رنج برده های کاری و جنسی در عصر مدرن

فرارو- روزنامه اسپانیایی "ال پاییس" در گزارشی تکان دهنده، به شرح حالی مختصر از وضعیت بردگان قرن بیست و یکم در افریقا و هندوستان پرداخته و رقم آنها را تا بیست و هفت میلیون نفر برآورد کرده است.

این روزنامه، علل بردگی را در عصر مدرن ذکر کرده و نوشته است آن ها حتی باید با اجازه اربابان خود ازدواج کنند و فرزندانشان را برای هدیه، در اختیار اربابان قرار دهند و خود را نیز برای تجاوز.

گزارش ال پاییس را به نقل از سرویس بین الملل فرارو در زیر بخوانید:

برده متولد شدم . پدرم به صاحب یک معدن بدهکار بود و تمام خانوادهام مرا به 16 ساعت کار روزانه با اندکی غذا و نوشیدن آب از چاله های آب تشکیل شده در اثر باران ، وادار می کردند . این داستان لاکشمن سینگ است ، مردی که 14 سال اول زندگی خود را در حالی گذراند که نمی دانست که جهانی فراتر از معدنی که در 40 کیلومتری دهلی نو ، پایتخت هندوستان ، در آن به دام افتاده بود، وجود دارد.

تمام خانواده، پدر، مادر، سه فرزند و یک عمو ، بابت بدهی 300 یورویی وادار به انجام کار های اجباری و بردگی شده بودند .

در هندوستان، میلیون ها نفر به علت بدهی ، گرفتار این بردگی که شکلی از بردگی مدرن است ، هستند . اگر چه ارقام بسیار متفاوتند، ولی "سازمان جهانی کار " تخمین می زند که 77 درصد از برده های ناشی از بدهی ها در جهان ، در آسیا و حوزه اقیانوس آرام هستند ، یعنی 5/9 میلیون نفر از 3/ 12 میلیون نفر .

البته بر اساس برخی گزارش ها ، ممکن است برده های بسیار بیشتری در جهان وجود داشته باشند . به گفته ی یک سخنگوی سازمان "برده ها را آزاد کنید " که مقر آن در امریکا است ، براساس تخمین های محافظه کارانه و خوشبینانه ، اکنون 27 میلیون برده در جهان وجود دارد ، یعنی بیش از هر زمان دیگری در تاریخ بشریت.

بنابه گزارش سال جاری " سازمان جهانی کار "، باعنوان " بهای اجباری "، منتشره در ماه مه گذشته ، قربانیان کار اجباری در جهان، به استثننای بهره برداری جنسی، حدود 14 میلیارد یورو از محل عدم دریافت حقوق حقه ی خود ضرر می کنند. متخصصان از آن بیم دارند که با بحران اقتصادی و مالی کنونی ، برده داری ممکن است باز هم افزایش یابد.

راجر پلنت ، رئیس برنامه ی ویژه سازمان جهانی کار برای مبارزه با کار اجباری ، در یک مصاحبه ی تلفنی گفت : اگر تدبیر های فوری برای افزایش امنیت برای کارگران آسیب پذیر ، به ویژه کسانی که مهاجرت می کنند ، اتخاذ نشود ، این خطر بزرگ وجود دارد که افراد بیشتری دچار این وضعیت شوند .

وی می گوید : در میان آسیب پذیرترین گروه ها ، کودکان قرار دارند . تا 50 درصد از کسانی که مورد بهره برداری قرار می گیرند ، ممکن است زیر 18 سال باشند .

هانس ون دگلیند (HANS VAN DE GLID ) کارشناس قاچاق کودکان " سازمان جهانی کار " چنین می گوید : بحران ، به دلیل سقوط تجارت ، رو به کاهش بودن قیمت مواد اولیه ، دسترسی کمتر به اعتبار ، ارسال کمتر پول از سوی خانواده های مقیم خارج از کشور ، کمک کمتر خارجی ، به کشور های در حال توسعه آسیب می رساند .

یعضی از کشورها بیش از کشورهای دیگر آسیب خواهند دید و در هر یک از آن ها وضعیت متفاوتی خواهد بود ؛ ولی به طور کلی ، آسیب پذیری بیشتری وجود خواهد داشت.

به عنوان مثال ، خانواده ها ، کودکان را به مدرسه نخواهند برد و آن ها را سر کار خواهند فرستاد ، با این خطر که به دست قاچاقچیان یا در دام شکل های مختلف بهره برداری کاری بیافتند .

پیتر شاتزر ( PETER SCHATZER ، مدیر " سازمان جهانی مهاجرت ها " در خاورمیانه می گوید : " نمی دانیم که بحران اقتصادی جهان چگونه روی تعداد بردگان اثر خواهد داشت ولی هم اکنون دیگر در حال تاثیر گذاشتن است . با کنترل شدیدتر مرزها ، پیش بینی می شود که قیمت هایی که شبکه ها از مهاجران غیر قانونی دریافت می کنند و خطر قاچاق انسانی ، بیشتر شود .

در هندوستان ، کشوری که بیش از همه آسیب دیده است ، بردگی حاصل مجموعه ای از عوامل است ، از جمله فقر و فقدان آموزش و شناخت حقوق ولی کارشناسان در این اتفاق نظر دارند که ، تبعیض ، به ویژه در نظام طبقاتی ریشه دارد. به گزارش " جبهه آزادی بخش بردگی ناشی از بدهی ها " ، 86 درصد از برده ها به دالیت ها ( که قبلا تسخیر ناپذیران نامیده می شدند ) تعلق دارند . کایلاش ساتیارتی بنیان گزار " باچپان باچائو آندولان " یا همان (BBA ) یک سازمان غیر دولتی که وقت خود را به آزاد کردن کودکان برده اختصاص می دهد، توضیح می دهد که " طبقات مرفه هندوستان، از این اعتقاد که عده ای برای استثمار شدن به دنیا آمده اند ، سوئ استفاده می کنند . "

بر اساس تخمین های وی ، حدود 25 میلیون برده تنها در هندوستان وجود دارد . عملا تمام کسانی که در این شرایط به سر می برند ، یا قربانی قاچاق انسان بوده اند یا به اربابان خود بدهکار شده اند و یا بدهی ها را از والدین شان به ارث برده اند و مجبورند بردگی کنند .

کارگران فقیرتر ، از اربابان خود برای خرید یک ابزار کار یا برای خرید دارو ، غذا یا لباس ، وام می گیرند . سپس ، حقوق ها آنقدر پایین و بهره ها آن قدر بالا هستند که در چنبره ای از بدهی ها به دام می افتند .

از لندن، انریکه رستوی ( ENRIQUE RESTOY ) از سازمان دولتی
" مبارزه با برده داری جهانی " توضیح می دهد که " کارفرمایان ، بر عملی فریبکارانه نقاب می زنند که در آن ، کارگر دیگر کنترل اوضاع خود را از دست می دهد و خود را در دام و بدون امکان درخواست حقوقش احساس می کند . علاوه بر این ، در بسیاری از اوقات ، از تهدیدهای جسمی یا روحی نیز رنج می برد . " در برخی از موارد ، بدهی ها ممکن است از نسلی به نسل دیگر منتقل شوند .

برای پایان دادن به این دور باطل چه می توان کرد؟ کارشناسان بر این امر اتفاق نظر دارند که باید حداقل حقوق ها را به میزانی پرداخت کرد که بتواند یک زندگی آبرومند و آموزش برای مبارزه با تبعیض و آشنایی با حقوق افراد را تضمین کند .

کوئن کامپی یر ( COEN KOMPIER ) ، متخصص سازمان جهانی کار ، می افزاید : " باید گزینه های اعتباری مستقل را ارائه داد . "
رستوی توضیح می دهد : " در هندوستان ، وضعیت بهتر شده است ، ولی پیشرفت سریع تر دشوار است ؛ زیرا دولت ، صحبت از نظام طبقاتی را نمی پذیرد و سایر کشورها نمی خواهند فشار وارد آورند چرا که متحدان آن را کشوری دموکراتیک و طرفدار غرب تلقی می کنند .

وی می افزاید : در آفریقا ، برده داری یا دارای ویژگی سنتی در کشور هایی نظیر موریتانی ، نیجر ، چاد یا سودان است ، یا روی کودکان ، از نظر تعداد یا آسیب پذیری متمرکز می شود . ولی نمی توان رد کرد که بردگی ناشی از بدهی ها ، به عنوان مثال در اقوام معین بومی در حاشیه قرار گرفته ، اتفاق نمی افتد . "

تخمین زده اند که در جهان 218 میلیون کودک به شکل های گوناگون مشغول به کارند که 26 درصد آن ها در افریقا هستند . اطلاعی از این که چه تعداد از آن ها تحت فشار کارهای اجباری هستند ، در دست نیست ، اگر چه بخش هایی شناسایی شده اند که از کودکان به عنوان برده استفاده می کنند : به عنوان مثال در صنعت معدن ، کشاورزی و شیلات . سازمان جهانی کار ، از سال 2003 میلادی ، 618 کودک را آزاد کرده است که برای جوامع ماهیگیر لاگوولتا در غنا ، کار اجباری می کردند. در مورد بعضی از دختران ، استثمار ، مضاعف است ؛ آنها هم برده های جنسی اند و هم خدمتکار اجباری.

اجازه ارباب، حتی برای ازدواج
بوبکر مسعود ، که 64 سال پیش در موریتانی ، برده به دنیا آمد می گوید: فرزند برده ها هستم و برده گی می توانست سرنوشت من باشد ، ولی شانس آوردم . مدیر فرانسوی مدرسه روستا ، مرا در حال گریه کردن دید و اربابم را به علت این که اجازه نمی داد به مدرسه بروم ، مورد شماتت قرار داد و خجالت زده کرد . من هفت ساله بودم .

مسعود به حرف زدن از اربابان ادامه می دهد . وی می گوید که در موریتانی " حتی باوجود موفقیت هایم ( باتوجه به این که وی اولین فرد در خانواده اش بود که آموزش دید ، دانشگاه رفت ، در خارج درس خواند و معمار شد ) از نظر بسیاری ، هم چنان یک برده هستم . "

برده های موریتانی ، قرن ها پیش پدیدار شدند . آن ها از نوادگان افریقایی های سیاهپوستی هستند که توسط مورها ( اعراب بربر ، که نام خود را بر این کشور گزاردند و هنوز هم بر آن سلطه دارند ) به بردگی گرفته شده بودند . مسعود می گوید : " محاسبه می شود که یک پنجم از جمعیت موریتانی - بیش از نیم میلیون نفر - برده هایی هستند که آموزش ، مالکیت زمین یا به ارث بردن آن ، برای شان ممنوع است . باید از اربابان شان برای ازدواج اجازه بگیرند و اربابان حق دارند فرزندان آنان را به دیگران هدیه کنند. این بینوایان اولین کسانی هستند که از خواب بیدار می شوند و آخرین کسانی هستند که به خواب می روند . اغلب مورد ضرب و شتم یا مورد تجاوز قرار می گیرند .

وی می افزاید: با به حکومت رسیدن سید محمد اولد شیخ عبداللهی در سال 2007 میلادی ، برده ها قدری نفس کشیدند ، زیرا وی بردگی را جنایت نامید ،اگر چه کسی را به زندان نفرستاد . ولی با کودتای نظامی ماه اوت گذشته ، امیدهای وی به یاس بدل شد .

مسعود ، سازمان کمک به برده ها را در سال 2005 میلادی ، همراه با فرزند یک وزیر سابق که قبلا برده دار بود ، سازماندهی کرد . از آن زمان ، سه بار به زندان افتاده است . وی در ماه مه گذشته ، جایزه " سازمان مبارزه با برده داری جهانی " را به خاطر مبارزه با این بلیه دریافت کرد .