۶۱ مطلب
امروز جای هنرمندان، استادان دانشگاه، چهرههای فکری و مرجع اجتماعی در این میدان خالی است. در حالی که جامعه میان دو صدای متضاد گرفتار مانده؛ اما صدای مستقل و مشروع اجتماعی که بتواند مفهوم میهن را نمایندگی کند، هنوز به درستی شنیده نمیشود. صدا و سیما و ایران اینترنشنال در حال تنازع با هم هستند.
استاد جامعهشناسی دانشگاه تهران گفت: اگر جنگ طولانی شود و بویژه کشتوکشتار بزرگی به راه بیفتد، نابودی نهادهای اجتماعی و ناامیدی عمیق مردم از دل این جنگ بیرون میآید.
یک جامعهشناس گفت: آنچه اتفاق افتاد، اعتراض عمومی به ناکارآمدی اقتصادی بود که بهسرعت سیاسی شد و در دل آن ناکارآمدی حکمرانی دیده میشد. اعتراض، اعتراض به حاکمیت بود.
آنچه میتواند زمینه اعتراض مردم ایران باشد، همان میل به زندگی با منطق مدرن و نوگراست که ریشه در زیست اجتماعی دارد. با در نظر گرفتن چنین منطقی، شاید اعتراضات را با توزیع کالابرگ بتوانیم به تعویق بیندازیم ولی این اعتراضات، تمام نمیشود.
یک جامعه شناس معتقد است سیاست اولویت نخست طبقه متوسط نیست بلکه او سیاست ابزاری برای رسیدن اهداف این طبقه اجتماعی است.
یک جامعهشناس گفت: ضعیف بودن حافظه تاریخی عامل تکرار نیست، ترس از انجام اقدام جدی برای فردا موجب شده تاریخ تکرار شود. ایرانیان همیشه از فردا میترسند و چون به دفعات تاریخ را تکرار میکنیم یادمان میرود و فردا را از دست میدهیم.
«سرنوشت جمهوری اسلامی به طرز عجیبی به موفقیت دولت پزشکیان گره خورده است. یکی از آخرین فرصتهایی که میتواند جمهوری اسلامی را به ورژن کاملتری بدل کند. باید برای رسیدن به این ورژن بهتر تلاش کرد. چرا که سرنوشت همه ما ایرانیان به سرنوشت این نظام سیاسی گره خورده است.»
حداقل دو دهه گذشته را میتوان دوره غلبه احساساتگرایی، واکنشهای هیجانی و سیاستورزی کوتاهبینانه در سطح حاکمیت دانست. گفتار حکمرانی در این دوره، کمتر بر مصالح عمومی تکیه داشته و بیشتر بر حذف، طرد و استفاده ابزاری و بسیج لحظهای نیروها متکی بوده است.
«بخشی از نظام سیاسی به یک بنبست درونی رسیده است. علت این بنبست هم این است که این بخش فقط با خودش گفتوگو میکند، قدرت گفتوگو با جامعه را از دست داده است. ما در دورههای گذشته هم مشاهده کردهایم که، ورود و خروج حاکمیت در برخی عرصهها به اختلال در آن عرصه منجر شده است.»
تقی آزاد به فرارو گفت:«ما در باب هویت و ملیت ایرانی بحث جدی نکرده ایم و در حوزه فرهنگی، تمدنی کشور بحث نکرده ایم که چه کسانی باید در کشورمان باشند و چه کسانی نباید باشند. اگر تکلیف ما مشخص بود می گفتیم راههای کدام جهت جغرافیایی کشور باز باشد و کدامها بسته. ما نگاه کاروانسرایی به کشور داشته ایم و در نتیجه با کشورمان کاروانسراگونه برخورد شده و هر نوع تعبیر و نگاه خطرناکی درباره کشورمان انجام شده. حتی عرصه سیاسی کشورمان نیز کاروانسراگونه شده است. یک روز با یک کشور دوست می شویم و فردا دشمن.»
