نقد و بررسی بخش دوم فصل جدید سریال «رقبا»

فرارو- پس از وقفه‌ای پنج‌ماهه که از سوی پلتفرم دیزنی برای به حداکثر رساندن درآمد اعمال شد، ساکنان پرحاشیه منطقه خیالی رات‌شایر با شش قسمت جدید بازگشته‌اند تا ثابت کنند این اقتباس تلویزیونی از رمان‌های جیلی کوپر، فراتر از یک سرگرمی پرزرق‌وبرق، درامی پرکشش درباره عشق، خیانت و تاوان تصمیم‌های گذشته است.

به گزارش فرارو به نقل از گاردین، به دلایلی که به نظر می‌رسد تنها مدیران بخش مالی و افزایش درآمد دیزنی از منطق آن سر در می‌آورند، فصل دوم سریال محبوب «رقبا» به دو بخش شش قسمتی تقسیم شد تا با وقفه‌ای طولانی به دست مخاطبان برسد. ما ساکنان پرحاشیه، پرشور و بی‌قیدوبند منطقه خیالی رات‌شایر را در پایان بخش اول، درست پس از لحظه‌ای شوکه‌کننده و دراماتیک رها کردیم که روپرت کمپبل-بلک (با بازی الکس هسل) خبر تلخ و ناگهانی کشته شدن مونیکا (کلر راشبروک) را به رقیب دیرینه و دشمن قسم‌خورده‌اش تونی (دیوید تننت) داد.

مونیکا پس از افشای رابطه پنهانی تونی با مود (ویکتوریا اسمورفیت)، همسر دشمن سرسختش، سرانجام کاسه صبرش لبریز شد، درخواست طلاق داد و در دل طوفان بزرگ و ویرانگر سال ۱۹۸۷ با خودروی خود به دل جاده زد؛ اما برخورد مرگبار با یک درخت، به تمام رویاهای آزادی، رهایی و خوشبختی آینده مونیکای بیچاره پایان داد.

اکنون، پس از یک وقفه پنج‌ماهه که صبر تماشاگران را لبریز کرده بود، داستان بخش دوم مستقیماً از مراسم تدفین مونیکا آغاز می‌شود. احتمالاً هرگز در تاریخ تلویزیون، مراسم ترحیم و سوگواری‌ای تا این اندازه مملو از نگاه‌های زیرچشمی، پرمعنا و وسوسه‌انگیز میان نیمکت‌های کلیسا نبوده است. در یک سو، تگی (با بازی بلا مک‌لین) و روپرت از دو سوی راهروی کلیسا با حسرت و اشتیاقی پنهان به یکدیگر خیره شده‌اند. کمی آن‌سوتر، جرالد (هیوبرت برتون) و چارلز (گری لامونت) سرشار از عشقی هستند که در فضای محافظه‌کارانه آن دوران جرات ابراز علنی آن را ندارند، به ویژه در حضور نامزد جدید جرالد یعنی مافی (الیوت سالت)؛ هرچند آن‌ها پس از پایان مراسم و در فضای بسته خودرو، راهی غیرکلامی و پرشور برای ابراز احساسات واقعی خود پیدا می‌کنند. و البته جیمز (الیور کریس) بی‌تردید مسحور تصویر خودش در نزدیک‌ترین سطح بازتاب‌دهنده و آینه اطرافش شده است.

پس از پایان مراسم تدفین، اوضاع در رات‌شایر تا حدی به روال عادی و همیشگی بازمی‌گردد، اما نه کاملاً! کشمکش‌ها، دسیسه‌ها و بازی‌های پشت پرده میان دو شبکه تلویزیونی رقیب یعنی «ونچرر» و «کورینیوم» هم‌زمان با تشدید رقابت بر سر دریافت مجوز پخش ادامه دارد، اما حقیقت این است که هیچ‌یک از تماشاگران اهمیت چندانی به این مسائل اداری و تجاری نمی‌دهند. مخاطبان برای تماشای حواشی و ماجراهای دیگری پای این سریال نشسته‌اند؛ همان عناصری که از همان قسمت نخست، «رقبا» را به اثری اعتیادآور و محبوب تبدیل کردند: صحنه‌های عاطفی پرتنش، افشاگری‌های دراماتیک، اعتراف‌های دردناک، چاشنی فراوان هیجان و روابط پرحاشیه، مدل موهای پوش‌داده دهه هشتادی، خیانت‌ها، رذالت‌ها، سگ‌هایی که آزادانه در محوطه عمارت‌های مجلل اشرافی می‌دوند و موسیقی متنی که بسته به حال‌وهوای صحنه، میان آهنگ‌های پرانرژی و خاطره‌انگیز دهه هشتاد و قطعه باشکوه و دلهره‌آور «روز خشم» اثر موتسارت در نوسان است.

در این شش قسمت جدید، از هر عنصری به وفور یافت می‌شود و ریتم اتفاقات لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد. تونی که حالا همسرش مونیکا را از دست داده و سرشار از اندوهی پیچیده و خشمی مهارنشدنی است، کاملاً از کنترل خارج شده است. در ادامه داستان، معمای هویت پدر واقعی فرزند سارا سرانجام فاش می‌شود و هم‌زمان با پیشروی روایت، وضعیت بازار مد و لباس‌های بارداری در بریتانیای دهه هشتاد نیز به تصویر کشیده می‌شود. رابطه عاطفی و خصوصی میان فِرِدی و لیزی عمیق‌تر و پرشورتر می‌شود و آن‌ها در این مسیر به کشفیات تازه‌ای در زندگی زناشویی خود دست می‌یابند که پیش‌تر هیچ‌یک از آن اطلاعی نداشتند و همین موضوع لحظات شیرین، صمیمی و طنزآمیزی را در دل داستان رقم می‌زند.

در این میان، یک جاسوس و خبرچین در اردوگاه شبکه ونچرر حضور دارد که اطلاعات محرمانه و استراتژیک را به تونی منتقل می‌کند و تعلیق داستان را بالا نگه می‌دارد. این پرسش ذهن مخاطب را درگیر می‌کند که این نفوذی کیست؛ آیا همان زنی است که پیش از تلاش ناموفق برای به قتل رساندن تونی برای او کار می‌کرد؟ یا زنی است که اکنون در کنار اوست؟ آیا دکلان (آیدان ترنر) سرانجام متوجه خواهد شد که این زن دوم همان همسرش مود است که برای انتقام به سراغ تونی رفته است؟ آیا جرالد به نامزد ساده‌دلش مافی خواهد گفت که تن به یک ازدواج مصلحتی داده است؟ و آیا پل (روفوس جونز) متوجه بارداری سارا می‌شود و اگر متوجه شود، آیا اصلاً می‌تواند تا عدد نه بشمارد تا متوجه زمان واقعی بارداری شود؟

با این حال، هم‌زمان با تمام این اتفاقات و طنزهای گزنده، گویی ابر سیاه و سنگینی بر فراز آسمان رات‌شایر سایه افکنده است؛ یا شاید این سایه سنگین پیامدهای تمام رفتارها و تصمیم‌های خودخواهانه شخصیت‌ها در گذشته است و اکنون وقت تاوان دادن فرا رسیده است. در این شش قسمت جدید، کنش‌ها بسیار بیشتر از کل یک فصل و نیم گذشته با پیامدهای جدی و تلخ روبه‌رو می‌شوند. این تغییر رویکرد گاهی به خلق صحنه‌هایی با اندوه و تاثیرگذاری عمیق منجر می‌شود. برای نمونه، صحنه وداع و مرگ مونیکا به شکلی فوق‌العاده، محترمانه و درخور برای این شخصیت و بازیگر توانمندش اجرا شده است؛ نمایشی از دل‌شکستگی واقعی میان همسران آسیب‌دیده و کسانی که به آن‌ها خیانت کرده‌اند که اشک مخاطب را در می‌آورد.

تمام این لحظات تلخ به زیبایی در ساختار سریال جا می‌افتند، زیرا با وجود اینکه «رقبا» به عنوان یک اثر صرفاً پرحاشیه شهرت یافته است، اما در باطن چنین نیست. این مجموعه یک درام خوش‌ساخت با شخصیت‌هایی است که با عمق روان‌شناختی واقعی نوشته شده‌اند و بازیگرانی نقش آن‌ها را ایفا می‌کنند که توانایی به تصویر کشیدن لایه‌های پنهان و پیچیده انسانی را در یک لحظه دارند. با این حال، هم‌زمان با انباشته شدن بحران‌ها، فروپاشی‌های روحی و نمایش اندوه‌های عمیق، تماشاگر گاهی با خود می‌پرسد که آن شادی، سبکی و سرزندگی همیشگی سریال کجا رفته است؟

این تغییر فضا زمانی بیشتر به چشم می‌آید که می‌بینیم شخصیت روپرت نیز به واسطه عشق عمیق و پاکش به تگی، کاملاً آرام، مطیع و رام شده است. جذاب‌ترین، جسورترین و غیرقابل‌مهارترین مرد عیاش تاریخ تلویزیون، اکنون به موجودی میان یک ریش‌سفید مهربان روستا و یک مشاور خانواده تبدیل شده است و خب، این تحول ناگهانی حال‌وهوای کلی داستان را تغییر می‌دهد. خوشبختانه دو قسمت پایانی دوباره بخشی از روحیه شاد، پرشور و طغیانگر اولیه را به کل مجموعه بازمی‌گردانند.

در مجموع، «رقبا» همچنان یک لذت ناب و بی‌بدیل تلویزیونی است؛ سرشار از گرما، طنز گزنده، هوشمندی و بازیگران درخشان، به همراه حضور کوتاه و دل‌نشین بانو جیلی کوپر که بدون قلم او هیچ‌یک از این ماجراها وجود نداشت. با این حال، شاید بد نباشد پیش از آغاز فصل بعدی، تونی را متقاعد کنند تا کمی از آن ابرهای تیره و غم‌انگیز را کنار بزند تا بار دیگر نور، شادی و هیاهوی شیرین به تپه‌های سرسبز رات‌شایر بازگردد.