آگاه
کد خبر: ۱۸۰۱۷۸

آرون دیوید میلر مطرح کرد

ایران؛ دلیل عدم درگیری آمریکا در سوریه

آرون دیوید میلر مشاور وزرای خارجه شش دولت آمریکا و از پژوهشگران ارشد در اندیشکده وودرو ویلسون طی یادداشتی به بررسی سیاست خارجه امروز اوباما در خاورمیانه پرداخته، می نویسد: دلایل بسیاری وجود دارد که باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا نخواهد در سوریه درگیر شود. و زمانیکه می گویم «درگیر»، از ارائه کمک های بشردوستانه یا شرکت در فرایند ژنو حرف نمی زنم. منظورم نظامی شدن چشم گیر نقش آمریکا چه با ارسال تجهیزات پیشرفته نظامی و حمایت اینگونه از مخالفان چه ارسال مستقیم نیروهای نظامی آمریکا به سوریه یا هر دو است.

فرارو-

آرون دیوید میلر مشاور وزرای خارجه شش دولت آمریکا و از پژوهشگران ارشد در اندیشکده وودرو ویلسون طی یادداشتی به بررسی سیاست خارجه امروز اوباما در خاورمیانه پرداخته، او در این بررسی خود ادعاهایی را درباره سیاست اوباما در قبال سوریه و تاثیر ایران بر سیاست اوباما مطرح می کند. او می نویسد: دلایل بسیاری وجود دارد که باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا نخواهد در سوریه درگیر شود. و زمانیکه می گویم «درگیر»، از ارائه کمک های بشردوستانه یا شرکت در فرایند ژنو حرف نمی زنم. منظورم نظامی شدن چشم گیر نقش آمریکا چه با ارسال تجهیزات پیشرفته نظامی و حمایت اینگونه از مخالفان چه ارسال مستقیم نیروهای نظامی آمریکا به سوریه یا هر دو است.

به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از گلف نیوز، میلر در ادامه می نویسد: مدت ها است که مشخص شده سیاست دفاعی قابل توجه رئیس جمهوری آمریکا برای عدم درگیر شدن در سوریه احتمالا جواب نمی دهد- اگر جواب دادن به معنای اعمال فشار بر بشار اسد، رئیس جمهوری سوریه برای ترک قدرت و پایان جنگ داخلی سوریه باشد. اظهارات جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا در مورد محدودیت های سیاسی، ادامه وحشت عمومی بشردوستانه، تلاش های شکست خورده ژنو و شکست در مسئله تسلیحات شیمیایی دمشق، تنها تصدیق کننده یک مسئله است، اینکه آمریکا با انفعال خود هیچ تغییری ایجاد نخواهد کرد.

با این حال اینکه در آینده ای نزدیک شاهد یک تغییر واقعی در استراتژی محدود و ریسک گریز آمریکا در قبال سوریه باشیم، تقریبا غیرمحتمل است. اوباما دلایل خود در این باره را کاملا روشن بیان کرده است. در واقع با خواندن مصاحبه دیوید رمنیک، سردبیر نشریه نیویورکر با اوباما می توان صداقت و شفافیت سخنان وی را تصدیق کرد، چه با آنها موافق باشیم چه مخالف: «من به طور مداوم به آنچه که در آنجا روی داده فکر می کنم. بسیار دشوار است که سناریویی را متصور شویم که در آن، درگیری ما در سوریه منجر به نتیجه ای بهتر شود، ما مایل به اجرای اقداماتی مشابه و هم اندازه با آنچه در عراق انجام دادیم، نیستیم. و زمانیکه می شنوم برخی در مورد تجهیز مالی و تسلیحاتی مخالفان از سوی آمریکا در ابتدای امر سخن می گویند یا به نوعی از رفتن اسد و دستیابی به یک انتقال صلح آمیز قدرت حرف می زنند، به نظر من تفکراتشان جادویی است.»

با وجود تمام این صحبت ها هنوز هم یک دلیل برای احتیاط رئیس جمهور آمریکا وجود دارد که وی تقریبا هرگز به آن اشاره نمی کند- و شاید این دلیل قابل توجه ترین دلیل موجود باشد. این دلیل ناشی از مهمترین هدف سیاست خارجی اوباما در خاورمیانه است: یک توافق هسته ای با ایران. بجز احتمال یک حمله دیگر القاعده به خاک آمریکا، ایران تنها مسئله سیاست خارجی است که قدرت خراب کردن سال های باقی مانده ریاست جمهوری اوباما را دارد.

اگر دیپلماسی با شکست روبرو شود و ایران به سمت هسته ای شدن برود، یا حتی به مرحله توانمندی تولید یک سلاح هسته ای قابل حمل نزدیک شود، ریسک وقوع سه مسئله ناخوشایندی افزایش می یابد: نخست، اوباما مورد سرزنش قرار خواهد گرفت. دوم، اسرائیل به ایران حمله خواهد کرد. و سوم آمریکا مجبور به اجرای اقدامی مشابه می شود یا پایش به جنگ ایران- اسرائیل باز خواهد شد.

مورد اول باعث می شود اوباما در بحث میراثی که از دولتش به جای می ماند، ضعیف جلوه کند. دو مورد دوم و سوم مشکلات بسیاری را به دنبال خواهد داشت- این مسئله می تواند شیب تند بازارهای مالی، افزایش قیمت نفت، حمله به نیروهای آمریکایی در افغانستان و ترورهای نیابتی را باعث شود.

بنابراین اگر امکان ممانعت از مقابله با ایران وجود داشته باشد، هدف اصلی اوباما در خاورمیانه همین است. (و اگر به درستی ذهن وی را خوانده باشم، اوباما باور دارد که این مسئله مزایای کمک به ثبات منطقه ای را دارد.)

میلر در ادامه این پرسش را مطرح می کند که سوریه کجای این ماجرا قرار دارد؟ وی می نویسد: اگر بخواهیم ساده بگوییم، آمریکا برای آنکه فرصتی برای حل مسائل با ایران داشته باشد باید با ایرانیان صحبت کند، نه اینکه در سوریه یا هر جای دیگری به آنها شلیک کند. در واقع آخرین چیزی که اوباما می خواهد یا قابلیت انجامش را دارد، مداخله مستقیم نظامی در سوریه است که می تواند منجر به جنگ نیابتی شود. منتقدان سیاست اوباما در قبال ایران و سوریه از وی می خواهند که این اهداف را پیگیری کند. آنها اینطور استدلال می کنند که اگر آمریکا اسد را سرنگون کند، ایران محدود می شود و جاه طلبی های هسته ای خود را تعدیل خواهد کرد.

چنین استدلالی ریشه در این فرض دارد که سوریه جزء منافع اصلی و مهم ایران نیست و حمایت از سنی ها بر خشم ایران خواهد افزود. گرچه درست است که سوریه به اندازه عراق برای ایران مهم نیست، با این حال هنوز هم از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مقامات ایران بدون یک رژیم دوست در دمشق، دسترسی زیادی به لبنان یا متحدان شیعی خود نخواهند داشت.

ایران مطمئنا از عوامل مهم رویکرد محتاطانه اوباما نسبت به جنگ داخلی در سوریه است. در واقع سپتامبر گذشته که ابرهای جنگ بر فراز سوریه گرد آمدند، یک کانال مذاکراتی مخفی آمریکا- ایران در جریان بود.

اصلا جای تعجب ندارد که چرا اوباما نمی خواهد با صراحت از ایران در سیاست سوری خود یاد کند. اگر وی حضور ایران را در سیاست سوری خود تصدیق می کرد، آشکار می شد که وی اهداف اخلاقی و بشردوستانه را قربانی اهداف استراتژیک و به دست آوردن دل ایران کند. این امر تنها باعث تشدید انتقادات می شود.

سوال اصلی اینجا است که اوباما با انتخاب های سیاسی خود می تواند واقعا به دو اولویت خاورمیانه ای خود دست یابد: آوردن بشار اسد پای میز مذاکره و ترغیب وی به تسلیم کردن حاکمیتش و متوقف کردن جاه طلبی های هسته ای ایران.

میلر در پایان می نویسد: با توجه به تجربیاتم در دولت و شرایط جهانی که در آن زندگی می کنیم، تردید دارم که اوباما موفق شود. این روزها، این گونه دیپلماسی های قهرمانانه چندان ممکن به نظر نمی رسد. تنها می توانم امیدوار باشم که مسئله ایران حل شود. در غیراین صورت منتقدان اوباما وی را به دلیل شکست در دو کشور خاورمیانه ای هدف قرار خواهند داد و جهان با یک ایران هسته ای و رژیم سوری که همچنان مرتکب اشتباهات می شود، روبرو خواهد بود.

ارسال نظرات
خط داغ