سامانه شبکه اجتماعی شاد، از چگونگی ورود دانش آموزان تا چند ابهام مهم
درباره شبکه اجتماعی شاد، ابهاماتی وجود دارد و بهتر است اکنون که مسؤولان آموزش و پرورش به تعویق اجرای آن رسیدهاند، درباره این موارد هم فکری کنند؛ به عنوان مثال تکلیف خانوادههای دارای ۲ یا چند دانشآموز با یک تلفن همراه، چیست؟
چگونگی ورود دانش آموزان به شبکه اجتماعی شاد
فرایند ورود به شبکه اجتماعی دانش آموزان (شاد) طی سه مرحله از سوی مدیر مدرسه، معلمان و دانش آموزان باید صورت گیرد. همه اعضای مدرسه و دانش آموزان جهت استفاده از سامانه باید یکی از نرمافزارهای سروش، آی گپ، بله، گپ و روبیکا را که توسط مدیر انتخاب میشود، در تلفن همراه یا رایانه نصب کنند.
در گام اول؛ راه اندازی توسط مدیر مدرسه، انتخاب پیامرسان از سامانه سناد. در این مرحله پیامرسان در گوشی همراه یا رایانه نصب شده و با ورود به بات (شاد) و کد ملی ثبت و اطلاعات کلاسها و معلمان تایید میشود.
همچنین در گام دوم؛ راه اندازی توسط معلمان، نصب پیام رسان انتخابی مدیر مدرسه، انتخاب گزینه معلم (مشاهده کد ملی و گروههای کلاس) و تایید صحت اطلاعات برای ورود به این شبکه است.
برای ورود به این شبکه در گام سوم؛ راه اندازی توسط دانش آموزان، نصب پیام رسان انتخابی مدیر مدرسه، ورود به بات (شاد) و انتخاب گزینه دانش آموز، کلیک بر روی لینک (shad.medu.ir) در پیام رسان و ورود به صفحه اصلی شاد و ثبت اطلاعات درخواستی و با تایید آن ورود به لینک کلاس است.
معلمان در شبکه اجتماعی شاد از چه محتواهایی استفاده میکنند؟
کمرئی اظهار کرد: نحوه اداره کلاس درس و ارائه آموزش موثر در فضای مجازی با کلاسهای حقیقی متفاوت است و ما در زمینه آموزشهای مجازی در ابتدای راه هستیم، باید کمک کنیم تا معلمان در این زمینه به دانش و تواناییهای بالاتری دست پیدا کنند و به تدریج حرفهایتر از روزهای آغازین عمل کنند.
وی در پایان تاکید کرد: با توجه به چشم انداز و دورنمایی که برای فعالیت شبکه اجتماعی دانش آموزان پیش بینی شده است، مدارس و معلمانی که سریعتر و هوشمندانهتر به این جریان آموزشی بپیوندند فرصتهای ارزشمندتری را در آینده در اختیار خواهند داشت.
چند ابهام و پرسش مهم درباره شبکه اجتماعی شاد
نکته اول، حضور ۵ پیامرسان در این شبکه است؛ این سؤال مطرح است که چرا این ۵ پیام رسان؟ آیا قدرت و کشش آنها با هم برابر است؟ حتی در تبلیغات نیز، برخی پیامرسانها دارای تبلیغات گسترده بودند؟ آیا این پیامرسانها با نگاه تعلیم و تربیتی ایجاد شدهاند؟ نظارت بر آنها چگونه خواهد بود؟
نکته دوم، نقش بخش خصوصی و گروههای تعلیم و تربیتی در فرایند شاد چه میشود؟ نهادها و گروههای تعلیم و تربیتی که طی سالهای گذشته با دغدغه تعلیم و تربیت، اتفاقات خوبی را رقم زده بودند و نرمافزارهای آموزشی را راهاندازی کرده بودند، اکنون چرا نادیده گرفته شدند؛ به ویژه که برخی از آنها دارای مجوز از سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی هستند.
نکته سوم، آموزش و پرورش در گذشته تلویزیون سینا را راهاندازی کرد که در این مواقع به کار آید و حالا خبری از این تلویزیون نیست و سر و کله شاد پیدا میشود؛ البته ماجرای شاد خودش تاریخچه مفصلی دارد.
نکته چهارم، خانوادهها عنوان میکنند که آموزش و پرورش سایتهای متعدد دارد؛ مثلا برخی عنوان میکنند کارایی سامانه همگام چیست؟
نکته پنجم، تکلیف خانوادههایی که یک تلفن همراه دارند، اما دو دانشآموز مدرسهای دارند، چیست؟ به عنوان مثال معلمی گفت: بنده معلم دبیرستان دولتی هستم، یک موبایل در اختیارم است که به اسم همسرم است؛ همزمان فرزند دوم ابتدایی ما هم کلاس دارد، چه کنم که در لحظه بتوانم در دو کلاس حاضر شوم؟
به عبارت دیگر هر شماره موبایل در «شاد» فقط مختص یک نفر است و با یک شماره موبایل فقط یک پیامرسان را میتوان نصب و پیکربندی کرد؛ حالا در نظر بگیرید شماره یک معلم برای فرزندانش در مدرسه هم ذخیره شده است. به این ترتیب این شماره برای یک معلم باید پیکربندی شود یا برای یک دانش آموز؟
نکته ششم، دبیران دورههای متوسطه اول و دوم در چند مدرسه ساعت موظف دارند و به دلیل تعدد پیامرسانها، محبور هستند برای هر مدرسه پیام رسان انتخابی آن مدرسه را نصب کنند که این کار تدریس و آپلود مطالب را در چند پیامرسان مختلف را سخت خواهد کرد.
نکته هفتم، برخی خانوادهها تلفن همراهی که قابلیت نصب نرم افزار و دانلود را داشته باشد، ندارند، تکلیف آنها در این شرایط چه میشود؟