چرا گفت‌وگوی گلزار و قیاسی به لودگی کشیده نشد؟
گفت‌وگوی محمدرضا گلزار با امیرحسین قیاسی برخلاف برخی قسمت‌های دیگر تاک‌شوی این مجری، به سمت هجو و لودگی نرفت و به گفت‌وگویی انتقادی تبدیل شد.
محمدحسین سلطانی در چارسو فرهنگ نوشت: «به همین چند بخش وایرالی مصاحبه امیرحسین قیاسی با گلزار نگاه کنید و آن را مقایسه کنید با بخش‌های وایرال شده از پامپ و باقی برنامه‌هایی که قیاسی اجرا کرده. چه تفاوتی وجو دارد که مصاحبه گلزار با قیاسی به جای آنکه به سمت لودگی برود، تبدیل به یک اتفاق متفاوت می‌شود؟
دلیل واضح است؛ گلزار سطحی از حرفه‌ای‌گری را به خرج می‌دهد تا فرایند مصاحبه را در دست بگیرد و گفت‌وگویش به جای تبدیل شدن به گفت‌وگوی هجوآمیز «Roast» مثل آنچه در صحبت با فریبا نادری و مهران مدیری اتفاق افتاد، تبدیل به یک گفت‌وگوی انتقادی شود. دقیقاً همان شکل از تاکشو که نیاز این روزهای نمایش‌خانگی و حتی تلویزیون است. شکلی از مصاحبه که با وجود چالشی بودنش، به سمت هجو، لودگی و نسل‌زدگی نرود.
برای مشخص شدن این تفاوت کافی‌ست نگاهی به گفت‌وگوهای پرتکلف این روزهای تلویزیون و نمایش‌خانگی و البته تجربه قیاسی در تاکشو بیندازیم؛ از طرفی برخی گفت‌وگوها در شبکه نمایش‌خانگی امروز تبدیل به شوهای تملق‌آمیز و کش‌داری شده است که از دایره حوصله مخاطب خارج می‌شود و صرفاً بازتولید حرف‌‌های مرسوم رسانه‌های داخلی‌ست و از جهت دیگر و البته در واکنش به این گفت‌وگو قیاسی و پامپ متولد شد که مدلی از گفت‌وگوی معارض با بوم ایران را پیش می‌برد. قیاسی در گفت‌وگوهای هجوآمیز یا دیگری را تحقیر می‌کرد یا خودش تحقیر می‌شد اما نه چالشی اتفاق می‌افتاد و نه اصلاً گفت‌وگویی. پس، برآیند تاک‌شوها چند ماه اخیر را می‌شود در دو صورت تکلف و هجو خلاصه کرد. در یک طرف مکالمات تبدیل به یک جلسه تراپیِ بی‌معنا می‌شود و در طرف دیگر صرفاً ما شاهد دیس و دیس‌بک هستیم نه مکالمه.
آنچه این گفت‌وگو را متمایز کرد، مشخصاً شخص گفت‌وگوشونده بود. گلزار گفت‌وگو کردن را بلد است و سر هر موضوعی که قیاسی طرح می‌کند می‌ایستد و توضیح می‌دهد. در مکالمه بسته نیست و بین مجری و مصاحبه‌شونده رفت و برگشت وجود دارد. مصاحبه‌شونده برای خاطره گفتن نیامده، بلکه آمده گفت‌وگو کند. موضوعی که نشان می‌دهد، گلزار بد نیست اجرای تاکشو را هم تجربه کند، شاید با مدل جدیدی از برنامه‌های گفت‌وگومحور رو به رو شدیم.»
