۱۶۵ مطلب
محمد ضیمران گفت: فارابی از سنت ارسطویی موجود در جهان اسلام تأثیر پذیرفت. بهویژه ابنسینا از رساله «اثولوجیا» که ترجمه بخشی از تفسیر تاسوعات فلوطین بود، بهرهها برد. آنها برداشتهای ارسطویی خود را مدیون اندیشمندانی، چون اسکندر افرودیسی بودند که نوافلاطونی بود.
ابراهیم دینانی فیلسوف گفت: در مفهوم نمیتواند تشکیک باشد و هر مفهومی با مفهوم دیگر مباین است و از یک سنخ نیست. چگونه میشود تشکیک مفهوم وجود و ماهیت یا فلک و ملک معنی ندارد. مفاهیم بالذات متباین هستند.
برنامهی نشستهای فلسفی در پاییز و زمستان اعلام شد شرکت در سخنرانیها برای عموم علاقهمندان آزاد است.
در دهههای اخیر، فلسفه طنز به عنوان یک زیرشاخه مشروع، با سازمانهای حرفهای، مطالعات آکادمیک، و مجموعهای از ادبیات گسترده شناخته شده است. حالا به نظر میرسد که مردم موضوع طنز را کاملا جدی گرفته اند.
در کلاس فلسفه و شاید در تمام زندگی، معیار حقیقی، عقل است؛ در کلاس فلسفه جایی برای مشهورات و مقبولات و نظایر آنها وجود ندارد.
بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه میگوید: وقتی میگویند من کلنگم زمین خورده و شکست خوردم به این معناست که سونامی بیخردی، سونامی سیاستاندیشی و ایدئولوژیک اندیشی و سونامی سیطرۀ عقل متعارف و عقل عامه آن چنان وحشتانگیز بود که نمیتوانستم تصور کنم و این عمر ۹۰ ساله من نشان داد تحولات جهانی چگونه با بسط نهیلیسم و بسط عقل متعارف همسو است.
بخشی از برداشت فایدهگرایانه از مسئلهی شرّ درست است. درد و رنج درنهایت از اهداف و باورهایمان عبور میکند و فراتر میرود. ادعایی خلاف آن سنگدلانه خواهد بود. اما پنداشتن اینکه مسئلهی شرّ منجر به کناررفتن خدا یا نیکوییِ طبیعت میشود اشتباه است. هنگامی که از پذیرش یک بُعد بنیادین درد و رنج سر باز میزنیم، دردناکتر رنج میکشیم.
بودن یا نبودن؟ مساله این است. مساله بودن است و نویسندگی بهانهای برای بودن. به نظر میرسد مساله انسان در جهان به هست شدن و بودن بازمیگردد. انسان یا میتواند باشد یا نمیتواند. اگر در مسیر بودن توانست از سد اضطراب بگذرد، میتواند از زیستن خود لذت ببرد وگرنه در اعماق تاریک رنج و تنهایی تا ابدالدهر میماند. انسانی که در مسیر بالفعل نمودن بالقوگیهایش قدم میگذارد، مالامال از اضطراب میشود. بالقوگی بهخودیخود ارزشی نداشته و این بالفعل نمودن است که میتواند فرد را به بودن برساند.
گردر همیشه دنبال متن سادهای بود که به کمک آنها تاریخ فلسفه را به شاگردانش یاد دهد. در نهایت خودش دست به کار شد تا کتاب «دنیای سوفی» را بنویسد.
یکی از اصلیترین مشکلات نظری روشنفکری دینی در کشور ما غیاب فکر تاریخی در اندیشههای شماری از نمایندگان آن است. فکر تاریخی داشتن صرفا توصیه کردن به مطالعه تاریخ یا اطلاع از تاریخ نیست. کما اینکه کافی نیست، بگوییم فهم بشری از همه چیز و از جمله دین در «قبض و بسط» است. چطور میتوان درباره «دین و قدرت» و نسبت اسلام با قدرت سخن گفت و درباره پیامبر رحمت و سیره او داوری کرد بدون آنکه تصویر روشن، درست، متخصصانه و کارشناسانه تاریخی ناظر به متون از تاریخ و تاریخنگاری سیره داشت؟
