمرار كاملا سرسختانه است و اگر دوستتان نشانه‌هايي از ترك تلاش براي يافتن شغل را از خود نشان مي‌دهد، بايد با ملاطفت به اين نكته اشاره كنيد كه «دير يا زود فرصت در خانه‌اش را مي‌زند، اما به شرطي كه روزهايش را به خواب و تماشاي سريال نگذراند».

سينگر اضافه مي‌كند: «اين روزها در هر شغلي كه به دست مي‌آيد، قطعيت كمي وجود دارد، اما يك مساله كه از آن مطمئنم، اين است كه 100 درصد از افرادي كه دست از جست‌وجوي كار برمي‌دارند، شغلي پيدا نمي‌كنند».

پول ناهار را حساب كنيد (بي آنكه درباره آن جار و جنجال به راه بيندازيد). معلوم است كه دوست شما مثل بيشتر افرادي كه مدتي بدون كار بوده‌اند، حسابي صرفه‌جويي مي‌كند. پس هر وقت با او به جايي مي‌رويد، سهم او را هم البته به نامحسوس‌ترين شكل ممكن بپردازيد. سينگر مي‌گويد: «اگر او با اين كار شما مخالفت كرد يا شرمنده به نظر آمد، به او بگوييد که اين بار او پرداخت خواهد كرد... و هر وقت او شغل بعدي‌اش را پيدا كرد كه حتما هم همين‌طور خواهد شد، آن‌وقت نوبت او خواهد بود».

حال به اين سوال عافيت‌سوز مي‌رسيم كه آيا بايد براي كمك به دوستتان جهت آنكه از پس هزينه‌هاي زندگي برآيد، به او پول بدهيد يا نه. سينگر مي‌گويد، «اگر شما و دوستان ديگرتان در موقعيتي هستيد كه مي‌توانيد اين كار را بكنيد، هيچ دليلي وجود ندارد كه آن را انجام ندهيد. در صورتي كه دوستتان واقعا اين ايده را دوست ندارد، هميشه مي‌تواند بگويد «نه». اما اينكه او كمك شما را بپذيرد يا نه، به اين بستگي دارد كه چطور پيشنهادتان را انجام دهيد».

او پيشنهاد مي‌كند اين كمك خود را به‌صورت يك وام ترسيم كنيد تا يك هديه، ولو وامي بدون بهره و بدون برنامه رسمي بازپرداخت. «در صورتي كه دوستتان بداند از او انتظار مي‌رود وقتي كه دوباره روي پاي خود مي‌ايستد، اين پول را بازگرداند، كمك شما صدقه نخواهد بود. تنها يك كمك كوچك در روزگار سختي است». گذشته از همه اينها پس دوست براي چيست؟

ارسال نظرات
خط داغ